<![CDATA[Forum Chrzescijański - Christian Forum

<![CDATA[Forum Chrzescijański - Christian Forum - Wszystkie działy]]> http://www.forum.polsong.org/ Fri, 30 Jul 2010 21:10:32 -0400 MyBB <![CDATA[60:1:3]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=124 Thu, 07 May 2009 18:17:07 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=124 Polskie Biblie napisał(a):1Pe 1:3 PBW
3 Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa,
1Pe 1:3 PBWP
Niech będzie błogosławiony Bóg, Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On to w swym wielkim miłosierdziu przez zmartwychwskrzeszenie Jezusa Chrystusa odrodził nas i obdarzył nadzieją nowego życia.
1Pe 1:3 PNP
3 Błogosławiony niech będzie Bóg, Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa! On odrodził nas do żywej nadziei. Uczynił to w swym wielkim miłosierdziu, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa

Amplified Bible napisał(a):1Pe 1:3 AMP
(3) Praised (honored, blessed) be the God and Father of our Lord Jesus Christ (the Messiah)! By His boundless mercy we have been born again to an ever-living hope through the resurrection of Jesus Christ from the dead,

Biblia Amin napisał(a):1Pe 1:3 PBA
(3) Błogosławiony niech będzie Bóg, Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa! On odrodził nas do żywej nadziei. Uczynił to w swym wielkim miłosierdziu, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa

Diskusja...

1Pe 1:3 PBA
(3) Błogosławiony niech będzie Bóg, Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa! On odrodził nas do żywej nadziei. Uczynił to w swym wielkim miłosierdziu, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa .[/quote]]]> Polskie Biblie napisał(a):1Pe 1:3 PBW
3 Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa,
1Pe 1:3 PBWP
Niech będzie błogosławiony Bóg, Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On to w swym wielkim miłosierdziu przez zmartwychwskrzeszenie Jezusa Chrystusa odrodził nas i obdarzył nadzieją nowego życia.
1Pe 1:3 PNP
3 Błogosławiony niech będzie Bóg, Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa! On odrodził nas do żywej nadziei. Uczynił to w swym wielkim miłosierdziu, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa

Amplified Bible napisał(a):1Pe 1:3 AMP
(3) Praised (honored, blessed) be the God and Father of our Lord Jesus Christ (the Messiah)! By His boundless mercy we have been born again to an ever-living hope through the resurrection of Jesus Christ from the dead,

Biblia Amin napisał(a):1Pe 1:3 PBA
(3) Błogosławiony niech będzie Bóg, Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa! On odrodził nas do żywej nadziei. Uczynił to w swym wielkim miłosierdziu, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa

Diskusja...

1Pe 1:3 PBA
(3) Błogosławiony niech będzie Bóg, Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa! On odrodził nas do żywej nadziei. Uczynił to w swym wielkim miłosierdziu, dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa .[/quote]]]> <![CDATA[60:1:2]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=123 Thu, 07 May 2009 17:43:41 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=123 Polskie Biblie napisał(a):1Pe 1:2 PBW
(2) Według powziętego z góry postanowienia Boga, Ojca, poświęconych przez Ducha ku posłuszeństwu i pokropieniu krwią Jezusa Chrystusa: Łaska i pokój niech się wam rozmnożą.
1Pe 1:2 PBWP
(2) (2) a zostali wybrani według przedwiecznych planów Boga Ojca, aby osiągnęli uświęcenie przez Ducha i stali się posłuszni [Bogu], ponieważ zostali pokropieni krwią Jezusa Chrystusa. Łaska i pokój niech zstąpią na was w wielkiej obfitości.
1Pe 1:2 PNP
(2) według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie, którego sprawcą jest Duch, prowadzące do posłuszeństwa, oraz przez pokropienie krwią Jezusa Chrystusa: Niech łaska i pokój będą waszym udziałem w jeszcze większej mierze.

Amplified Bible napisał(a):1Pe 1:2 AMP
(2) Who were chosen and foreknown by God the Father and consecrated (sanctified, made holy) by the Spirit to be obedient to Jesus Christ (the Messiah) and to be sprinkled with [His] blood: May grace (spiritual blessing) and peace be given you in increasing abundance [that spiritual peace to be realized in and through Christ, freedom from fears, agitating passions, and moral conflicts].

Biblia Amin napisał(a):1Pe 1:2 PBA
(2) według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie, którego sprawcą jest Duch, prowadzące do posłuszeństwa, oraz przez pokropienie krwią Jezusa Chrystusa: Niech łaska i pokój będą waszym udziałem w jeszcze większej mierze.

Diskusja...

1Pe 1:2 PBA
(2) według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie, którego sprawcą jest Duch, prowadzące do posłuszeństwa, oraz przez pokropienie krwią Jezusa Chrystusa: Niech łaska i pokój będą waszym udziałem w jeszcze większej mierze.[/quote]]]> Polskie Biblie napisał(a):1Pe 1:2 PBW
(2) Według powziętego z góry postanowienia Boga, Ojca, poświęconych przez Ducha ku posłuszeństwu i pokropieniu krwią Jezusa Chrystusa: Łaska i pokój niech się wam rozmnożą.
1Pe 1:2 PBWP
(2) (2) a zostali wybrani według przedwiecznych planów Boga Ojca, aby osiągnęli uświęcenie przez Ducha i stali się posłuszni [Bogu], ponieważ zostali pokropieni krwią Jezusa Chrystusa. Łaska i pokój niech zstąpią na was w wielkiej obfitości.
1Pe 1:2 PNP
(2) według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie, którego sprawcą jest Duch, prowadzące do posłuszeństwa, oraz przez pokropienie krwią Jezusa Chrystusa: Niech łaska i pokój będą waszym udziałem w jeszcze większej mierze.

Amplified Bible napisał(a):1Pe 1:2 AMP
(2) Who were chosen and foreknown by God the Father and consecrated (sanctified, made holy) by the Spirit to be obedient to Jesus Christ (the Messiah) and to be sprinkled with [His] blood: May grace (spiritual blessing) and peace be given you in increasing abundance [that spiritual peace to be realized in and through Christ, freedom from fears, agitating passions, and moral conflicts].

Biblia Amin napisał(a):1Pe 1:2 PBA
(2) według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie, którego sprawcą jest Duch, prowadzące do posłuszeństwa, oraz przez pokropienie krwią Jezusa Chrystusa: Niech łaska i pokój będą waszym udziałem w jeszcze większej mierze.

Diskusja...

1Pe 1:2 PBA
(2) według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie, którego sprawcą jest Duch, prowadzące do posłuszeństwa, oraz przez pokropienie krwią Jezusa Chrystusa: Niech łaska i pokój będą waszym udziałem w jeszcze większej mierze.[/quote]]]> <![CDATA[60:1:1]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=122 Thu, 07 May 2009 07:58:34 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=122 Polskie Biblie napisał(a):1Pe 1:1 PBW
Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wychodźców rozproszonych po Poncie, Galacji, Kappadocji, Azji i Bitynii, wybranych
1Pe 1:2 PBWP
Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wybranych, którzy jako przybysze mieszkają rozproszeni w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii,
1Pe 1:2 PNP
Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do uchodźców rozproszonych po Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii, wybranych

Amplified Bible napisał(a):1Pe 1:2 AMP
1 PETER, AN apostle (a special messenger) of Jesus Christ, [writing] to the elect exiles of the dispersion scattered (sowed) abroad in Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia, and Bithynia,

Biblia Amin napisał(a):1Pe 1:1 PBA
PIOTR, apostoł (specjalny posłaniec) Jezusa Chrystusa, [piszę] do wygnańców diaspory, rozproszonych (rozsianych po świecie) w Poncie, Galicji, Kapadocji, Azji, i Bitynii, wybranych,

Diskusja...

Biblia Amin napisał(a):PIOTR, apostoł (specjalny posłaniec) Jezusa Chrystusa, [piszę] do wybranych wygnańców diaspory, rozproszonych (rozsianych) za granicą w Poncie, Galicji, Kapadocji, Azji, i Bitynii,

Peter: za granica = po za domem
Martin: poza ojczyzną, z dala od ojczyzny
Peter: w swiat, przez cały
Martin: po swiecie
Martin: KJV "rozproszonych po Poncie, Galicji, Kapadocji....
Peter: w świat
Peter: wygnańców z diaspory?[/quote]]]> Polskie Biblie napisał(a):1Pe 1:1 PBW
Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wychodźców rozproszonych po Poncie, Galacji, Kappadocji, Azji i Bitynii, wybranych
1Pe 1:2 PBWP
Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wybranych, którzy jako przybysze mieszkają rozproszeni w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii,
1Pe 1:2 PNP
Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do uchodźców rozproszonych po Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii, wybranych

Amplified Bible napisał(a):1Pe 1:2 AMP
1 PETER, AN apostle (a special messenger) of Jesus Christ, [writing] to the elect exiles of the dispersion scattered (sowed) abroad in Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia, and Bithynia,

Biblia Amin napisał(a):1Pe 1:1 PBA
PIOTR, apostoł (specjalny posłaniec) Jezusa Chrystusa, [piszę] do wygnańców diaspory, rozproszonych (rozsianych po świecie) w Poncie, Galicji, Kapadocji, Azji, i Bitynii, wybranych,

Diskusja...

Biblia Amin napisał(a):PIOTR, apostoł (specjalny posłaniec) Jezusa Chrystusa, [piszę] do wybranych wygnańców diaspory, rozproszonych (rozsianych) za granicą w Poncie, Galicji, Kapadocji, Azji, i Bitynii,

Peter: za granica = po za domem
Martin: poza ojczyzną, z dala od ojczyzny
Peter: w swiat, przez cały
Martin: po swiecie
Martin: KJV "rozproszonych po Poncie, Galicji, Kapadocji....
Peter: w świat
Peter: wygnańców z diaspory?[/quote]]]> <![CDATA[1Piotr 2:24]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=121 Thu, 07 May 2009 07:56:15 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=121 1Pe 2:24 AMP He personally bore our sins in His [own] body on the tree [as on an altar and offered Himself on it], that we might die (cease to exist) to sin and live to righteousness. By His wounds you have been healed.

1Pe 2:24 PBW On grzechy nasze sam na ciele swoim poniósł na drzewo, abyśmy, obumarłszy grzechom, dla sprawiedliwości żyli; jego sińce uleczyły was.

1Pe 2:24 BNP (24) On nasze grzechy sam w swoim ciele zaniósł na drzewo, abyśmy jako umarli dla grzechów, Żyli dla sprawiedliwości; Jego sińcami zostaliście uleczeni

Biblia Amin napisał(a):
1Pe 2:24 PBA On osobiście zaniósł nasze grzechy w swoim [własnym] ciele na drzewo [jak na ołtarzu i ofiarował samego siebie na nim], abyśmy mogli umrzeć (przestać istnieć) dla grzechu i żyć dla sprawiedliwości. Jego ranami (ty) zostałeś uleczony.

Ostatnie zdanie w tym wersecie jest bardzo ważne. Następuje zmiana z liczby mnogiej na osobiste skierowanie do czytelnika. Prawie każde angielskie tłumaczenie poszło w tym kierunku. W sensie ogólnym, łatwo jest przyjąć, że uzdrowienie jest przez ofiarę Jezusa, bo On umarł za nasze choroby i grzechy; ale odebrać uzdrowienie osobiście może być już trudniejsze. Apostoł Piotr łamie w ten sposób nasze wszelkie wątpliwości i argumenty podważajęce osobiste uzdrowienie. Teraz już nic nie może ciebie zatrzymać. Cały czas Piotr mówi w kontekście nas wszystkich (nasze, was), lecz w tym miejscu - na końcu, kieruje uzdrowienie osobiście do ciebie i mówi „Przez Jego rany ty zostałeś uleczony.” Czy widzisz Jego miłość na krzyżu? On umarł za ciebie! Chwała Jezusowi na wieków wieki!]]> <![CDATA[Kim jesteśmy ?]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=115 Thu, 09 Apr 2009 10:19:39 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=115
* Christian Life Centre w Castle Hill,

* Christian Life Centre w Liverpool.

Bezpośrednią opiekę na Polską Misją Chrześcijańską sprawuje kościół w Castle Hill, gdzie nasza grupa jest jedną z licznych grup etnicznych zgromadzających się na osobnych nabożeństwach oprócz wspólnych spotkań w głównym kościele liczącym już ponad 7 tys. osób.

Celem działania grupy polskiej jest dotarcie z żywym Jezusem, który i dzisiaj zbawia, uzdrawia i uwalnia do Polaków zamieszkałych przede wszystkim w Sydney, jak i w całej Australii. Internet umożliwia nam również dotarcie do Polaków zamieszkałych w Polsce.

Wszystkie zainteresowane osoby zapraszamy na wspólne spotkania charyzmatyczne organizowane przez polską misję w Sydney w dwie pierwsze soboty każdego miesiąca o godz. 18-tej! Warto przyjść i wspólnie zaśpiewać, pomodlić się, zobaczyć i usłyszeć ludzi, którzy zostali wyrwani z paszczy śmierci, zostali uwolnieni od nałogów i których życie uległo radykalnej zmianie dzięki spotkaniu z Jezusem.

MIEJSCE: 42A Ross Street, NORTH PARRAMATTA 2151.

CZAS: 7 i 14 Lipca, 4 i 11 Sierpnia, 1 i 8 Września, 6 i 13 Paźdz, 3 i 10 Listopada oraz 1 i 8 Grudnia

Do zobaczenia!

ZAPRASZAMY NA WSPOLNE SPOTKANIA JAK ROWNIEZ DO ODWIEDZENIA NASZEJ STRONY INTERNETOWEJ.

DEKLARACJA WIARY KOŚCIOŁA

Wierzymy:

* że Biblia jest natchnionym і jedynym nieomylnym і autorytatywnym zapisanym Słowem Bożym. (II Tymoteusz 3: 16).
* że jest jeden Bóg, wiecznie żyjący w trzech osobach, Bóg Ojciec, Bóg Syn і Bóg Duch Święty. (Mateusza 28: 19; II Koryntian 13: 13).
* w Boskość Pana Jezusa Chrysusa, w Jego narodzenie się z dziewicy, w Jego bezgrzeszne życie, w Jego zastępczą pokutną śmierć, w Jego zmartwychwstanie w nowym ciele, w Jego wniebowstąpienie na prawicę Ojca, w Jego osobiste powtórne przyjście na ziemię w mocy і w chwale by rządzić przez tysiąc lat.
* w błogosławioną nadzieję porwania Kościoła na spotkanie z Chrystusem. (I List do Tesaloniczan 4: 17).
* w zmartwychwstanie zarówno zbawionych jak і niezbawionych, jednych do wiecznego życia, innych do wiecznego potępienia. (Daniela 12: 2; Jana 11: 25-26; Objawienie Jana 21: 7- 8).
* w jeden tylko środek oczyszczający nas z grzechu, przez skruchę i wiarę w oczyszczającą moc drogocennej krwi Jezusa Chrystusa. (Efezjan 1: 7).
* w odrodzenie się z Ducha Świętego, ktόre jest niezbędnie konieczne dla osobistego zbawienia. ( Jana 1: 3; 3: 3; I Piotra 1: 23).
* w moc uświęcania się przez Ducha Świętego, który zamieszkując w chrześcijaninie, daje możność żyć życiem świętym. (Galacjan 5: 16).
* w chrzest Duchem Świętym opisanym w Dziejach Apostolskich 2: 4, dany wszystkim wierzącym, którzy tego pragną i o to proszą. (Łukasza 11: 13).
* w rzeczywistość ponadnaturalnego działania darów Ducha Świętego w czasach obecnych. (I Koryntian 12: 8-10; Hebrajczyków 2: 3-40).
* w odkupieńcze dzieło Chrystusa na krzyżu, dające uzdrowienie ludzkiemu ciała w odpowiedzi na modlitwę wiary. (Izajasza 53: 4-5; Mateusza 8: 17).
* w zachowywanie obrządków chrześcijańskiego chrztu przez zanurzenie dla wierzących і w Wieczerzę Pańską (Mat. 28: 19; Dz.Ap. 2: 38; I Koryntian 11: 23-26).]]>
* Christian Life Centre w Castle Hill,

* Christian Life Centre w Liverpool.

Bezpośrednią opiekę na Polską Misją Chrześcijańską sprawuje kościół w Castle Hill, gdzie nasza grupa jest jedną z licznych grup etnicznych zgromadzających się na osobnych nabożeństwach oprócz wspólnych spotkań w głównym kościele liczącym już ponad 7 tys. osób.

Celem działania grupy polskiej jest dotarcie z żywym Jezusem, który i dzisiaj zbawia, uzdrawia i uwalnia do Polaków zamieszkałych przede wszystkim w Sydney, jak i w całej Australii. Internet umożliwia nam również dotarcie do Polaków zamieszkałych w Polsce.

Wszystkie zainteresowane osoby zapraszamy na wspólne spotkania charyzmatyczne organizowane przez polską misję w Sydney w dwie pierwsze soboty każdego miesiąca o godz. 18-tej! Warto przyjść i wspólnie zaśpiewać, pomodlić się, zobaczyć i usłyszeć ludzi, którzy zostali wyrwani z paszczy śmierci, zostali uwolnieni od nałogów i których życie uległo radykalnej zmianie dzięki spotkaniu z Jezusem.

MIEJSCE: 42A Ross Street, NORTH PARRAMATTA 2151.

CZAS: 7 i 14 Lipca, 4 i 11 Sierpnia, 1 i 8 Września, 6 i 13 Paźdz, 3 i 10 Listopada oraz 1 i 8 Grudnia

Do zobaczenia!

ZAPRASZAMY NA WSPOLNE SPOTKANIA JAK ROWNIEZ DO ODWIEDZENIA NASZEJ STRONY INTERNETOWEJ.

DEKLARACJA WIARY KOŚCIOŁA

Wierzymy:

* że Biblia jest natchnionym і jedynym nieomylnym і autorytatywnym zapisanym Słowem Bożym. (II Tymoteusz 3: 16).
* że jest jeden Bóg, wiecznie żyjący w trzech osobach, Bóg Ojciec, Bóg Syn і Bóg Duch Święty. (Mateusza 28: 19; II Koryntian 13: 13).
* w Boskość Pana Jezusa Chrysusa, w Jego narodzenie się z dziewicy, w Jego bezgrzeszne życie, w Jego zastępczą pokutną śmierć, w Jego zmartwychwstanie w nowym ciele, w Jego wniebowstąpienie na prawicę Ojca, w Jego osobiste powtórne przyjście na ziemię w mocy і w chwale by rządzić przez tysiąc lat.
* w błogosławioną nadzieję porwania Kościoła na spotkanie z Chrystusem. (I List do Tesaloniczan 4: 17).
* w zmartwychwstanie zarówno zbawionych jak і niezbawionych, jednych do wiecznego życia, innych do wiecznego potępienia. (Daniela 12: 2; Jana 11: 25-26; Objawienie Jana 21: 7- 8).
* w jeden tylko środek oczyszczający nas z grzechu, przez skruchę i wiarę w oczyszczającą moc drogocennej krwi Jezusa Chrystusa. (Efezjan 1: 7).
* w odrodzenie się z Ducha Świętego, ktόre jest niezbędnie konieczne dla osobistego zbawienia. ( Jana 1: 3; 3: 3; I Piotra 1: 23).
* w moc uświęcania się przez Ducha Świętego, który zamieszkując w chrześcijaninie, daje możność żyć życiem świętym. (Galacjan 5: 16).
* w chrzest Duchem Świętym opisanym w Dziejach Apostolskich 2: 4, dany wszystkim wierzącym, którzy tego pragną i o to proszą. (Łukasza 11: 13).
* w rzeczywistość ponadnaturalnego działania darów Ducha Świętego w czasach obecnych. (I Koryntian 12: 8-10; Hebrajczyków 2: 3-40).
* w odkupieńcze dzieło Chrystusa na krzyżu, dające uzdrowienie ludzkiemu ciała w odpowiedzi na modlitwę wiary. (Izajasza 53: 4-5; Mateusza 8: 17).
* w zachowywanie obrządków chrześcijańskiego chrztu przez zanurzenie dla wierzących і w Wieczerzę Pańską (Mat. 28: 19; Dz.Ap. 2: 38; I Koryntian 11: 23-26).]]> <![CDATA[Czy Rick Joyner spotkał się w Niebie z umarłymi?]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=114 Thu, 09 Apr 2009 10:15:59 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=114
Postarajmy się odpowiedzieć na ten zarzut – z którego wywodzi się kilka innych zarzutów - posługując się Słowem Bożym jako najwyższym autorytetem w tej sprawie.

Najkrótsza odpowiedź jest taka: ani Rick Joyner, ani nikt kto był w Niebie (jak np. Ap. Paweł i Jan) nie mogli widzieć ani umarłych, ani śmierci, ani demonów przybierających postać Chrystusa. Po prostu Biblia nie wspomina o tym, by takie osoby przebywały w Niebie w obecności Bożej. Kiedy człowiek należący do Chrystusa odchodzi z tego świata to nie umiera, a zasypia – Ew. Jana 11/11, Dz.Ap.13/36, 1Kor.15/6 i kilkanaście innych wersetów, których spis można znaleźć w każdej konkordacji biblijnej.

Następną rzeczą, o której Biblia mówi jest to, że od czasu zmartwychwstania Chrystusa człowiek wierzący, który rozstaje się z ciałem udaje się bezpośrednio do Nieba, jako do miejsca przebywania żywych, a nie umarłych (dokładniej o tym jest mowa w opracowaniu “Miejsce przebywania żywych i umarłych”). Bóg jako dawca życia nie otacza się w Niebie umarłymi a żywymi, o czym wyraźnie możemy przeczytać w Apokalipsie ap. Jana.

A więc zarzut, że Rick Joyner rozmawiał ze zmarłymi w Niebie, czy wywoływał duchy zmarłych oparty jest na nieznajomości Pisma Świętego i wystawia nie najlepsze świadectwo tym, którzy takie zarzuty sformułowali.

Po pierwsze nie spotkał się on ze zmarłymi, jak to już wyżej wykazano, a z żywymi.

Po drugie spotkanie ze świętymi nie było wywoływaniem duchów, ponieważ nie odbywało się ono z inicjatywy człowieka, a za pośrednictwem Jezusa, bądź aniołów Bożych, podobnie jak spotkania ap. Jana opisane w Apokalipsie.

Po trzecie w Nowym Testamencie spotkania takie nie są wypadkami odosobnionymi, bowiem znajdujemy cztery przykłady takich spotkań (a przecież każda sprawa powinna opierać się na dwóch świadkach) – 2 z nich odbyły się na ziemi, 2 w Niebie.

1) Na ziemi:

- Jezus w obecności trzech apostołów spotkał się na górze przemienienia z

Mojżeszem i Eliaszem. Uczniowie mogli to widzieć i słyszeć rozmowę między nimi

- Mateusz przekazał nam również relację ze spotkania wielu ludzi żyjących na ziemi z wieloma świętymi, którzy zasnęli (nie umarli!): “I groby się otworzyły, i wiele ciał świętych, którzy zasnęli zostało wzbudzonych; I wyszli z grobów po Jego zmartwychwstaniu i ukazali się wielu” (Mat. 27/52-53).

2) W Niebie:

- Ap. Paweł nie opisał nam tego, co widział, czy z kim rozmawiał, kiedy został przeniesiony do trzeciego nieba (2 Kor.12/2-4), dlatego ap. Jan otrzymał od Chrystusa polecenie: “napisz więc, co widziałeś i co jest, i co ma przyjść” (Ap.Jana 1/19).

- Ap. Jan opisał nam więc swoją rozmowę ze świętymi, którzy przebywają w Niebie (starsi w Ap. Jana 5/5 I 7/13), jak również z Chrystusem i aniołami.

A więc jak widzimy możliwe i potwierdzone zarówno w Piśmie Świętym, jak i w świadectwach innych osób (nie tylko Ricka Joynera) są spotkania z Chrystusem, aniołami i osobami wierzącymi, które odeszły do wieczności. Już prorok Daniel zapowiadał, że w czasach ostatecznych wzrośnie poznanie (Dan. 12/4), i jeżeli Chrystus pokazuje nam, że to poznanie może wzrosnąć poprzez spotkania ze świętymi czy to na ziemi, czy to w Niebie, to czy możemy to podważać? Czyż Słowo Boże nie mówi nam, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, które by należało spisać, by opisać rzeczy, których dokonał Jezus? (Jana 21/25). Nie można przecież wykluczyć, że takich spotkań z osobami, które zasnęły odbyło się więcej, tylko nie są one spisane.

Chciałbym zakończyć kilkoma dobrymi radami.

Zanim zaczniemy badać u innych duchy, czy są z Boga, zbadajmy najpierw u siebie, czy duch, który w nas przemawia jest z Boga – jest wiele wskazówek w Piśmie Świętym co do tego (np. duch oskarżyciela braci nie jest z Boga – Ap. Jana 12/10).

Zanim zaczniemy zarzucać innym, że nie trzymają się Słowa Bożego, sprawdźmy najpierw u siebie, czy nasze argumenty mają potwierdzenie w Piśmie Świętym.

Unikniemy w ten sposób twierdzeń nie mających pokrycia w Słowie Bożym, jak np. że w Niebie przebywają umarli, albo że Pismo zabrania spotkań ze świętymi, którzy zasnęli, czy że demony mogą przybierać postać Chrystusa.

Jeżeli będziemy się tego trzymać, zaoszczędzi to nam wiele przykrości tu na ziemi i wtedy, kiedy staniemy przed Chrystusem, by zdać sprawę z każdego nieużytecznego słowa (Mat.12/36).

Osobiście kiedy przejdę na zasłużoną emeryturę, chciałbym uniknąć sytuacji, kiedy zamiast zażywać owoców spokoju i Bożego odpocznienia, będę trwonić duchowy dorobek mojego życia przez atakowanie młodych chrześcijan, używając wątpliwej jakości argumentów nie mających potwierdzenia w Piśmie Świętym.

Czyż nie byłoby lepiej posłuchać rady apostolskiej zawartej w liście do Filipian 4/8:

“Wreszcie bracia myślcie (i piszcie) tylko o tym, co prawdziwe (mające potwierdzenie w Piśmie Świętym), co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały” ( nawiasy dodane przeze mnie).

Jeżeli tę radę będziemy stosować w naszym życiu, to Bóg pokoju będzie z nami, będziemy zadowoleni z życia i będziemy oglądać dobre dni (1 Piotra 3/10), czego sobie i wszystkim, którzy przeczytali to opracowanie z całego serca życzę.

Roman Ciereszko

Kwiecień 2001]]>
Postarajmy się odpowiedzieć na ten zarzut – z którego wywodzi się kilka innych zarzutów - posługując się Słowem Bożym jako najwyższym autorytetem w tej sprawie.

Najkrótsza odpowiedź jest taka: ani Rick Joyner, ani nikt kto był w Niebie (jak np. Ap. Paweł i Jan) nie mogli widzieć ani umarłych, ani śmierci, ani demonów przybierających postać Chrystusa. Po prostu Biblia nie wspomina o tym, by takie osoby przebywały w Niebie w obecności Bożej. Kiedy człowiek należący do Chrystusa odchodzi z tego świata to nie umiera, a zasypia – Ew. Jana 11/11, Dz.Ap.13/36, 1Kor.15/6 i kilkanaście innych wersetów, których spis można znaleźć w każdej konkordacji biblijnej.

Następną rzeczą, o której Biblia mówi jest to, że od czasu zmartwychwstania Chrystusa człowiek wierzący, który rozstaje się z ciałem udaje się bezpośrednio do Nieba, jako do miejsca przebywania żywych, a nie umarłych (dokładniej o tym jest mowa w opracowaniu “Miejsce przebywania żywych i umarłych”). Bóg jako dawca życia nie otacza się w Niebie umarłymi a żywymi, o czym wyraźnie możemy przeczytać w Apokalipsie ap. Jana.

A więc zarzut, że Rick Joyner rozmawiał ze zmarłymi w Niebie, czy wywoływał duchy zmarłych oparty jest na nieznajomości Pisma Świętego i wystawia nie najlepsze świadectwo tym, którzy takie zarzuty sformułowali.

Po pierwsze nie spotkał się on ze zmarłymi, jak to już wyżej wykazano, a z żywymi.

Po drugie spotkanie ze świętymi nie było wywoływaniem duchów, ponieważ nie odbywało się ono z inicjatywy człowieka, a za pośrednictwem Jezusa, bądź aniołów Bożych, podobnie jak spotkania ap. Jana opisane w Apokalipsie.

Po trzecie w Nowym Testamencie spotkania takie nie są wypadkami odosobnionymi, bowiem znajdujemy cztery przykłady takich spotkań (a przecież każda sprawa powinna opierać się na dwóch świadkach) – 2 z nich odbyły się na ziemi, 2 w Niebie.

1) Na ziemi:

- Jezus w obecności trzech apostołów spotkał się na górze przemienienia z

Mojżeszem i Eliaszem. Uczniowie mogli to widzieć i słyszeć rozmowę między nimi

- Mateusz przekazał nam również relację ze spotkania wielu ludzi żyjących na ziemi z wieloma świętymi, którzy zasnęli (nie umarli!): “I groby się otworzyły, i wiele ciał świętych, którzy zasnęli zostało wzbudzonych; I wyszli z grobów po Jego zmartwychwstaniu i ukazali się wielu” (Mat. 27/52-53).

2) W Niebie:

- Ap. Paweł nie opisał nam tego, co widział, czy z kim rozmawiał, kiedy został przeniesiony do trzeciego nieba (2 Kor.12/2-4), dlatego ap. Jan otrzymał od Chrystusa polecenie: “napisz więc, co widziałeś i co jest, i co ma przyjść” (Ap.Jana 1/19).

- Ap. Jan opisał nam więc swoją rozmowę ze świętymi, którzy przebywają w Niebie (starsi w Ap. Jana 5/5 I 7/13), jak również z Chrystusem i aniołami.

A więc jak widzimy możliwe i potwierdzone zarówno w Piśmie Świętym, jak i w świadectwach innych osób (nie tylko Ricka Joynera) są spotkania z Chrystusem, aniołami i osobami wierzącymi, które odeszły do wieczności. Już prorok Daniel zapowiadał, że w czasach ostatecznych wzrośnie poznanie (Dan. 12/4), i jeżeli Chrystus pokazuje nam, że to poznanie może wzrosnąć poprzez spotkania ze świętymi czy to na ziemi, czy to w Niebie, to czy możemy to podważać? Czyż Słowo Boże nie mówi nam, że cały świat nie pomieściłby ksiąg, które by należało spisać, by opisać rzeczy, których dokonał Jezus? (Jana 21/25). Nie można przecież wykluczyć, że takich spotkań z osobami, które zasnęły odbyło się więcej, tylko nie są one spisane.

Chciałbym zakończyć kilkoma dobrymi radami.

Zanim zaczniemy badać u innych duchy, czy są z Boga, zbadajmy najpierw u siebie, czy duch, który w nas przemawia jest z Boga – jest wiele wskazówek w Piśmie Świętym co do tego (np. duch oskarżyciela braci nie jest z Boga – Ap. Jana 12/10).

Zanim zaczniemy zarzucać innym, że nie trzymają się Słowa Bożego, sprawdźmy najpierw u siebie, czy nasze argumenty mają potwierdzenie w Piśmie Świętym.

Unikniemy w ten sposób twierdzeń nie mających pokrycia w Słowie Bożym, jak np. że w Niebie przebywają umarli, albo że Pismo zabrania spotkań ze świętymi, którzy zasnęli, czy że demony mogą przybierać postać Chrystusa.

Jeżeli będziemy się tego trzymać, zaoszczędzi to nam wiele przykrości tu na ziemi i wtedy, kiedy staniemy przed Chrystusem, by zdać sprawę z każdego nieużytecznego słowa (Mat.12/36).

Osobiście kiedy przejdę na zasłużoną emeryturę, chciałbym uniknąć sytuacji, kiedy zamiast zażywać owoców spokoju i Bożego odpocznienia, będę trwonić duchowy dorobek mojego życia przez atakowanie młodych chrześcijan, używając wątpliwej jakości argumentów nie mających potwierdzenia w Piśmie Świętym.

Czyż nie byłoby lepiej posłuchać rady apostolskiej zawartej w liście do Filipian 4/8:

“Wreszcie bracia myślcie (i piszcie) tylko o tym, co prawdziwe (mające potwierdzenie w Piśmie Świętym), co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały” ( nawiasy dodane przeze mnie).

Jeżeli tę radę będziemy stosować w naszym życiu, to Bóg pokoju będzie z nami, będziemy zadowoleni z życia i będziemy oglądać dobre dni (1 Piotra 3/10), czego sobie i wszystkim, którzy przeczytali to opracowanie z całego serca życzę.

Roman Ciereszko

Kwiecień 2001]]> <![CDATA[Czy Święcić Sobotę?]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=113 Thu, 09 Apr 2009 10:09:39 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=113
Pierwszy argument za tym, by święcić sobotę: Sabat jako siódmy dzień tygodnia jest ustanowiony przez Boga jako przymierze wieczne, a więc jako obowiązujące nie tylko w Starym Testamencie, ale również i w Nowym – II Mojż. 31/16: “Synowie izraelscy będą przestrzegać sabatu, zachowując sabat w pokoleniach swoich jako przymierze wieczne”.

Odpowiedź na ten argument: Wyraźnie jest powiedziane, że zachowywanie sabatu zostało dane przez Boga dla Izraela, a nie dla kościoła Chrystusa. Stare przymierze w Starym Testamencie zostało dane dla starego (cielesnego) Izraela, nowe przymierze w Nowym Testamencie zostało dane dla nowego (duchowego) Izraela. Czego nie mógł dokonać zakon z powodu słabości ciała (Rzym.8/3), tego dokonał Bóg przez zesłanie swego Syna i Ducha.

Jeżeli uznamy, że dzień sabatu dany jako wieczne przymierze Izraelowi w Starym Testamencie obowiązuje również dzisiejszy Kościół Boży, to wówczas również powinniśmy przestrzegać innych dni danych w Starym Testamencie jako wieczne przymierze, jak np.:

* święta przaśników, o którym jest mowa w II Mojż.12/17,
* dziesiątego dnia siódmego miesiąca (III Mojż. 16/29) – ciekawą rzeczą jest to, że w tym miejscu dziesiąty, a nie siódmy dzień jest nazwany sabatem,
* piętnastego i dwudziestego drugiego dnia siódmego miesiąca (III Mojż. 23/39 i 41), gdzie pierwszy i ósmy dzień jest święcony i obchodzony.
* Wszystkie te dni są nakazane przez Boga jako przymierze wieczne. Nie można przecież powiedzieć, że przestrzegamy jednego dnia danego jako przymierze wieczne, a innych dni nie przestrzegamy. Poza tym wypadałoby przestrzegać również innych rzeczy danych jako przymierze wieczne, jak np. ofiar ogniowych - IV Mojż.15/15.

Ap. Paweł chociaż był człowiekiem bez nagany, jeżeli chodzi o przestrzeganie zakonu (a więc i sabatu), to uznał to za śmiecie wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa (Fil.3/4-8). Nie możemy mieć własnej sprawiedliwości opartej na zakonie, tylko tę, która się wywodzi z wiary w Chrystusa, sprawiedliwość z Boga nie z nas (Fil.3/9). Jeżeli nasza sprawiedliwość, nie będzie obfitsza, niż sprawiedliwość uczonych w Piśmie i faryzeuszy (którzy przecież przestrzegali sabatu), nie wejdziemy do Królestwa Niebios (Mat.5/20). Innymi słowy jeżeli nasza sprawiedliwość będzie wywodziła się z uczynków zakonu (jak np. z przestrzegania sabatu), to będziemy pod przekleństwem (Gal.3/10), jeżeli z wiary w Chrystusa, to będziemy usprawiedliwieni.

Drugi argument: Ponieważ jest napisane “Pamiętaj o dniu sabatu, aby go święcić” (IIMojż.20/8), powinniśmy tak jak Żydzi już w piątek mieć dzień przygotowania do soboty, by sprawdzić swoje serca i doprowadzić je do czystości, aby sabat był rzeczywiście dniem świętym.

Odpowiedź: Żydzi byli do tego stopnia zaangażowani w przestrzeganie czystości przed sabatem, że jak doprowadzili Jezusa do Piłata, to nie weszli na zamek, aby się nie skalać przed wieczerzą paschalną (Jana 18/28), a potem prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie, by ciała nie pozostawały przez sabat na krzyżu, ponieważ był to czas przygotowania (Jana 19/31). W taki to sposób religijni ludzie ściśle przestrzegający sabatu doprowadzali swoje serca do czystości. Zamiast osoby dzień uważali za święty, a świętą osobę ukrzyżowali, m.in. za nieprzestrzeganie sabatu. Widzimy, do czego może doprowadzić przestrzeganie przykazań, jeżeli człowiek nie będzie znał osobiście Chrystusa jako swego Zbawiciela i Pana.

Mocą woli Boga Ojca jesteśmy uświęceni, nie przez przestrzeganie sabatu, a przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa (Hebr.10/10). A więc nasze uświęcenie jest zasługą Boga, a nie naszą, my możemy tylko przyjąć to przez wiarę i chodzić w tym uświęceniu na każdy dzień tygodnia, a nie tylko w sobotę.

Trzeci argument: Jezus powiedział, że “Syn człowieczy jest Panem sabatu” (Mat.12/8). z tego wynika, że sabat obowiązuje, bo Jezus jest Panem sabatu.

Odpowiedź: Jezus nie powiedział, że sabat obowiązuje, ale że On jest Panem sabatu. W jakich okolicznościach to powiedział? Było to w odpowiedzi na zarzuty ze strony faryzeuszy, którzy zarzucili Mu, że uczniowie Jego nie przestrzegają sabatu, bo zrywają kłosy. Jezus jako Pan sabatu może pozwolić uczniom na to, czego według literowego zrozumienia nie wolno czynić w sabat. Jeżeli jesteś uczniem Jezusa i mieszka On w twoim sercu, to może On ci pozwolić na wiele rzeczy, których według zakonu nie wolno czynić, jak np. pracować w sabat (uzdrawiać, czy zrywać kłosy), spożywać pokarmy nieczyste, czy nie obrzezywać się na ciele. Jeżeli Jezus mieszka w twoim sercu to jest Panem nie tylko sabatu, ale i twojego życia, i On cię usprawiedliwia poprzez twoją wiarę, a nie poprzez uczynki zakonu jakie spełniasz.

Nie możesz być bardziej uświęcony poprzez przestrzeganie sabatu, bo nowotestamentowe uświęcenie wynika nie z ludzkich uczynków, a z faktu ofiarowania ciała Jezusa (Heb.10/10). I nie ma różnych stopni uświęcenia tak samo jak nie ma różnych stopni zbawienia. Albo jesteś zbawiony i uświęcony albo nie.

Podsumowanie:

Można by przytaczać następne argumenty i odpowiedzi, ale zakończmy w tym miejscu to rozważanie sposobem, w jaki sytuację tę rozwiązał ap. Paweł. Otóż w Piśmie Świętym możemy znaleźć dwa różne rozwiązania co do sprawy święcenia sabatu dane nam przez Ducha Świętego za pośrednictwem ap.Pawła.

1) Pierwsze rozwiązanie sprawy święcenia sabatu możemy znaleźć w liście do Galacjan. Z listu tego wynika, że kościół Galacjan zszedł z drogi wiary i zaczął szukać usprawiedliwienia zamiast w Chrystusie, w zakonie (Gal.5/4). Ap. Paweł ostro ich za to gani, m.in. za przestrzeganie dni i miesięcy (a więc i sabatu) i wyraźnie mówi, że jest to inna Ewangelia rodząca przekleństwo (Gal.1/7-9).

2) Inna sytuacja była natomiast w kościele u Rzymian i Kolosan. Te dwa kościoły nie pozwoliły, by zakon odłączył je od Chrystusa i stały mocno w wierze (Rzy.1/18, Kol.1/4). Chrystus był tam utwierdzony jako Głowa Kościoła i Pan. I Paweł tylko wzmacnia w nich naukę o tym, że z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony żaden człowiek (Rzym.3/20) i że Chrystus przybił zakon do krzyża (Kol.2/14).W tym wypadku, kiedy Chrystus jest postawiony na pierwszym miejscu, gdzie usprawiedliwienie jest jedynie z wiary w Niego, a nie z uczynków zakonu, ap. Paweł dopuszcza do tego, by pewne osoby w kościele święciły sabat, czy inne święta, czy spożywali odpowiednie pokarmy i napoje (Kol.2/16), ale podkreśla, że są to tylko “cienie rzeczy przyszłych, rzeczywistością natomiast jest Chrystus (2/17). Tam, gdzie Chrystus przestaje być rzeczywistością (jak. np.u Galacjan), ap. Paweł ostro przeciwstawia się przestrzeganiu dni i miesięcy (Gal 4/9-10). Tych, którzy w mocnym duchowo kościele robią różnicę w spożywaniu pokarmów, czy przestrzeganiu dni ap.Paweł nazywa słabymi w wierze, których należy przyjmować, bez wdawania się w ocenę ich postępowania (Rzym14/1-8). Jest tutaj jeden warunek: Jeżeli należymy i żyjemy dla Pana (14/8).

Wynika z tego, że w takich wypadkach powinno się uszanować i przyjmować również tych którzy święcą niedzielę, jako dzień zmartwychwstania Pana Jezusa bez niepotrzebnego przekonywania i spierania się.

Zakończenie:Nie zapominajmy więc, że ustanowione dni, miesiące, czy spożywanie określonych pokarmów, czy napojów to tylko cienie rzeczy przyszłych, o które nie powinniśmy się spierać, natomiast cała nasza uwaga, czas i wysiłek powinny być skoncentrowane na tym, by Chrystus stał się dla nas rzeczywistością, aby łaska i pokój rozmnożyły nam się poprzez coraz bliższe poznawanie naszego Boga i Pana naszego Jezusa Chrystusa (II Piotra 1/2) czego sobie i wszystkim, którzy to przeczytali życzę.

Roman Ciereszko - Kwiecień 2001]]>
Pierwszy argument za tym, by święcić sobotę: Sabat jako siódmy dzień tygodnia jest ustanowiony przez Boga jako przymierze wieczne, a więc jako obowiązujące nie tylko w Starym Testamencie, ale również i w Nowym – II Mojż. 31/16: “Synowie izraelscy będą przestrzegać sabatu, zachowując sabat w pokoleniach swoich jako przymierze wieczne”.

Odpowiedź na ten argument: Wyraźnie jest powiedziane, że zachowywanie sabatu zostało dane przez Boga dla Izraela, a nie dla kościoła Chrystusa. Stare przymierze w Starym Testamencie zostało dane dla starego (cielesnego) Izraela, nowe przymierze w Nowym Testamencie zostało dane dla nowego (duchowego) Izraela. Czego nie mógł dokonać zakon z powodu słabości ciała (Rzym.8/3), tego dokonał Bóg przez zesłanie swego Syna i Ducha.

Jeżeli uznamy, że dzień sabatu dany jako wieczne przymierze Izraelowi w Starym Testamencie obowiązuje również dzisiejszy Kościół Boży, to wówczas również powinniśmy przestrzegać innych dni danych w Starym Testamencie jako wieczne przymierze, jak np.:

* święta przaśników, o którym jest mowa w II Mojż.12/17,
* dziesiątego dnia siódmego miesiąca (III Mojż. 16/29) – ciekawą rzeczą jest to, że w tym miejscu dziesiąty, a nie siódmy dzień jest nazwany sabatem,
* piętnastego i dwudziestego drugiego dnia siódmego miesiąca (III Mojż. 23/39 i 41), gdzie pierwszy i ósmy dzień jest święcony i obchodzony.
* Wszystkie te dni są nakazane przez Boga jako przymierze wieczne. Nie można przecież powiedzieć, że przestrzegamy jednego dnia danego jako przymierze wieczne, a innych dni nie przestrzegamy. Poza tym wypadałoby przestrzegać również innych rzeczy danych jako przymierze wieczne, jak np. ofiar ogniowych - IV Mojż.15/15.

Ap. Paweł chociaż był człowiekiem bez nagany, jeżeli chodzi o przestrzeganie zakonu (a więc i sabatu), to uznał to za śmiecie wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa (Fil.3/4-8). Nie możemy mieć własnej sprawiedliwości opartej na zakonie, tylko tę, która się wywodzi z wiary w Chrystusa, sprawiedliwość z Boga nie z nas (Fil.3/9). Jeżeli nasza sprawiedliwość, nie będzie obfitsza, niż sprawiedliwość uczonych w Piśmie i faryzeuszy (którzy przecież przestrzegali sabatu), nie wejdziemy do Królestwa Niebios (Mat.5/20). Innymi słowy jeżeli nasza sprawiedliwość będzie wywodziła się z uczynków zakonu (jak np. z przestrzegania sabatu), to będziemy pod przekleństwem (Gal.3/10), jeżeli z wiary w Chrystusa, to będziemy usprawiedliwieni.

Drugi argument: Ponieważ jest napisane “Pamiętaj o dniu sabatu, aby go święcić” (IIMojż.20/8), powinniśmy tak jak Żydzi już w piątek mieć dzień przygotowania do soboty, by sprawdzić swoje serca i doprowadzić je do czystości, aby sabat był rzeczywiście dniem świętym.

Odpowiedź: Żydzi byli do tego stopnia zaangażowani w przestrzeganie czystości przed sabatem, że jak doprowadzili Jezusa do Piłata, to nie weszli na zamek, aby się nie skalać przed wieczerzą paschalną (Jana 18/28), a potem prosili Piłata, aby ukrzyżowanym połamano golenie, by ciała nie pozostawały przez sabat na krzyżu, ponieważ był to czas przygotowania (Jana 19/31). W taki to sposób religijni ludzie ściśle przestrzegający sabatu doprowadzali swoje serca do czystości. Zamiast osoby dzień uważali za święty, a świętą osobę ukrzyżowali, m.in. za nieprzestrzeganie sabatu. Widzimy, do czego może doprowadzić przestrzeganie przykazań, jeżeli człowiek nie będzie znał osobiście Chrystusa jako swego Zbawiciela i Pana.

Mocą woli Boga Ojca jesteśmy uświęceni, nie przez przestrzeganie sabatu, a przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa (Hebr.10/10). A więc nasze uświęcenie jest zasługą Boga, a nie naszą, my możemy tylko przyjąć to przez wiarę i chodzić w tym uświęceniu na każdy dzień tygodnia, a nie tylko w sobotę.

Trzeci argument: Jezus powiedział, że “Syn człowieczy jest Panem sabatu” (Mat.12/8). z tego wynika, że sabat obowiązuje, bo Jezus jest Panem sabatu.

Odpowiedź: Jezus nie powiedział, że sabat obowiązuje, ale że On jest Panem sabatu. W jakich okolicznościach to powiedział? Było to w odpowiedzi na zarzuty ze strony faryzeuszy, którzy zarzucili Mu, że uczniowie Jego nie przestrzegają sabatu, bo zrywają kłosy. Jezus jako Pan sabatu może pozwolić uczniom na to, czego według literowego zrozumienia nie wolno czynić w sabat. Jeżeli jesteś uczniem Jezusa i mieszka On w twoim sercu, to może On ci pozwolić na wiele rzeczy, których według zakonu nie wolno czynić, jak np. pracować w sabat (uzdrawiać, czy zrywać kłosy), spożywać pokarmy nieczyste, czy nie obrzezywać się na ciele. Jeżeli Jezus mieszka w twoim sercu to jest Panem nie tylko sabatu, ale i twojego życia, i On cię usprawiedliwia poprzez twoją wiarę, a nie poprzez uczynki zakonu jakie spełniasz.

Nie możesz być bardziej uświęcony poprzez przestrzeganie sabatu, bo nowotestamentowe uświęcenie wynika nie z ludzkich uczynków, a z faktu ofiarowania ciała Jezusa (Heb.10/10). I nie ma różnych stopni uświęcenia tak samo jak nie ma różnych stopni zbawienia. Albo jesteś zbawiony i uświęcony albo nie.

Podsumowanie:

Można by przytaczać następne argumenty i odpowiedzi, ale zakończmy w tym miejscu to rozważanie sposobem, w jaki sytuację tę rozwiązał ap. Paweł. Otóż w Piśmie Świętym możemy znaleźć dwa różne rozwiązania co do sprawy święcenia sabatu dane nam przez Ducha Świętego za pośrednictwem ap.Pawła.

1) Pierwsze rozwiązanie sprawy święcenia sabatu możemy znaleźć w liście do Galacjan. Z listu tego wynika, że kościół Galacjan zszedł z drogi wiary i zaczął szukać usprawiedliwienia zamiast w Chrystusie, w zakonie (Gal.5/4). Ap. Paweł ostro ich za to gani, m.in. za przestrzeganie dni i miesięcy (a więc i sabatu) i wyraźnie mówi, że jest to inna Ewangelia rodząca przekleństwo (Gal.1/7-9).

2) Inna sytuacja była natomiast w kościele u Rzymian i Kolosan. Te dwa kościoły nie pozwoliły, by zakon odłączył je od Chrystusa i stały mocno w wierze (Rzy.1/18, Kol.1/4). Chrystus był tam utwierdzony jako Głowa Kościoła i Pan. I Paweł tylko wzmacnia w nich naukę o tym, że z uczynków zakonu nie będzie usprawiedliwiony żaden człowiek (Rzym.3/20) i że Chrystus przybił zakon do krzyża (Kol.2/14).W tym wypadku, kiedy Chrystus jest postawiony na pierwszym miejscu, gdzie usprawiedliwienie jest jedynie z wiary w Niego, a nie z uczynków zakonu, ap. Paweł dopuszcza do tego, by pewne osoby w kościele święciły sabat, czy inne święta, czy spożywali odpowiednie pokarmy i napoje (Kol.2/16), ale podkreśla, że są to tylko “cienie rzeczy przyszłych, rzeczywistością natomiast jest Chrystus (2/17). Tam, gdzie Chrystus przestaje być rzeczywistością (jak. np.u Galacjan), ap. Paweł ostro przeciwstawia się przestrzeganiu dni i miesięcy (Gal 4/9-10). Tych, którzy w mocnym duchowo kościele robią różnicę w spożywaniu pokarmów, czy przestrzeganiu dni ap.Paweł nazywa słabymi w wierze, których należy przyjmować, bez wdawania się w ocenę ich postępowania (Rzym14/1-8). Jest tutaj jeden warunek: Jeżeli należymy i żyjemy dla Pana (14/8).

Wynika z tego, że w takich wypadkach powinno się uszanować i przyjmować również tych którzy święcą niedzielę, jako dzień zmartwychwstania Pana Jezusa bez niepotrzebnego przekonywania i spierania się.

Zakończenie:Nie zapominajmy więc, że ustanowione dni, miesiące, czy spożywanie określonych pokarmów, czy napojów to tylko cienie rzeczy przyszłych, o które nie powinniśmy się spierać, natomiast cała nasza uwaga, czas i wysiłek powinny być skoncentrowane na tym, by Chrystus stał się dla nas rzeczywistością, aby łaska i pokój rozmnożyły nam się poprzez coraz bliższe poznawanie naszego Boga i Pana naszego Jezusa Chrystusa (II Piotra 1/2) czego sobie i wszystkim, którzy to przeczytali życzę.

Roman Ciereszko - Kwiecień 2001]]> <![CDATA[Zniewolenie Demoniczne]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=112 Thu, 09 Apr 2009 10:08:53 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=112
1. RODZAJE ZNIEWOLENIA

* POKUSZENIE, ZWABIENIE

* NIEPOKOJENIE, DOKUCZENIE

* MĘCZENIE, UDRĘCZENIE:

- fizyczne ( artretyzm )

- umysłowe ( obawa choroby )

- duchowe ( samooskarżanie )

* PRZYMUS, NAŁÓG

- alkohol, nicotyna, narkotyki

- obżarstwo, wielomówstwo

* NIEWOLNIK NAŁOGU

- masturbacja, onanizm

* PRZYZWYCZAJENIE

- częste oglądanie telewizji

* POWSTRZYMYWANIE

- kiedy chcesz się modlić przychodzi demon

- zaczynasz ziewać i być sennym

* OSZUKIWANIE, OKŁAMYWANIE

- własna pycha, zarozumiałość

- otwieranie drzwi siłom demonicznom

* OSŁABIENIE, ZACHOROWANIE

- szatan przychodzi aby osłabić i zabić

- jest to dobrze znany duch śmierci

* AKTYWNOŚĆ BEZ ODPOCZYNKU

- jest podsumowaniem wszystkich demonów

2. MIEJSCA PRZEBYWANIA DEMONÓW

* EMOCJE I POSTAWY OSOBOWOŚCI

- złość, strach, użalanie, samobójstwo,śmierć

- bunt, uraza, gniew, złość, przemoc

* UMYSŁ JEST POLEM BITWY

- depresja emocjonalna prowadzi do śmierci

* POSŁUGIWANIE SIĘ JĘZYKIEM

- krytycyzm, plotkarstwo, bluźnierstwo, nieczysta mowa

- kłamstwo, wyolbrzymianie

* POSŁUGIWANIE SIĘ SEXEM

- sex nie jest zły, jest dobry

- złe są sexualne zboczenia

* ZBOCZONE POŻĄDANIA

- pożądliwość ciała, oczu, pycha życia

* NARKOMANIA, NAŁOGI

- alkohol, nikotyna, narkotyki, obżarstwo

* OCULTYZM, WRÓŻBIARSTWO

- nie wolno uzależniać się od Yoga

- jest to jaskinia zła

* FAŁSZYWE UWIELBIANIE

- Islam, Buddyzm, Mormonizm, Świadkowie Jehowy

* HEREZJE

- odstępstwa od wiary chrześcijańskiej

* NASZE CIAŁA

- epilepsja i artretyzm jest demoniczny

JAK WCHODZĄ DEMONY DO CZŁOWIEKA

* PRZEZ OKULTYZM (NIEZAWINIONY)

Jest tutaj złamanie II Przykazania Bożego

"Nie będziesz miał innych bogów obok mnie."

Pan Bóg będzie karał grzechy ojców do trzeciego i czwartego

pokolenia tych, którzy go nienawidzą.( II Moj. 20- 5)

* OSOBISTE ZAANGAŻOWANIE W OKULTYZM

"Niech nie znajdzie się u ciebie taki, który przeprowadza swojego syna,

albo swoją córkę przez ogień, ani wróżbita, ani wieszczbiarz, ani guślarz,

ani czarodziej ani zaklinacz, ani wywoływacz duchów, ani znachor,

ani wzywający zmarłych."( V Moj. 18: 10- 11)

Gdyż obrzydliwością dla Pana jest każdy, kto to czyni i z powodu tych obrzydliwości Pan, Bóg twój wypędza ich przed tobą."( V Moj. 18: 12 )

* WPŁYWY PRZEDURODZENIOWE

W wielu ludzi weszły demony, gdy byli jeszcze w łonie matki poprzez stany emocjonalne, jak strach, depresja czy uzależnienie od nałogów,

a także chodzenie do wróżki jest przykładem kontaktu z demonami.

* DUSZEWNA DOMINACJA

- kontrola więzów duszy, dominacja matek nad synami

co daje poczucie winy i niedojrzałość emocjonalną,

tzw duchowa pępowina ze synem.

* PRESJE I STRESY W DZIECIŃSTWIE

"Bo gdzie jest zazdrość i kłótliwość, tam niepokój i wszelki zły czyn"( JAKUB 3:16)

- tam, gdzie atmosfera walki i kłótliwości, tam wchodzą demony.

* CHWILA EMOCJI, SŁABOŚCI FIZYCZNE

- demony smutku, depresji, rozczarowania

- słabości fizyczne jak uraz fizyczny czy epilepsja

* GRZESZNE DZIAŁANIA LUB NAWYKI

- wszelkie pożądliwości ciała, pożądliwości oczu, pycha życia

WARUNKI UWOLNIENIA

* UKORZ SIĘ PRZED BOGIEM

* BĄDŹ UCZCIWY PRZED BOGIEM

* WYZNAJ SWOJĄ WIARĘ W CHRYSTUSA

* WYZNAJ KAŻDY ZNANY CI GRZECH

* POKUTUJ ZE WSZYSTKICH GRZECHÓW

* ZERWIJ Z OKULTYZMEM (MASONERIĄ)

* PRZEBACZ WSZYSTKIM LUDZIOM

* WYDALAJ DEMONY

- po prostu głęboko je wydychaj. Duch to jak oddech.

- wydalaj duchy przez wydychanie w imieniu Jezusa.

DLACZEGO NIEKTÓRZY NIE SĄ UWALNIANI

* BRAK POKUTY I ŻALU ZA GRZECHY

* BRAK DESPERACJI, POSYWNOŚĆ, BIERNOŚĆ

* NIEWŁAŚCIWE MOTYWY ( JAKUB 4:3)

* SKUPIANIE UWAGI NA SOBIE, EGOCENTRYZM

* ZWIĄZKI Z OKULTYZMEM NIE ZOSTAŁY ZERWANE

* BRAK ZERWANIA ZE ZŁYMI DUSZEWNYMI ZWIĄZKAMI

* JESTEŚ POD PRZEKLEŃSTWEM- MUSISZ ZERWAĆ

* NIEWYZNANIE GRZECHU JAK NP. ABORCJA

* NIE ODDZIELENIE SIĘ POPRZEZ CHRZEST WODNY

* KONDYCJA FIZYCZNA JEST BAROMETREM KONDYCJI

DUCHOWEJ I ONI NIE DOSTĘPUJĄ UWOLNIENIA

SIEDEM SPOSOBÓW UWOLNIENIA

1. UCZYŃ JEZUSA PANEM W KAŻDEJ DZIEDZINIE

- jak duch, który wędruje i wraca do domu pustego

i przyprowadza ze sobą siedem gorszych duchów.

Tylko Jezus może wypełnić pustkę w naszym domu.

2. PRZYWDZIEJ SZATĘ CHWAŁY

- w miejsce ducha przygnębienia przywdziej szatę chwały

- kiedy uwielbiasz Pana, to dręczysz ducha złego,

- pieśń pochwalna zamiast ducha zwątpienia.

3. PRZYWDZIEJ CAŁĄ ZBROJĘ BOŻĄ

- abyś mógł stawić opór w dniu złym ( EFEZJAN 6: 14- 17 )

4. ŻYJ WEDŁUG SŁOWA BOŻEGO

"Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem,

które pochodzi z ust Bożych."( MATEUSZ 4: 4 )

5. PODDAJ SIĘ BOGU A PRZECIWSTAW SIĘ DIABŁU

"Przeto poddajcie się Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was."

( LIST JAKUBA 4: 7 )

6. WŁAŚCIWA SPOŁECZNOŚĆ Z LUDŹMI BOŻYMI

"Jeśli zaś chodzimy w światłości, społeczność mamy ze sobą,

i krew Jezusa Chrystusa oczyszcza nas od wszelkiego grzechu."

( I LIST JANA 1: 7 )

7. BĄDŹ ZDYSCYPLINOWANY

- samodyscyplina, nie buntuj się( I SAMUEL 15: 23 )

8. POSTAW JEZUSA W CENTRUM SWOJEGO ŻYCIA

" A gdy Ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę."

( EWANGELIA JANA 12: 32 )]]>
1. RODZAJE ZNIEWOLENIA

* POKUSZENIE, ZWABIENIE

* NIEPOKOJENIE, DOKUCZENIE

* MĘCZENIE, UDRĘCZENIE:

- fizyczne ( artretyzm )

- umysłowe ( obawa choroby )

- duchowe ( samooskarżanie )

* PRZYMUS, NAŁÓG

- alkohol, nicotyna, narkotyki

- obżarstwo, wielomówstwo

* NIEWOLNIK NAŁOGU

- masturbacja, onanizm

* PRZYZWYCZAJENIE

- częste oglądanie telewizji

* POWSTRZYMYWANIE

- kiedy chcesz się modlić przychodzi demon

- zaczynasz ziewać i być sennym

* OSZUKIWANIE, OKŁAMYWANIE

- własna pycha, zarozumiałość

- otwieranie drzwi siłom demonicznom

* OSŁABIENIE, ZACHOROWANIE

- szatan przychodzi aby osłabić i zabić

- jest to dobrze znany duch śmierci

* AKTYWNOŚĆ BEZ ODPOCZYNKU

- jest podsumowaniem wszystkich demonów

2. MIEJSCA PRZEBYWANIA DEMONÓW

* EMOCJE I POSTAWY OSOBOWOŚCI

- złość, strach, użalanie, samobójstwo,śmierć

- bunt, uraza, gniew, złość, przemoc

* UMYSŁ JEST POLEM BITWY

- depresja emocjonalna prowadzi do śmierci

* POSŁUGIWANIE SIĘ JĘZYKIEM

- krytycyzm, plotkarstwo, bluźnierstwo, nieczysta mowa

- kłamstwo, wyolbrzymianie

* POSŁUGIWANIE SIĘ SEXEM

- sex nie jest zły, jest dobry

- złe są sexualne zboczenia

* ZBOCZONE POŻĄDANIA

- pożądliwość ciała, oczu, pycha życia

* NARKOMANIA, NAŁOGI

- alkohol, nikotyna, narkotyki, obżarstwo

* OCULTYZM, WRÓŻBIARSTWO

- nie wolno uzależniać się od Yoga

- jest to jaskinia zła

* FAŁSZYWE UWIELBIANIE

- Islam, Buddyzm, Mormonizm, Świadkowie Jehowy

* HEREZJE

- odstępstwa od wiary chrześcijańskiej

* NASZE CIAŁA

- epilepsja i artretyzm jest demoniczny

JAK WCHODZĄ DEMONY DO CZŁOWIEKA

* PRZEZ OKULTYZM (NIEZAWINIONY)

Jest tutaj złamanie II Przykazania Bożego

"Nie będziesz miał innych bogów obok mnie."

Pan Bóg będzie karał grzechy ojców do trzeciego i czwartego

pokolenia tych, którzy go nienawidzą.( II Moj. 20- 5)

* OSOBISTE ZAANGAŻOWANIE W OKULTYZM

"Niech nie znajdzie się u ciebie taki, który przeprowadza swojego syna,

albo swoją córkę przez ogień, ani wróżbita, ani wieszczbiarz, ani guślarz,

ani czarodziej ani zaklinacz, ani wywoływacz duchów, ani znachor,

ani wzywający zmarłych."( V Moj. 18: 10- 11)

Gdyż obrzydliwością dla Pana jest każdy, kto to czyni i z powodu tych obrzydliwości Pan, Bóg twój wypędza ich przed tobą."( V Moj. 18: 12 )

* WPŁYWY PRZEDURODZENIOWE

W wielu ludzi weszły demony, gdy byli jeszcze w łonie matki poprzez stany emocjonalne, jak strach, depresja czy uzależnienie od nałogów,

a także chodzenie do wróżki jest przykładem kontaktu z demonami.

* DUSZEWNA DOMINACJA

- kontrola więzów duszy, dominacja matek nad synami

co daje poczucie winy i niedojrzałość emocjonalną,

tzw duchowa pępowina ze synem.

* PRESJE I STRESY W DZIECIŃSTWIE

"Bo gdzie jest zazdrość i kłótliwość, tam niepokój i wszelki zły czyn"( JAKUB 3:16)

- tam, gdzie atmosfera walki i kłótliwości, tam wchodzą demony.

* CHWILA EMOCJI, SŁABOŚCI FIZYCZNE

- demony smutku, depresji, rozczarowania

- słabości fizyczne jak uraz fizyczny czy epilepsja

* GRZESZNE DZIAŁANIA LUB NAWYKI

- wszelkie pożądliwości ciała, pożądliwości oczu, pycha życia

WARUNKI UWOLNIENIA

* UKORZ SIĘ PRZED BOGIEM

* BĄDŹ UCZCIWY PRZED BOGIEM

* WYZNAJ SWOJĄ WIARĘ W CHRYSTUSA

* WYZNAJ KAŻDY ZNANY CI GRZECH

* POKUTUJ ZE WSZYSTKICH GRZECHÓW

* ZERWIJ Z OKULTYZMEM (MASONERIĄ)

* PRZEBACZ WSZYSTKIM LUDZIOM

* WYDALAJ DEMONY

- po prostu głęboko je wydychaj. Duch to jak oddech.

- wydalaj duchy przez wydychanie w imieniu Jezusa.

DLACZEGO NIEKTÓRZY NIE SĄ UWALNIANI

* BRAK POKUTY I ŻALU ZA GRZECHY

* BRAK DESPERACJI, POSYWNOŚĆ, BIERNOŚĆ

* NIEWŁAŚCIWE MOTYWY ( JAKUB 4:3)

* SKUPIANIE UWAGI NA SOBIE, EGOCENTRYZM

* ZWIĄZKI Z OKULTYZMEM NIE ZOSTAŁY ZERWANE

* BRAK ZERWANIA ZE ZŁYMI DUSZEWNYMI ZWIĄZKAMI

* JESTEŚ POD PRZEKLEŃSTWEM- MUSISZ ZERWAĆ

* NIEWYZNANIE GRZECHU JAK NP. ABORCJA

* NIE ODDZIELENIE SIĘ POPRZEZ CHRZEST WODNY

* KONDYCJA FIZYCZNA JEST BAROMETREM KONDYCJI

DUCHOWEJ I ONI NIE DOSTĘPUJĄ UWOLNIENIA

SIEDEM SPOSOBÓW UWOLNIENIA

1. UCZYŃ JEZUSA PANEM W KAŻDEJ DZIEDZINIE

- jak duch, który wędruje i wraca do domu pustego

i przyprowadza ze sobą siedem gorszych duchów.

Tylko Jezus może wypełnić pustkę w naszym domu.

2. PRZYWDZIEJ SZATĘ CHWAŁY

- w miejsce ducha przygnębienia przywdziej szatę chwały

- kiedy uwielbiasz Pana, to dręczysz ducha złego,

- pieśń pochwalna zamiast ducha zwątpienia.

3. PRZYWDZIEJ CAŁĄ ZBROJĘ BOŻĄ

- abyś mógł stawić opór w dniu złym ( EFEZJAN 6: 14- 17 )

4. ŻYJ WEDŁUG SŁOWA BOŻEGO

"Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem,

które pochodzi z ust Bożych."( MATEUSZ 4: 4 )

5. PODDAJ SIĘ BOGU A PRZECIWSTAW SIĘ DIABŁU

"Przeto poddajcie się Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was."

( LIST JAKUBA 4: 7 )

6. WŁAŚCIWA SPOŁECZNOŚĆ Z LUDŹMI BOŻYMI

"Jeśli zaś chodzimy w światłości, społeczność mamy ze sobą,

i krew Jezusa Chrystusa oczyszcza nas od wszelkiego grzechu."

( I LIST JANA 1: 7 )

7. BĄDŹ ZDYSCYPLINOWANY

- samodyscyplina, nie buntuj się( I SAMUEL 15: 23 )

8. POSTAW JEZUSA W CENTRUM SWOJEGO ŻYCIA

" A gdy Ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę."

( EWANGELIA JANA 12: 32 )]]> <![CDATA[Sąd Wieczny]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=111 Thu, 09 Apr 2009 10:07:58 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=111
Zagadnienie sądu wiecznego jest szóstą і ostatnią nauką z podstawowych doktryn o Chrystusie według listu do Hebr.6/1-2.

Sąd wieczny polega na tym że trwa wiecznie,tzn,nigdy się nie kończy,stale się odbywa. Pismo Św.naucza nas, że każdy człowiek Musi stanąć pewnego dnia przd Bogiem I być osądzonym, czyli zdać sprawę z swoich czynów. Bóg Ojciec wyprowadził na świa swego jedynego syna Jezusa Chrystusa, by przez niego wszystko osądzić. Ewg.Jana 5/22: Bo і Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszelki sąd przekazał synowi.

Syn Jezus Chrystus został ustanowiony sędzią і jemu został powierzony cały autorytet. Dz.Ap.17/31:

Gdyż(Bóg Ojciec) wyznaczył dzień,w którym będzie sądził świat sprawiedliwy przez męża, którego ustanowił potwier-dzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych.

Jemu też po wzbudzeniu z martwych,dał całą moc na niebie,na ziemi,pod ziemią і w morzu-wg Ewg.Mat.28/18; Fil.2/10 oraz, Obj.Jana 5/13-I słyszałem,jak wszelkie stworzenie,które jest w niebie і na ziemi, і pod ziemją,і w morzu, і wszystko, co w nich jest,mówiło: Temu, który siedzi na tronie, Barankowi błogosławieństwo і cześć,і chwała,і moc na wieki wieków.

Zacytowany powyżej wersety biblijne są kluczowymi wersetami wprowadzającymi nas do zagadnienia sądu wiecznego.

Sąd wiecznyodbywa się w wielu etapach czasowych і na różnych poziomach duchowych. Według nauki Nowego Testamętu, rozróżniamy nastę pujące rodzaje sądów:

* sąd na krzyżu(sąd w przeszłości).
* sąd obecny,przez Słowo і Ducha.
* sąd Chrystusowy(sąd wierzących).
* sąd nad narodami.
* sąd ostateczny(sąd na białym tronie).
* sąd nad aniołami.

1.Sąd na krzyżu.

Sąd który dokonał się w przeszłości, gdzie szatan zosta osądzony і moc jego złamana.

Ewg.Jana5/24:Zaprawdę,zaprawdę,powiadam wam kto słucha słowa mego і wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny і nie stanie przęd sądem,lecz przeszedł z śmierci do żywota.

1 Ptr.2/24: On grzechy nasze sam na ciele swoim pońósł na drzewo abyśmy, obumarłszy grzechom, dla sprawiedliwości żyli; jego sińce uleczyły was.

Kol.2/13-15:I was, którzy umarliście w grzechach і w nieobrzezanym ciele waszym, wespół z nim ożywił, odpuściwszy nam wszystkie grzechy; Wymazał obciążający nas list dłużny, który się zwracał przeciwko nam ze swoimi wymaganiami, і usunął go, przybiwszy go do krzyża. Rozbroił nadziemskie władze і zwieszchności, і wystawił je na pokaz, odniósłszy w nim triumf nad nimi.

Pan Jezus przez swoją dobrowolną śmierć na krzyżu zwyciężył szatana zabierając mu klucze od śmierci і piekła. W rezultaciei czego połoczył teraz z powrotem niebo z ziemią - Efezjan. 1/10, Objawienie Jana 1/18: I żyjący. Byłem umarły,lecz oto żyję na wieki wieków і mam klucze śmierci і piekła.

2.Sąd obecny.

Sąd czasu terażniejszego. Jest sądem dokonywanym codziennie przez Słowo Boże і Ducha Świętego.Słowo Boże zostało dane z nieba dla wszystkich ludzi,by wszyscy mogłi dostąpić wiecznego życia.Jednak

Codziennie tyśące ludzi odrzuca je dobrowolnie zrzekając się

Bożego daru - życia wiecznego, skazując się tym samym na potępie nie. Gal.1/11-12: A oznajmiam wam,bracia, że ewangielia, którą ja wam zwiastowałem, nie jest pochodzenia ludzkiego;Albowiem nie otrzymałem jej od człowieka,ani jej mnie nie nauczono, lecz otrzymałem ją przez objawienie Jezusa Chrystusa.

Ewg.Św. Jana 3/18-21:Kto wierzy w niego, nie będzie sądzony; kto zaś nie wierzy, już jst osądzony dlatego,że nie uwierzył w imię jednorodzonego Syna Bożago. A na tym polega sąd,światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ćiemność bo ich uczynki były złe. Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światłośi inie zbliża się do światłości,aby nie ujawniono jego uczynków.Lecz kto postępuje zgodnie z prawdą,dąży do światłości aby wyszło na jaw, że uczynki jego są dokonane w Bogu.

Wyrazistość sądu bardzo ostro występuje w słowach Jezusa. Ewg.Mar. 16/15-16: Idąc na cały świat,głoście ewangielię wszystkiemu stworzeniu. Kto uwierzy і ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy,będzie potępiony.

Ewg.Jan 12/48: Kto mną gardzi і nie przyjmuje słów moich ma swego sędziego Confused

ŁOWO, które głosiłem,sądzić go będzie w dniu ostatecznym.

Duch Święty który po wstąpieniu Jezusa do nieba pozostał na ziemi, Stale codziennie przekonuje ludzi, o stale trwającym sądzie Bożym. Ewg. Jana 16/8 A On (Duch Święty),gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu і o sprawiedliwości,і o sądzie

Ja osobiście nie mogę nikogoprzekonać ale to przekonanie daje Duch który nazywa się Święty. Ci którzy przyjmują Słowo Bożej і zaczynają je zachowywać przechodzą do żywota wiecznego. Sąd ten trwa ustawicznie codziennie. Wierzący poddają się dobrowolnie, codziennie,osądzaniu Pana poprzez Słowo.List do Koryntian 11/31-32 :Bo gdybyśmy sami siebie osądzali,nie podlegalibyśmy sądowi.Gdy zaś jesteśmy sądzeni przez Pana, znaczy to że nas wychowuje, abyśmy wraz ze światem nie zostali potępieni.

W życiu każdy wierzący musi zachować ciągły sąd,by nie wypaść z łaski która otwarta została przez zbawienie.Chodzić w łasce znaczy w namaszczeniu Ducha Świętego.By móc to osiągnąć musi być wyznanie I odwrócenie się od grzechów w kolejności objawianej przez ducha Świętego. 1 List.Św.Jana 1/5-10: A zwiastowanie to, które słysze- liśmy od niego і które wam ogłaszamy, jest takie, że Bóg jest światłością a nie ma w nim żadnej ciemności. Jeśli mówimy, że z nim społeczność mamy, a chodzimy w ciemności, kłamiemy і nie trzymamy się prawdy.Jeśli zaś chodzimy w światłości, jak I on sam jest w światłości, społeczność mamy zobą,і krew Jezusa Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu. Jeśli mówimy że grzechu nie mamy, sami siebie zwodzimy, I prawdy w nas nie ma. Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg і sprawiedliwy і odpuści nam grzechy,і oczyści nas od wszelkiej nieprawości. Jeśli mówimy,że nie zgrzeszyliśmy, kłamcę z niego robimy і nie ma w nas Słowa jego.

Kolejne sądy odbędą się w przyszłości і pierwsi sądzeni będą wie-rzący,dopiero potem niewierzący,і cały świat, ana końcu aniołowie.

3. Sąd Chrystusowy.

Jest to sąd, na którym oblubienica Jezusa Chrystusa spotka się bezpośrednio z nim na obłokach і On wynagrodzi trud pracy w winni- cy Ojca niebieskiego. Na nim Jezus rozda nagrody, obdarzy darami, przydzieli stanowiska і pozycję w swoim ciele.Jest to sąd nad wie-rzącymi, nad osądzeniem ich motywów działania іczynów. Nie jest to sąd nad grzechami, I nie określa on czy ktoś wejdzie do nieba czy nie.Nie jest to sąd potępiający, ale wynagradzający. List Pawła do Rzymian 14/10-12: Ty zaś czemu osądzasz swojego brata? Albo і ty, czemu pogardzasz swoim bratem? Wszak wszyscy staniemy przed sądem Bożym. Bo napisano: Jakom żyw,mówi Pan, Ugnie się przede mną wszelkie kolano і wszelki język wyznawać będzie Boga. Tak więc każdy z nas za samego siebie zda sprawę Bogu.

1 List Pawła do Koryntian 3/11-16: Albowiem fundamętu innego nikt nie założyć oprócz tego,który jest założony,a którym jest Jezus A czy ktoś na tym fundamęcie wznosi budowlę ze złota, srebra, drogich kamieni, z drzewa, siana, słomy, to wyjdzie na jaw w jego dziele; dzień sądny bowiem to pokaże,gdyrz w ogniu się obiawi,a jakie jest dzieł każdego, wypróbuje ogień. Jeśli czyjeś dzieło, zbudowane na tym fundamęcie, ostoi się, ten zapłatę odbierze; Jeśli czyjeś dzieło spłonie, ten szkodę poniesie, lecz on sam zbawiony będzie, tak jednak,jak przez ogień. Czy nie wiecie, że świątynią Bożą jesteście і że Duch Boży mieszka w was?

2.List do Koryntian 5/10: Albowiem my wszyscy musimy stanąć przed sądem Chrystusowym,aby każdy odebrał zapłatę za uczynki swoje, dokonane w ciele, dobre cz złe. Występuje cały szereg nagród і darów którymi Jezus obdarzy swoją oblubienicę. Nagrody te opisane są w piśmie Świętym I są to:

a)Korona Życia-czasami zwana “Koroną Męczenników”. Jest nagroda za wierność Chrystusowi, nawet kosztem własnego życia. Jakuba 1/12: Błogosławiony mąż,który wytrwa w próbie, bo gdy wytrzyma próbę weźmnie wieniec żywota,obiecany przez boga tym,którzy go miłuje.

Objawienie 2/10: Nie lękaj się cierpień, które mają przyjść na cię. Oto diabeł wtrąci niektórych z was do więźienia,abyście byli poddani próbie, і będziecie w udręce przez diesięć dni.Bądz wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia.

b)Korona Chwały. Nagroda dla tych,którzy wiernie pełnili służbę doglądając stada Bożego. Otrzymają ją równierz ci, którzy według Bożego postanowienia zostali namaszczeni do służby і z właściwą pieczołowitością wykonali swoje zadanie. 1 List Piotra 5/2-4:

Paście trzodę Bożą,która jest między wami, nie z przymusu, lecz ochotnie, po Bożemu, nie dla brzytkiego zysku, lecz z oddaniem. Nie jako panujący nad tymi, którzy są wam poruczeni, lecz jako wzór dla trzody. A gdy się objawi Arcypasterz, otrzymacie nie zwiędłą koronę chwały.

1 Tesaloniczan 2/19: Bo którz jest naszą nadzieją albo radością, albo koroną chwały przed obliczem Pana naszego Jezusa w chwili jego przyjścia? Czy nie wy?

c)Wieniec Sprawiedliwości. Przeznaczony jest dla tych co wiodą czyste życie, zachowują wiarę і umiłowawszy Chrystusa oczekują jego powrotu. Ewg.Mat.10/41:Kto przyjmuje proroka jako proroka otrzyma zapłatę proroka; a kto przyjmuje sprawiedliwego jako sprawiedli- wego otrzyma zapłatę sprawiedliwego.

2Tymoteusza 4/7-8: Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem; Ateraz oczekuje mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu da Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, lecz і wszystkim,którzy umiłowali przyjście jego.

D) Radośćі jasność na Wieki. To nagroda dla zdobywców dusz za pozyskanie dusz dla Chrystusa і wprowadzenie іch na drogę wiary.

1Tesaloniczan 2/19-20:(Jak powyżej w pkt.b).Zaiste, wy jesteście chwałą naszą і radością.

Daniel 12/3 Lecz roztropni jaśnieć będą jak jasność na sklepieniu niebieskim,a ci,którzy wielu wiodą do sprawiedliwości, jak gwiazdy na wieki wieczne.

Słowo Boże wielokrotnie zapewnia nas o otrzymaniu wiecznych nagród przeznaczonych dla zwycięzców w biegu o wiarę. 1Kor.9/25:

A każdy zawodnik od wszystkiego się wstrzymuje,tamci wprawdzie, Aby znikomy zdobyć wieniec,my zaś nieznikomy.

2Tymoteusza 2/4-5:Żaden żołnierz nie daje się wplątać w sprawy doczesnego życia,aby się podobać temu, który go do wojska powołał. Bo nawet jeśli ktoś staje do zapasów, nie otrzymuje więńca, jeżeli nie walczy prawidłowo.

Poza wymienionymi nagrodami jest jeszcze cały szereg innych darów, które Pan Jezus chce obdarować swoich wiernych, za pracę w Kościele. Są to dary, które wierni otrzymają zarówno w niebie, jak też na ziemi:

* spożywanie z drzewa żywota (Obj.Jana 2/7).
* ukryta manna, kamyk biały (Obj.Jana2/17).
* władza nad poganami, gwiazdę poranną (Obj.Jana2/26).
* szatę białą і wyznanie imienia przed Ojcem (Obj.Jana3/5).
* zachowanie w godzinie próby,filarem w świątyni(Obj.Jan.3/10-12)
* pozwoli zasiąść na swym tronie,złoto wyprobowane w ogniu (Obj.Jana 3/18-21).
* Pan Jezus oblecze swoją Oblubienicę(Kościół swój) w najkoszto-wniejsze klejnoty (obj.Jana3/18-21).

WSZYSTKIE TE NAGRODY I DARY MAJĄ WARTOŚĆ NIEBIAŃSKĄ, WIECZNĄ I PRZEZNACZONE SĄ DLA TYCH, KTÓRZY DOSTĄPILI ZBAWIENIA.

4. Sąd nad narodami.

Sąd nad narodami odbędzie się na ziemi, gdy Pan Jezus wraz ze swą oblubienicą powróci z nieba z wesela і obejmuię panowania na ziemi na tysiąc lat. Sąd ten odbędzie się w Jerozolimie, gdzie Pan nasz zasiądzie na tysiąc lat. Sąd ten odbędzie się w Jerozolimie, gdzie Pan nasz zaśądzie na zasiądzie na tronie wraz z swą chwałą, jako Król wszystkich narodów. Oddzieli wówczas narody od siebie і kozły

od owiec.Oddzieli sprawiedliwych do życia wiecznego, a niesprawiedliwych do wiecznego ognia, zgodnie ze słowami Jezusa z

Ewangielii Mateusza 25/31-46: A gdy przyjdzie Syn Człowieczy w chwale swojej і wszyscy aniołowie z nim, wtedy zasiądzie na tronie swojej chwały. I będą zgromadzone przed nim wszystkie narody, і odłączy jedne od drugich. Jak pasterz odłancza owce od kozłów.I ustawi owce po swojej prawicy, a kozły po lewicy. Wtedy powie król tym po swojej prawicy Tongue

ójdźcie, błogosławieni Ojca mego,odziedziczycie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata. Albowiem łaknołem, a daliście mi jeść, prag-nąłem, a dali mi pić, byłem przychodniem, a przyjeliście mnie, byłem nagi, a przy odzialiście mnie, byłem chory, a odwiedza-liście mnie, byłem w więzieniu, a przychodziliście do mnie.

Wtedy odpowiedzą mu sprawiedliwi tymi słowy:Panie! Kiedy widzie-liśmy cię łaknącym, a nakarmiliśmy cię, albo pragnącym, a dali-my ci pić? A kiedy widzieliśmy cię przechodniem I przyjeliśmy cię albo nagim і przyodzieliśmy cię? I kiedy widzieliśmy cię chorym albo w więzieniu, і przychoiliśmy do ciebie? A król od- powiadając, powie im:Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek uczyni- liście jednemu z tych najmniejszych moich braci, mnie uczyni-liście. Wtedy powie tym po lewicy: Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, zgotowany diabłu і jego aniołm. Albowiem łaknołem a nie daliście mi jeść, pragnołem a nie daliście mi pić. Byłem przechodniem, a nie przyjeliście mnie, nagi, a nie przyodzialiście mnie, chory і w więzieniu і nie odwiedzaliście mnie. Wtedy і oni mu odpowiedzą, mówiąc: Panie! Kiedy widzieliśmy cię łaknącym albo pragnącym, albo przechodniem, albo nagim, albo chorym, albo w więzieniu і nie daliśmy ci? Wtedy im odpowie tymi słowy: Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci mnie uczyniliście. I odejdą ci na każń wieczną,sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.

Koniec sądu nad narodami rozpoczyna tysiącletnie panowanie Króla królów, Pana Jezusa Chrystusa na ziemi.

5.Sąd ostateczny.

Sąd ostateczny jest sądem, który odbędzie się w przyszłosci po tysiącletnim panowaniu Jezusa na ziemi. Jest to sąd nad niewie-rzącymi, którzy nie uwierzyli w Pana Jezusa іnie przyjeli jego usprawiedliwienia przed Bogiem Ojcem. Sądzeni będą ze swych uczyn-ków. Uczynki ich zapisane zostały w księgach uczynków.Ponieważ imiona ich nie są zapisane w księdze życia, a z uczynków nikt nie zostanie usprawiedliwiony, przeto czeka ich wyrok potępienia, wyrok skazujący do jeziora ognistego. Sąd ten nie jest sądem ułaskawiającym,a jest sądem skazującym.Objawienie Jana 20/11-15:

I widziałem wielki, biały tron і tego,który na nim siedział, przed którego obliczem pierzchła ziemia і niebo, і miejsca dla nich nie było.I widziałem umarłych,wielkich і małych, stojących przed tronem: і księgi zostały otwarte: również inna księga, księga tego,co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach I wydało morze umarłych,którzy w nim się znajdowali, również śmierć і piekło wydały umarłych, którzy w nich się znajdowali, і byli osądeni, każdy według uczynków swoich.I śmierć, і piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro ogniste, to druga śmierć. I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze żywota, został wrzucony do jeziora ognistego.

Sąd ten jest sądem ostatecznym і na sąd ten staną wszyscy niespra-wiedliwi od Kainapoczowszy.Jest to sąd białego tronu nad niespra-wiedliwymi, którzy zmartwychwstają w swych ciałach by być w nich osądzonym. Ewangielia Mateusza 7/23: A wtedy іm powiem; Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie.

Sąd ostateczny, jest sądem na którym spełniają się słowa Pana Jezusa Chrystusa:

* niewierzący umrą w swoich grzechach(Ewg.Jana 8/24).
* niewierzący pójdą na wieczne zatracenie(2 Tes.1/7-9).
* niewierzący ponieważ czynią niesprawiedliwość, idą do piekła gdzie jest robak і gdzie pali się wieczny nieugaszony ogień (Ewg.Marka 9/43-48).
* ci którzy nie przyjeli ewangieli, idą do miejsca gdzie jest płacz і zgrzytanie zębów,і choć pali się ogień jest jednak ciemność, bo jest to mniejsce na zewnątrz Królestwa Niebieskiego(Ewg.Mat.8/12;22/13 і 25/30).

Chociaż nauka o karze wiecznej dla niewierzących nie jest przymienna і nie życzy się nikomu, to jednak jest prawdą w którą wierzymy. Jezus mówił więcej o piekle, niż o niebie. Posłaniem Jezusa było między innymi ostrzec religijnych ludzi od odejścia z drogi prawdy, by ustrzec ich od gniewu Bożego. Ewg.Mat.3/7:

A gdy ujrzyał wielu faryzeuszów і sadyceuszów,przychodzących do

Chrztu, rzekł do nich: Plemię żmijowe, kto was ostrzeł, przed przyszłym gniewem.

Wszyscy którzy uwierzuli w Jezusa і przyjeli jego ewangielię і w niej trwają, nie stają na sąd ostateczny, ani na jakiekolwiek potępienie, gdyż nie są to synowie światłości.

Sąd nad aniołami.

Sąd przyszłości, który odbędzie się po sądzie ostatecznym, a przed przejściem na wieczną ziemię і wieczne niebo,gdzie panuje sprawie-dliwość. Na sądzie tym sądzeni będą aniołowie, którzy są zamknięci w lochach ziemi od czasu potopu z okresu Noego. Sądzeni oni będą przez Jezusa Chrystusa і jego świętych, za przekroczenie naznaczo-nych im obszarów і za to, że nie powrócili w właściwym czasie z raportem do nieba. Juda 1/6:

Aniołów zaś, którzy nie zachowali zakreślonych dla nich okręgów, lecz opuścili własne mieszkanie, trzyma w wiecznych pętach w cimnicy na wielki dzień sądu.

2 Piotra 2/4: Bóg bowiem nie oszczędił aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz strąciwszy do otchłani, umieścił іch w lochach, aby byli zachowani na sąd.

1 Koryntian 6/3: Czy nie wiecie, że aniołów sądzić będziemy?

Cóż więc dopiero zwykłe sprawy życiowe?

Zalecana literature dla dalszego pogłębienia tematu:

Podstawy Wiary Chrześcijańskiej……………Derek Prince dostępnej w

Instytut Derka Prince’a ul.Wesoła 9, 20-103 Lublin, Polska.]]> <![CDATA[Odwrócenie Się Od Martwych Uczynków]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=110 Thu, 09 Apr 2009 10:07:11 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=110
“Dlatego pominąwszy początki nauczania o Chrystusie, zwrόćmy się ku rzeczom wyższym, nie powracając ponownie do podstaw nauki o odwrόceniu się od martwych uczynkόw ị o wierze w Boga, nauki o obmywanich (chrztach), o wkładaniu rąk, o zmartwychwstaniu ị o sądzie wiecznym” (Heb.6/1-2).

Pierwszą z wymienionych podstaw nauki o Chrystusie jest nauka o odwrόceniu się od martwych uczynkόw.

MARTWE UCZYNKI TO NASZE WŁASNE, RELIGIJNE USIŁOWANIA PRZYPODOBANIA SIĘ BOGU BEZ UDZIAŁU DUCHA ŚWIĘTEGO.

Konsekwencją oddania naszego życia Chrystusowi powinno być upamiętanie się, a więc porzucenie ufności w nasze własne dobre uczynki, a zaufanie w ukończone dzieło Chrystusa, ktόre On wykonał za nas i dla nas. Upamiętanie się sprawia, że zdaję sobie sprawę, że przez żadne swoje uczynki nie mogę być zbawiony, ani usprawiedliwiony przed Bogiem – tego za nas dokonał Jezus, by nas zbawić i usprawiedliwić przed Bogiem, poniόsł karę w naszym zastępstwie za nasze grzechy, by dać nam za darmo życie wieczne i usprawiedliwienie z łaski.

I nie tylko to, ale dał nam rόwnież możliwość śmierci razem z Nim na krzyżu, gdzie nasz stary człowiek, czyli nasze własne “ja” może być ukrzyżowane i uśmiercone, jeżeli zgodzimy się na to.

Właśnie nasze stare, religijne “ja” jest głόwnym źrόdłem martwych uczynkόw, kiedy my, bez porozumienia z Duchem Świętym decydujemy o tym jak przypodobać się Bogu, jakie ofiary Jemu złożyć i jakich uczynkόw dokonać dla Niego.

To, co do nas należy to spełniać uczynki godne upamiętania (Dz.Ap.26/20) i odwrόcić się od spełniania martwych uczynkόw. Bez upamiętania się (czyli radykalnej zmiany sposobu naszego myślenia) nie ma odpuszczenia grzechόw (Łuk.24/47).

To właśnie Duch Święty we wspόłpracy z człowiekiem umożliwia mu odwrόcenie się od martwych uczynkόw. Jeśli tracimy kontakt z Duchem Bożym nasz fundament (podstawy nauki o Chrystusie) zaczyna słabnąć i coraz częściej uczynki, ktόre spełniamy stają się rutynową religią ị są martwe dla Boga. Przejawem tego jest wywyższanie samego siebie, krytyka innych chrześcijan i denominacji ị brak prawdziwego pokoju i radości, ktόre może dać jedynie Duch Święty.

Przykładem martwych religijnych uczynkόw jest faryzeusz z Ew.Łuk.18/9-14.

Pomimo, że faryzeusz pościł 2 razy w tygodniu i dawał zgodnie z Prawem Mojżeszowym dziesięcinę z całego swojego dorobku, Bόg go nie usprawiedliwił, bo były to martwe uczynki przed Nim. Dlaczego? Bo faryzeusz zepchnął Boga z tronu sędziowskiego i sam osądził celnika. Nie spojrzał na grzesznika oczami miłującego Boga, ktόry go stworzył i przyjął jego modlitwę, ale stał się sędzią swojego bliźniego, ktόry właśnie się upamiętał przed Bogiem! To spowodowało, że składane dziesięciny i posty nie zostały przyjęte przez Boga, bo brak było w nich upamiętania i miłosierdzia dla bliźniego.

Dlatego ofiary złożone nawet według litery Pisma Świętego stają się martwymi, religijnymi uczynkami, od ktόrych musimy się odwrόcić, a zwrόcić się do żywego, miłującego Boga i do Jego Ducha, by nas prowadził do większego i bliższego poznania Chrystusa, ktόry nas stworzył, byśmy jako Jego nowe dzieło chodzili w dobrych uczynkach (Ef.2/10).

Oprόcz braku upamiętania się, charakterystyczną cechą martwych uczynkόw jest pełnienie ich po to aby inni ludzie to widzieli. Rozdział 23 Ew.Mateusza roi się od opisu ludzi spełniających martwe uczynki.

“A wszystkie swoje uczynki pełnią, bo chcą, aby ich ludzie widzieli…” (Mat.23/5) – w jaki sposόb Pan Jezus odnosił się do takich ludzi? Czy tłumaczył ich, że są słabi w wierze, że trzeba do nich odnosić się z miłością i pokorą, że mają inne zrozumienie jak to dziś się popularnie głosi? Oto niektόre ze słόw Mistrza z Nazaretu jakie wypowiedział w stosunku do spełniających martwe uczynki:

“obłudnicy”, “ślepi przewodnicy”, “głupi ị ślepi” “groby pobielane”, “Węże! plemię żmijowe”.

Są to ostre słowa, prawda? Inaczej dzisiaj traktuje się takich ludzi – często zaprasza się ich do głoszenia słowa, albo do nauczania w szkole biblijnej, zamiast potraktować ich tak, jak to zrobił Jezus!

“Biada wam, uczeni w Piśmie ị faryzeusze, że oczyszczacie z zewnątrz kielich ị misę, wewnątrz zaś są one pełne łupiestwa ị pożądliwości”(Mat.23/25) – chodzi tu o dbanie o religijny wygląd zewnętrzny (wydłużanie frędzli u szat, szpecenie twarzy podczas postu, pozorowanie długich modlitw by pożreć domy wdόw, itp) – proszę zapoznać się z opracowaniem “Jak rozpoznać, ktόre uczynki są z zakonu (litery), a ktόre z wiary (Ducha)”.

Martwe uczynki ị cnoty religijnych obłudnikόw opisane w rozdz.23 Ew.Mateusza są dla Boga jak szata splugawiona (Iz.64/6), ktόrą człowiek potrząsa przed Bogiem mόwiąc “patrz, co ja dla Ciebie zrobiłem”, gdy tymczasem to są brudne splugawione ị martwe uczynki, o wykonawcach ktόrych w tak ostry sposόb wyraził się Jezus.

Wolą ị celem Bożym jest abyśmy stali się uczestnikami Boskiej natury (II Piotra 1/3-4) poprzez bliższe poznanie Chrystusa, co spowoduje, że odwrόcimy się od martwych uczynkόw do żywych, kierowanych przez Ducha Bożego uczynkόw.

Dlatego tak ważne jest praktykowanie ị utrwalanie podstaw nauki o Chrystusie, poczynając od pierwszej nauki, czyli nauko o odwrόceniu się od martwych uczynkόw.

Następną cechą martwych uczynkόw jest to, że są spełniane one ludzką mocą i są ograniczone ludzkimi możliwościami. Dlatego kiedy Chrystus przyszedł w mocy Ducha, wyganiając demony, uzdrawiając ị czyniąc cuda, wywołało to gorący sprzeciw ludzi spełniających martwe uczynki, ponieważ nie byli oni w stanie spełniać uczynkόw takich, jakich dokonywał Syn Boży, co odkryło ich niemoc duchową, obłudę, chciwość i wiele innych brzydkich cech.

“Jego bowiem dziełem jesteśmy stworzeni w Jezusie Chrystusie do dobrych uczynkόw, do ktόrych przeznaczył nas Bόg, abyśmy w nich chodzili” (Ef.2/10). Jeżeli Chrystus nas prowadzi, to przyjdzie czas, że będziemy rόwnież pełnić uczynki, jakie On pełnił, bo przecież jest to obietnica Boża, a Bόg dotrzymuje Swego Słowa. Ludzie chodzący w Duchu Bożym i spełniający uczynki jakie pełnił Syn Boży, potrafią zmienić oblicze miast ị państw, zgasić moc ognia, uniknąć ostrza miecza, podźwignąć się z niemocy (Heb.11/34), gdy tymczasem pełniący martwe uczynki potrafią tylko krytykować ị zwalczać tych, w ktόrych mieszka Chrystus. Jak ktoś mądrze powiedział: faryzeusze wczoraj, dziś i na wieki tacy sami.

Kolosan 2/18-23 jest następnym fragmentem Słowa Bożego podającego przykłady martwych uczynkόw. Tak jak ị w Ew.Mat. rozdz.23 jest tu mowa o pełnieniu uczynkόw z zakonu, ktόre w żadnym stopniu nie usprawiedliwią nas przed Bogiem (Rzym.3/20), jak rόwnież uczynkόw pełnionych z przykazań ị nauk ludzkich (werset 22), ktόre mają pozόr mądrości, ale są bezużyteczne w opanowaniu zmysłόw i ciała. Sposobem wyjścia z martwych uczynkόw podanym w liście do Kolosan jest trzymanie się Głowy, czyli Chrystusa, ktόry daje jako pożywienie Swoje Słowo ị spaja nas (Jego Kościόł) miłością Swojego Ducha.

A więc powinniśmy trzymać się indywidualnie Chrystusa, aby wzrastać w poznawaniu Go, jak rόwnież powinniśmy znajdować się w Jego zdrowym Kościele, odżywianym Jego Słowem i spajanym miłością Jego Ducha, aby rosnąć wzrostem Bożym (Kol.2/19). Wόwczas nie będziemy pełnić martwych uczynkόw, a Bόg będzie miał upodobanie w nas.

W JAKI SPOSÓB UNIKNĄĆ SPEŁNIANIA MARTWYCH UCZYNKÓW?

Zwrόćmy uwagę na kilka wskazόwek, ktόre daje nam Pismo Święte w odniesieniu do uniknięcia spełniania martwych uczynkόw.

1) Upamiętanie się, jest to zmiana sposobu naszego myślenia, i to zmiana radykalna! Do upamiętania wezwał Jan Chrzciciel (Mar.3/2), Jezus (Mat.4/17) i apostołowie (Dz.Ap.2/38). Wszyscy oni jak widzimy na początku wzywali do upamiętania w większości ludzi, ktόrzy wierzyli w Boga! Dlatego istotne jest to, byśmy wszyscy zadali sobie istotne pytanie: CZY UWIERZYŁEM W BOGA TAK, JAK PISMA MÓWIĄ? Czy konsekwencją mego uwierzenia w żywego Boga było upamiętanie i odwrόcenie się od martwych, religijnych uczynkόw? Automatycznym skutkiem upamiętania się jest świadomość odpuszczenia wszystkich grzechόw (Łuk.24/47) i nowe myśli w stosunku do Boga, innych ludzi ị własnego życia.

2) Dostęp do Słowa Bożego i do Ducha Świętego powoduje, że możemy nie tylko utrzymać, ale ị pogłębiać poznanie Boga ị Pana naszego Jezusa Chrystusa (II Piotra 1/2), ktόry wόwczas na pewno nie pozwoli, byśmy byli bezczynni i bezużyteczni w Jego Krόlestwie, albo byśmy spełniali martwe uczynki. Istotną rzeczą jest to, byśmy zdali sobie sprawę, że samo Słowo Boże nie wystarcza, by uniknąć spełniania martwych uczynkόw – Żydzi za czasόw Jezusa nie tylko znali literę Pisma Bożego, ale nawet uwierzyli w Jezusa (Jana 8/31) a pomimo to kierował nimi diabeł (Jana 8/44). Albo całym sercem za Jezusem ị rezygnacja z religijnych usiłowań przypodobania się Bogu, albo życie pełne trosk, problemόw i martwych, religijnych uczynkόw. Słowo Boże jest jednym z elementόw niezbędnych do odwrόcenia się od martwych uczynkόw, ale bez Ducha Świętego Słowo to staje się literą, ktόra zabija. Pismo Święte było pisane pod natchnieniem Ducha Św. ị tak samo czytane, czy głoszone powinno być pod natchnieniem Ducha Chrystusowego. Jeżeli zabraknie Ducha Św. to martwe uczynki są nieuniknione, jeżeli natomiast nie odżywiamy się codziennie Słowem Bożym, to co ma nam objawiać Duch Boży? Tak więc Słowo Boże ị Duch Św. razem są naszym zabezpieczeniem przed martwymi uczynkami.

3) Właściwy wzrost duchowy, jest wtedy zapewniony, kiedy – jak to wyżej już powiedziano –

trzymamy się naszej Głowy, czyli Chrystusa ị znajdujemy się w żywym, kierowanym przez Ducha Św. kościele, gdzie znajduje się 5 służb (Ef.4/11) ị 9 darόw Ducha (I Kor.12/8-10).

Nie musi to być kościόł doskonały – jak widzimy u Koryntian nie wszystko było dobrze, ale to nie stanęło na przeszkodzie, by operowało w tym kościele 9 darόw ị 5 służb ustanowionych przez Boga. Natomiast najostrzejszy list apostolski został skierowany do Galacjan, kościoła, ktόry uważał siebie za stojący na dobrym poziomie, bo spełniający uczynki zakonu, a więc martwe uczynki, bo wykonywane cieleśnie, a nie z Ducha (Gal.3/2-5).

Jeżeli jesteśmy w kościele, ktόry doskonale rozumie przekleństwo wynikające z uczynkόw zakonu (Gal.3/10) oraz potrzebę ciągle wzrastającej wiary ị poznawania Pana ị Zbawiciela naszego Chrystusa, to nie musimy obawiać się o to, że będziemy spełniać martwe uczynki.

Dużą pomocą przy odwrόceniu się od martwych uczynkόw jest rόwnież nasze wspόlne ukrzyżowanie z Chrystusem na krzyżu ị powstanie wraz z Nim do nowego życia (rozdz.6 listu do Rzymian), czy życie pod łaską Bożą, ale są to osobne obszerne tematy.

Opracował Roman Ciereszko 20 Stycznia 2001]]>
“Dlatego pominąwszy początki nauczania o Chrystusie, zwrόćmy się ku rzeczom wyższym, nie powracając ponownie do podstaw nauki o odwrόceniu się od martwych uczynkόw ị o wierze w Boga, nauki o obmywanich (chrztach), o wkładaniu rąk, o zmartwychwstaniu ị o sądzie wiecznym” (Heb.6/1-2).

Pierwszą z wymienionych podstaw nauki o Chrystusie jest nauka o odwrόceniu się od martwych uczynkόw.

MARTWE UCZYNKI TO NASZE WŁASNE, RELIGIJNE USIŁOWANIA PRZYPODOBANIA SIĘ BOGU BEZ UDZIAŁU DUCHA ŚWIĘTEGO.

Konsekwencją oddania naszego życia Chrystusowi powinno być upamiętanie się, a więc porzucenie ufności w nasze własne dobre uczynki, a zaufanie w ukończone dzieło Chrystusa, ktόre On wykonał za nas i dla nas. Upamiętanie się sprawia, że zdaję sobie sprawę, że przez żadne swoje uczynki nie mogę być zbawiony, ani usprawiedliwiony przed Bogiem – tego za nas dokonał Jezus, by nas zbawić i usprawiedliwić przed Bogiem, poniόsł karę w naszym zastępstwie za nasze grzechy, by dać nam za darmo życie wieczne i usprawiedliwienie z łaski.

I nie tylko to, ale dał nam rόwnież możliwość śmierci razem z Nim na krzyżu, gdzie nasz stary człowiek, czyli nasze własne “ja” może być ukrzyżowane i uśmiercone, jeżeli zgodzimy się na to.

Właśnie nasze stare, religijne “ja” jest głόwnym źrόdłem martwych uczynkόw, kiedy my, bez porozumienia z Duchem Świętym decydujemy o tym jak przypodobać się Bogu, jakie ofiary Jemu złożyć i jakich uczynkόw dokonać dla Niego.

To, co do nas należy to spełniać uczynki godne upamiętania (Dz.Ap.26/20) i odwrόcić się od spełniania martwych uczynkόw. Bez upamiętania się (czyli radykalnej zmiany sposobu naszego myślenia) nie ma odpuszczenia grzechόw (Łuk.24/47).

To właśnie Duch Święty we wspόłpracy z człowiekiem umożliwia mu odwrόcenie się od martwych uczynkόw. Jeśli tracimy kontakt z Duchem Bożym nasz fundament (podstawy nauki o Chrystusie) zaczyna słabnąć i coraz częściej uczynki, ktόre spełniamy stają się rutynową religią ị są martwe dla Boga. Przejawem tego jest wywyższanie samego siebie, krytyka innych chrześcijan i denominacji ị brak prawdziwego pokoju i radości, ktόre może dać jedynie Duch Święty.

Przykładem martwych religijnych uczynkόw jest faryzeusz z Ew.Łuk.18/9-14.

Pomimo, że faryzeusz pościł 2 razy w tygodniu i dawał zgodnie z Prawem Mojżeszowym dziesięcinę z całego swojego dorobku, Bόg go nie usprawiedliwił, bo były to martwe uczynki przed Nim. Dlaczego? Bo faryzeusz zepchnął Boga z tronu sędziowskiego i sam osądził celnika. Nie spojrzał na grzesznika oczami miłującego Boga, ktόry go stworzył i przyjął jego modlitwę, ale stał się sędzią swojego bliźniego, ktόry właśnie się upamiętał przed Bogiem! To spowodowało, że składane dziesięciny i posty nie zostały przyjęte przez Boga, bo brak było w nich upamiętania i miłosierdzia dla bliźniego.

Dlatego ofiary złożone nawet według litery Pisma Świętego stają się martwymi, religijnymi uczynkami, od ktόrych musimy się odwrόcić, a zwrόcić się do żywego, miłującego Boga i do Jego Ducha, by nas prowadził do większego i bliższego poznania Chrystusa, ktόry nas stworzył, byśmy jako Jego nowe dzieło chodzili w dobrych uczynkach (Ef.2/10).

Oprόcz braku upamiętania się, charakterystyczną cechą martwych uczynkόw jest pełnienie ich po to aby inni ludzie to widzieli. Rozdział 23 Ew.Mateusza roi się od opisu ludzi spełniających martwe uczynki.

“A wszystkie swoje uczynki pełnią, bo chcą, aby ich ludzie widzieli…” (Mat.23/5) – w jaki sposόb Pan Jezus odnosił się do takich ludzi? Czy tłumaczył ich, że są słabi w wierze, że trzeba do nich odnosić się z miłością i pokorą, że mają inne zrozumienie jak to dziś się popularnie głosi? Oto niektόre ze słόw Mistrza z Nazaretu jakie wypowiedział w stosunku do spełniających martwe uczynki:

“obłudnicy”, “ślepi przewodnicy”, “głupi ị ślepi” “groby pobielane”, “Węże! plemię żmijowe”.

Są to ostre słowa, prawda? Inaczej dzisiaj traktuje się takich ludzi – często zaprasza się ich do głoszenia słowa, albo do nauczania w szkole biblijnej, zamiast potraktować ich tak, jak to zrobił Jezus!

“Biada wam, uczeni w Piśmie ị faryzeusze, że oczyszczacie z zewnątrz kielich ị misę, wewnątrz zaś są one pełne łupiestwa ị pożądliwości”(Mat.23/25) – chodzi tu o dbanie o religijny wygląd zewnętrzny (wydłużanie frędzli u szat, szpecenie twarzy podczas postu, pozorowanie długich modlitw by pożreć domy wdόw, itp) – proszę zapoznać się z opracowaniem “Jak rozpoznać, ktόre uczynki są z zakonu (litery), a ktόre z wiary (Ducha)”.

Martwe uczynki ị cnoty religijnych obłudnikόw opisane w rozdz.23 Ew.Mateusza są dla Boga jak szata splugawiona (Iz.64/6), ktόrą człowiek potrząsa przed Bogiem mόwiąc “patrz, co ja dla Ciebie zrobiłem”, gdy tymczasem to są brudne splugawione ị martwe uczynki, o wykonawcach ktόrych w tak ostry sposόb wyraził się Jezus.

Wolą ị celem Bożym jest abyśmy stali się uczestnikami Boskiej natury (II Piotra 1/3-4) poprzez bliższe poznanie Chrystusa, co spowoduje, że odwrόcimy się od martwych uczynkόw do żywych, kierowanych przez Ducha Bożego uczynkόw.

Dlatego tak ważne jest praktykowanie ị utrwalanie podstaw nauki o Chrystusie, poczynając od pierwszej nauki, czyli nauko o odwrόceniu się od martwych uczynkόw.

Następną cechą martwych uczynkόw jest to, że są spełniane one ludzką mocą i są ograniczone ludzkimi możliwościami. Dlatego kiedy Chrystus przyszedł w mocy Ducha, wyganiając demony, uzdrawiając ị czyniąc cuda, wywołało to gorący sprzeciw ludzi spełniających martwe uczynki, ponieważ nie byli oni w stanie spełniać uczynkόw takich, jakich dokonywał Syn Boży, co odkryło ich niemoc duchową, obłudę, chciwość i wiele innych brzydkich cech.

“Jego bowiem dziełem jesteśmy stworzeni w Jezusie Chrystusie do dobrych uczynkόw, do ktόrych przeznaczył nas Bόg, abyśmy w nich chodzili” (Ef.2/10). Jeżeli Chrystus nas prowadzi, to przyjdzie czas, że będziemy rόwnież pełnić uczynki, jakie On pełnił, bo przecież jest to obietnica Boża, a Bόg dotrzymuje Swego Słowa. Ludzie chodzący w Duchu Bożym i spełniający uczynki jakie pełnił Syn Boży, potrafią zmienić oblicze miast ị państw, zgasić moc ognia, uniknąć ostrza miecza, podźwignąć się z niemocy (Heb.11/34), gdy tymczasem pełniący martwe uczynki potrafią tylko krytykować ị zwalczać tych, w ktόrych mieszka Chrystus. Jak ktoś mądrze powiedział: faryzeusze wczoraj, dziś i na wieki tacy sami.

Kolosan 2/18-23 jest następnym fragmentem Słowa Bożego podającego przykłady martwych uczynkόw. Tak jak ị w Ew.Mat. rozdz.23 jest tu mowa o pełnieniu uczynkόw z zakonu, ktόre w żadnym stopniu nie usprawiedliwią nas przed Bogiem (Rzym.3/20), jak rόwnież uczynkόw pełnionych z przykazań ị nauk ludzkich (werset 22), ktόre mają pozόr mądrości, ale są bezużyteczne w opanowaniu zmysłόw i ciała. Sposobem wyjścia z martwych uczynkόw podanym w liście do Kolosan jest trzymanie się Głowy, czyli Chrystusa, ktόry daje jako pożywienie Swoje Słowo ị spaja nas (Jego Kościόł) miłością Swojego Ducha.

A więc powinniśmy trzymać się indywidualnie Chrystusa, aby wzrastać w poznawaniu Go, jak rόwnież powinniśmy znajdować się w Jego zdrowym Kościele, odżywianym Jego Słowem i spajanym miłością Jego Ducha, aby rosnąć wzrostem Bożym (Kol.2/19). Wόwczas nie będziemy pełnić martwych uczynkόw, a Bόg będzie miał upodobanie w nas.

W JAKI SPOSÓB UNIKNĄĆ SPEŁNIANIA MARTWYCH UCZYNKÓW?

Zwrόćmy uwagę na kilka wskazόwek, ktόre daje nam Pismo Święte w odniesieniu do uniknięcia spełniania martwych uczynkόw.

1) Upamiętanie się, jest to zmiana sposobu naszego myślenia, i to zmiana radykalna! Do upamiętania wezwał Jan Chrzciciel (Mar.3/2), Jezus (Mat.4/17) i apostołowie (Dz.Ap.2/38). Wszyscy oni jak widzimy na początku wzywali do upamiętania w większości ludzi, ktόrzy wierzyli w Boga! Dlatego istotne jest to, byśmy wszyscy zadali sobie istotne pytanie: CZY UWIERZYŁEM W BOGA TAK, JAK PISMA MÓWIĄ? Czy konsekwencją mego uwierzenia w żywego Boga było upamiętanie i odwrόcenie się od martwych, religijnych uczynkόw? Automatycznym skutkiem upamiętania się jest świadomość odpuszczenia wszystkich grzechόw (Łuk.24/47) i nowe myśli w stosunku do Boga, innych ludzi ị własnego życia.

2) Dostęp do Słowa Bożego i do Ducha Świętego powoduje, że możemy nie tylko utrzymać, ale ị pogłębiać poznanie Boga ị Pana naszego Jezusa Chrystusa (II Piotra 1/2), ktόry wόwczas na pewno nie pozwoli, byśmy byli bezczynni i bezużyteczni w Jego Krόlestwie, albo byśmy spełniali martwe uczynki. Istotną rzeczą jest to, byśmy zdali sobie sprawę, że samo Słowo Boże nie wystarcza, by uniknąć spełniania martwych uczynkόw – Żydzi za czasόw Jezusa nie tylko znali literę Pisma Bożego, ale nawet uwierzyli w Jezusa (Jana 8/31) a pomimo to kierował nimi diabeł (Jana 8/44). Albo całym sercem za Jezusem ị rezygnacja z religijnych usiłowań przypodobania się Bogu, albo życie pełne trosk, problemόw i martwych, religijnych uczynkόw. Słowo Boże jest jednym z elementόw niezbędnych do odwrόcenia się od martwych uczynkόw, ale bez Ducha Świętego Słowo to staje się literą, ktόra zabija. Pismo Święte było pisane pod natchnieniem Ducha Św. ị tak samo czytane, czy głoszone powinno być pod natchnieniem Ducha Chrystusowego. Jeżeli zabraknie Ducha Św. to martwe uczynki są nieuniknione, jeżeli natomiast nie odżywiamy się codziennie Słowem Bożym, to co ma nam objawiać Duch Boży? Tak więc Słowo Boże ị Duch Św. razem są naszym zabezpieczeniem przed martwymi uczynkami.

3) Właściwy wzrost duchowy, jest wtedy zapewniony, kiedy – jak to wyżej już powiedziano –

trzymamy się naszej Głowy, czyli Chrystusa ị znajdujemy się w żywym, kierowanym przez Ducha Św. kościele, gdzie znajduje się 5 służb (Ef.4/11) ị 9 darόw Ducha (I Kor.12/8-10).

Nie musi to być kościόł doskonały – jak widzimy u Koryntian nie wszystko było dobrze, ale to nie stanęło na przeszkodzie, by operowało w tym kościele 9 darόw ị 5 służb ustanowionych przez Boga. Natomiast najostrzejszy list apostolski został skierowany do Galacjan, kościoła, ktόry uważał siebie za stojący na dobrym poziomie, bo spełniający uczynki zakonu, a więc martwe uczynki, bo wykonywane cieleśnie, a nie z Ducha (Gal.3/2-5).

Jeżeli jesteśmy w kościele, ktόry doskonale rozumie przekleństwo wynikające z uczynkόw zakonu (Gal.3/10) oraz potrzebę ciągle wzrastającej wiary ị poznawania Pana ị Zbawiciela naszego Chrystusa, to nie musimy obawiać się o to, że będziemy spełniać martwe uczynki.

Dużą pomocą przy odwrόceniu się od martwych uczynkόw jest rόwnież nasze wspόlne ukrzyżowanie z Chrystusem na krzyżu ị powstanie wraz z Nim do nowego życia (rozdz.6 listu do Rzymian), czy życie pod łaską Bożą, ale są to osobne obszerne tematy.

Opracował Roman Ciereszko 20 Stycznia 2001]]> <![CDATA[Jak Rozpoznać Które Uczynki Są Z Zakonu (Litery)]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=109 Thu, 09 Apr 2009 10:06:30 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=109
A KTÓRE Z WIARY (DUCHA)

Istnieją 2 rodzaje uczynkόw, ktόre może czynić chrześcijanin: uczynki z zakonu (litery zapisanej w Biblii) wykonywane cieleśnie, własnymi siłami i możliwościami oraz uczynki, ktόre wynikają z wiary w Jezusa Chrystusa, wykonywane mocą, jakiej udziela Duch Święty, nieograniczone ludzkimi możliwościami.

Człowiek może się nawrόcić, zostać zbawionym, być świadkiem nadnaturalnych przejawόw Ducha Bożego, ale jeżeli nie będzie wzrastał w osobistym poznawaniu Boga, to stanie się cielesnym chrześcijaninem. Będzie wόwczas chodzić nie w wierze w Chrystusa, ale według ciała, tzn. jego wola, myśli i uczynki będą kierowane nie przez Ducha Bożego, ale przez literę zapisana w Biblii. Nieuniknionym skutkiem tego jest wypadnięcie spod łaski i wpadnięcie pod zakon, ktόry jest złożony z nakazόw i zakazόw ludzkich i zmieszany z wersetami biblijnymi zinterpretowanymi w spaczony sposόb przez ducha czarόw działającego w kościołach i grupach chrześcijaskich.

Omόwię obszernie 2 przykłady z własnego doświadczenia w jaki sposόb działa duch czarόw.

I. Sprawa wyglądu zewnętrznego chrześcijanina (chrześcijanki).

Wygląd zewnetrzny wierzacego jest kamieniem obrazy u niejednego uczonego w Piśmie. Literowo zgadza się, że np. mężczyzna nie powinien mieć długich włosόw, chociaż literowo długość w centymetrach nie jest określona w Biblii (do pasa, do ramion jak np. miał Jezus, czy do połowy uszu). Problem tkwi w tym, że człowiek sam ustala długość włosόw, a następnie usiłuje przekonać i nakłonić drugiego człowieka (czasami przymusić), aby wykonal literę zapisaną w Biblii według swego literowego i kulturowego zrozumienia i miary. W tym momencie zaczyna operować duch czarόw, bowiem jak słusznie Derek Prince zauważa, jeśli do przekonania człowieka jest używany jakikolwiek inny duch niż Duch Święty, to wόwczas mamy do czynienia z czarami. Tym, ktόry przekonuje, ożywia i objawia Słowo Boże jest Duch Boży. Moim i twoim zadaniem jest sianie i podlewanie, a wzrost i przekonanie daje Bόg. Inaczej wchodzimy w zakres należący do Boga. Nie byłoby tak wielu denominacji, gdyby ludzie nie przekonywali innych ludzi o sweojej racji

Zakonoznawca i uczony w Piśmie pokazuje werset i przymusza drugiego do przestrzegania litery własnymi siłami, oskarżając i potępiając tych, ktόrzy nie zastosują się do tego, co powiedział. Zamiast jeść z Drzewa Żywota, je z drzewa poznania dobra i zła, stając się w ten sposόb sędzią i wchodząc w zakres, ktόry należy do Boga.

Nawet archanioł Michał nie ośmielił się wypowiedzieć bluźnierczego sądu w stosunku do diabła, a dzisiaj wielu z tych, ktόrzy uważają sie za przewodnikόw dla innych, oskarża i potępia wierzących, w ktόrych mieszka Chrystus.

Zobaczmy, w jaki sposόb postępował Jezus z podobnymi oskarżeniami. Gdy uczniowie Jego w sabat zrywali kłosy i w ten sposόb naruszyli Słowo Boże (Mat.12/1-7) Pan w ten sposόb odpowiedział ich oskarżycielom: "Gdybyście zrozumieli co to jest: miłosierdzia chcę a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych".

Można ponieść wielkie ofiary, życie swe całkowicie poświęcić służbie misyjnej, sprzedać całe mienie, nawet ciało wydać na spalenie, wyrzucić telewizor, a i tak to nie będzie miało znaczenia, jeżeli w życiu nie będzie obecności miłosierdzia i miłości. Ukrzyżowanie wraz z Chrystusem naszego starego "ja" (szczegόlnie tego religijnego "ja") powoduje, że Duch Święty może w nas wypracować miłosierdzie, cierpliwość, pokόj i radość. Można porządnie się ubierać, nie pić, nie palić, chodzić do kościoła, rozdawać broszury o Bogu, odwiedzać chorych, itp., a jednak Bόg nie przyzna się do tych uczynkόw. Tak było w przypadku Howarda Pitmana, ktόremu Bόg powiedział, że to wszystko było robione, ale nie dla Niego.

Wszystkie nasze cnoty i uczynki, ktόre wypływają z zakonu (litery) są w oczach Boga jak "szata splugawiona" (Izaj. 64/6). W dos dosłownym tłumaczeniu z hebrajskiego werset ten brzmi nie "szata splugawiona", a "splugawiona (zakrwawiona) podpaska", czyli szmata jaką όwczesne kobiety używały zamiast podpaski. I oto człowiek staje przed Bogiem i pokazuje Mu swoje uczynki z litery jakich dokonał mnόstwo, a w oczach Boga jest to jak splugawiona szmata, ktorą człowiek potrząsa przed Panem i mόwi "popatrz, jak wiele zrobiłem dla Ciebie". A wtedy Bόg pokaże, jak wiele dusz zostało poranionych, osłabionych i nawet zabitych przez literę, ktόra wychodziła z ust i spod piόra takiej osoby. Nad tym, ktόry nie okazuje miłosierdzia, odbędzie się sąd bez miłosierdzia.

Apostoł Paweł mόwi, żebyśmy umieli dać odprawę tym, ktόrzy się chlubią rzeczami zewnętrznymi, a nie tym, co w sercu (II Kor. 5/12). W jaki sposόb dać odprawę? Poprzez Słowo Boże, ktόre mόwi, że jeżeli ktoś jest przekonany, że jest Chrystusowy, niech też i to rozważy, że tak jak on (czy ona) jest Chrystusowy, tak samo i ten, ktόry ma długie włosy, krόtszą spόdnicę, makijaż, czy nałόg z ktόrym walczy, należy rόwnież do Chrystusa. Jeżeli człowiek po nawrόceniu będzie się zmieniał wewnętrznie to rόwnież jego wygląd zewnętrzny zmieni się i nie ma potrzeby, by przymuszać go do tego pokazując literę, ktόra zabija, zamiast zostawić to dla Ducha Świętego, ktόrego zadaniem jest przekonywanie.

Dlaczego Jezus albo Paweł byli oskarżani o cielesny sposόb życia? Bo nie tylko, że nie krytykowali ludzi za ich ubiόr , wyglad, styl życia, albo za łamanie litery (sabat), ale nawet jedli i pili z nimi i sami nawet łamali literę (jak np. Jezus uzdrawiał w sabat, a Paweł głosił nieważność obrzezania na ciele).

Dlatego zanim komuś się wytknie błąd nieprzestrzegania litery, warto najpierw wyjać belkę z własnego oka i zadać sobie w sercu pytanie: czy mam w sercu miłosierdzie, pokόj i radość? Jeżeli tak, to powinienem to przekazać a nie literę, ktόra zabija. W swoich oczach co do sprawiedliwości mogę być bez nagany, ale w oczach Bożych będę prześladowcą Kościoła (Fil. 3/6).

Weźmy rόwnież pod uwagę, że Jezus i apostołowie nie zawsze milcząco znosili niesłuszne zarzuty i oskarżenia ze strony religijnych ludzi, ale często ostro im się przeciwstawiali i demaskowali ich religijną obłudę i brak miłości i miłosierdzia (Mat.12/22-37,

Jana 8/39-44, Dzieje 15/2). Nie zawsze milczące znoszenie religijnej obłudy jest dobrym rozwiązaniem w stosunku do wspόłczesnych faryzeuszy i uczonych w Piśmie. Kiedy do kościoła Bożego dostali się ludzie, ktόrzy chcieli wierzących poddać w niewolę zakonu (prawa), to ap. Paweł “…ani na chwilę im nie ustąpił, ani się nie poddał” (Gal.2/4-5). Pamiętajmy o tym.

2. Sposόb przedstawiania znakόw i cudόw Bożych.

Duch czarόw wszelkimi sposobami stara się nie dopuścić do nadnaturalnych przejawόw mocy Ducha Świętego. Nawet sama mowa o cudach, znakach i uzdrowieniach jest niebezpieczna dla ludzi owładniętych tym duchem. Dochodzi do tego, że za kazalnicą i w rόżnych publikacjach pośrednio oddaje się cześć diabłu. Szatanowi nie powiodło się nakłonić Pana Jezusa by mu oddał cześć, ale udało mu się to w stosunku do niemałej liczby chrześcijan. W jaki sposόb? Oto można usłyszeć (nieraz za kazalnicą) i przeczytać w niejednej publikacji, o znakach i cudach czynionych przez szatana, antychrysta itp. W ten sposόb przyznaje mu się autorytet i moc i nie podważa się zdolności jego i jego sług w tym zakresie. Bezspornie dowodzi się, że Zły ma do tego moc i siłę.

Natomiast o Bożych znakach i cudach można usłyszeć tylko w kontekście ostrzeżenia, ostrożności i wątpliwości, żeby nie dać się zwieść, bo to mogą być fałszywe cuda. Z jednej strony nie ma wątpliwości co do mocy cudόw jaką posiada szatan, z drugiej strony podaje się w wątpliwość cuda Boże i podważa się wiarę w nadnaturalna moc Bożą działającą w Jego slugach. TO JEST PRACA DUCHA CZARÓW W KOŚCIELE BOŻYM. Działa on rόwnież w sferze nauki o darach Ducha Św. i o dobrobycie materialnym, gdzie czyni zamęt i zamieszanie, aby chrześcijanie nie otrzymali nadnaturalnych Darόw i Owocόw Bożych (niebieskie błogosławieństwo) i aby nie żyli w obfitości na ziemi (ziemskie błogosławieństwo). Chodzi o to, aby niczym nie odrόżniali się od ludzi z tego świata, by mieli te same problemy i radzili sobie z nimi w oparciu o własne siły i możliwości. Często nawet od doświadczonych pastorόw można usłyszeć że uzdrowienia, czy dary nie są najważniejsze, a przecież takie stwierdzenia nigdy nie wyszły z ust Jezusa ani apostołόw.

Jednym ze skutkόw tego jest cielesność polegajaca m.in. na odłączeniu się od mocy Bożej i usiłowania przypodobania się Bogu własnymi wysiłkami. Ponieważ nie ma Ducha Świętego, na ktόrym można się oprzeć, trzeba Go zastąpić literowym zakonem, bo kościoł nie może działać w prόżni.

Efektem tego jest wypadnięcie spod łaski Bożej i wpadnięcie pod panowanie grzechu (Rzym. 6/14). Cały ten proces jest przeprowadzany przez ducha trudnego do wykrycia, bowiem posługującego się literą Słowa Bożego i pokazującego na zewnątrz "dobre uczynki" (Mat.23/27-28). Duch ten posługuje się czarami i jest nazwany w II liście do Kor. 11/14 jako

"Anioł światłości"

Kiedy Rick Joyner znalazł się w Niebie uslyszał, że prawda bez łaski jest tym, co przynosi nasz nieprzyjaciel, kiedy przychodzi jako anioł swiatłości. Wynikiem tego jest poczucie wyższości nad światem i innymi wierzącymi, skupienie się na spełnianiu "dobrych uczynkόw" (najczęściej w stosunku do tych, ktόrych się lubi) i zastąpienie łaski zakonem. Znakiem rozpoznawczym ludzi znajdujących się pod wpływem tego ducha jest używanie wyrazeń w rodzaju: "ja myślę, że..." , "moje zrozumienie jest w 100% oparte na Biblii", "ja mam naukę apostolską", itp. Gdzie własne “ja” jest w bardziej lub mniej subtelny sposόb wyeksponowane. Nie mając w sobie owocu Ducha Św. (miłości i miłosierdzia) należy dużo mόwić o miłości, żeby nie zostać rozpoznanym. Następną cechą tego ducha jest prześladowanie chodzących w Duchu Bożym (obmawianie, wyśmiewanie i potępianie). Jeżeli duch ten nie zostanie w porę rozpoznany, to doprowadzi do zniszczenia i duchowej śmierci kościoła.

Dlatego tak ważnym jest byśmy umieli rozpoznać, ktόre uczynki są z zakonu (litery), a ktόre z wiary (Ducha Bożego).

UCZYNKI Z ZAKONU (LITERY)

UCZYNKI Z WIARY (DUCHA)

Wypływają z litery: "muszę to zrobić, bo tak napisane" - powoduje to wzajemne prześciganie się w uczynkach i rodzi kłόtnie (I Kor. 3/3), zazdrość i obmowę

Efezjan 2/10 - jako stworzony w Chrystusie jestem powołany i przeznaczony do dobrych uczynkόw, abym w nich chodził, bo jeżeli Chrystus mieszka we mnie, to jak będę Go coraz bliżej poznawał, to On wypracuje we mnie poprzez swojego Ducha swoje uczynki na tyle, na ile Jemu się poddam.

Są ograniczone, bo nie można wyjść poza nieożywioną literę i poza granice ludzkich możliwości umysłowych i fizycznych

Są nieograniczone ludzkimi możliwościami, bowiem opierają się na mocy Bożej. Np. Abraham był gotowy poświęcić swego jedynego syna, bo miał wiarę, że Bόg ma moc wzbudzić Izaaka z martwych (oparł się na Bożych obietnicach, ktόre nie są ograniczone ludzkimi możliwościami).

Są uciążliwe, bo robione z litery i nie dają trwałego zadowolenia

Nie są uciążliwe, bo robione z Ducha miłości i ochotnego serca

Są wywyższające człowieka, trąbiące i ogłaszające (często za kazalnicą) swe uczynki (Mat. 6/2 i 23/5)

Są wywyższające Boga i przypisujące całą zasługę Jemu ("nie ja, ale łaska, ktόra pracowała we mnie")

Powodują przygnębienie, wzloty i upadki i wątpliwości i niespełnienie obietnic Bożych obfitego życia w Chrystusie

Dają pokόj, radość i wiarę w obietnice Boże, ktόre spełniają się w życiu wierzącego

Wytykają błędy i grzechy innych, oskarżają i potępiają wierzących, szczegόlnie za ich wygląd zewnętrzny

zakrywają mnόstwo grzechόw (I Piotra 4/8) i wstawiają się za innych w modlitwach

Są dokonywane w duchu pokazania się w celu zdobycia uznania i zdobycia panowania nad innymi (duch panowania)

dokonywane w uniżeniu Chrystusowym (nie ludzkim na pokaz) i duchu służenią innym (Mat.23/11) - duch służenia

Rodzą niewolę i związanie (List do Galacjan), co powoduje zanik działalności nadnaturalnej mocy Bożej ị wkroczenie zakonu

Dokonywane w wolności i wierze w Boże obietnice rodzą znaki ị cuda dokonywane ręką Bożą (Gal.3/5).

JAK WYZWOLIĆ SIĘ SPOD MOCY CZARÓW I ZAKONU?

Odpowiedź jest bardzo prosta - poprzez krzyż Chrystusowy, gdzie moja wola, myśli i uczynki zostaną podporządkowane Duchowi Chrystusowemu. Nie jest to proces łatwy i krόtki, bo trwa tak długo, jak jesteśmy w ciele, ale w Chrystusie mamy zawsze zwycięstwo. Jeżeli Syn nas wyswobodzi, to prawdziwie wolnymi będziemy (Ew. Jana 8/36), ale jeżeli nasze starania, wysiłki i uczynki z litery będą nas prowadzić, to będziemy w niewoli.

Dlatego podstawowe i zasadnicze znaczenie posiada proces stałego, coraz bliższego poznawania Boga poprzez Jego Słowo, Jego Ducha ị modlitwę. To musi być doświadczenie osobiste, przekazane nie przez człowieka (chociaż może on pomόc w tym), ale przez Ducha Bożego. Jeżeli nie staniemy się uczestnikami Boskiej natury (II Piotra 1/4), nie poznamy w wystarczającym stopniu Boga i Boskie obietnice nie będą spełniać się w naszym życiu.

Łaska i pokόj mogą nam się rozmnożyć tylko w jeden sposόb: przez bliższe poznanie Boga i Pana naszego Jezusa Chrystusa (II Piotra 1/2). Wόwczas będziemy Go znać nie tylko jako Zbawiciela, ale rόwnież jako Baranka, Pasterza, Lekarza i Lwa Judy.

Temat opracowany na zebranie kosciola domowego w miesiacu maju 1996 przez Romana Ciereszko.]]>
A KTÓRE Z WIARY (DUCHA)

Istnieją 2 rodzaje uczynkόw, ktόre może czynić chrześcijanin: uczynki z zakonu (litery zapisanej w Biblii) wykonywane cieleśnie, własnymi siłami i możliwościami oraz uczynki, ktόre wynikają z wiary w Jezusa Chrystusa, wykonywane mocą, jakiej udziela Duch Święty, nieograniczone ludzkimi możliwościami.

Człowiek może się nawrόcić, zostać zbawionym, być świadkiem nadnaturalnych przejawόw Ducha Bożego, ale jeżeli nie będzie wzrastał w osobistym poznawaniu Boga, to stanie się cielesnym chrześcijaninem. Będzie wόwczas chodzić nie w wierze w Chrystusa, ale według ciała, tzn. jego wola, myśli i uczynki będą kierowane nie przez Ducha Bożego, ale przez literę zapisana w Biblii. Nieuniknionym skutkiem tego jest wypadnięcie spod łaski i wpadnięcie pod zakon, ktόry jest złożony z nakazόw i zakazόw ludzkich i zmieszany z wersetami biblijnymi zinterpretowanymi w spaczony sposόb przez ducha czarόw działającego w kościołach i grupach chrześcijaskich.

Omόwię obszernie 2 przykłady z własnego doświadczenia w jaki sposόb działa duch czarόw.

I. Sprawa wyglądu zewnętrznego chrześcijanina (chrześcijanki).

Wygląd zewnetrzny wierzacego jest kamieniem obrazy u niejednego uczonego w Piśmie. Literowo zgadza się, że np. mężczyzna nie powinien mieć długich włosόw, chociaż literowo długość w centymetrach nie jest określona w Biblii (do pasa, do ramion jak np. miał Jezus, czy do połowy uszu). Problem tkwi w tym, że człowiek sam ustala długość włosόw, a następnie usiłuje przekonać i nakłonić drugiego człowieka (czasami przymusić), aby wykonal literę zapisaną w Biblii według swego literowego i kulturowego zrozumienia i miary. W tym momencie zaczyna operować duch czarόw, bowiem jak słusznie Derek Prince zauważa, jeśli do przekonania człowieka jest używany jakikolwiek inny duch niż Duch Święty, to wόwczas mamy do czynienia z czarami. Tym, ktόry przekonuje, ożywia i objawia Słowo Boże jest Duch Boży. Moim i twoim zadaniem jest sianie i podlewanie, a wzrost i przekonanie daje Bόg. Inaczej wchodzimy w zakres należący do Boga. Nie byłoby tak wielu denominacji, gdyby ludzie nie przekonywali innych ludzi o sweojej racji

Zakonoznawca i uczony w Piśmie pokazuje werset i przymusza drugiego do przestrzegania litery własnymi siłami, oskarżając i potępiając tych, ktόrzy nie zastosują się do tego, co powiedział. Zamiast jeść z Drzewa Żywota, je z drzewa poznania dobra i zła, stając się w ten sposόb sędzią i wchodząc w zakres, ktόry należy do Boga.

Nawet archanioł Michał nie ośmielił się wypowiedzieć bluźnierczego sądu w stosunku do diabła, a dzisiaj wielu z tych, ktόrzy uważają sie za przewodnikόw dla innych, oskarża i potępia wierzących, w ktόrych mieszka Chrystus.

Zobaczmy, w jaki sposόb postępował Jezus z podobnymi oskarżeniami. Gdy uczniowie Jego w sabat zrywali kłosy i w ten sposόb naruszyli Słowo Boże (Mat.12/1-7) Pan w ten sposόb odpowiedział ich oskarżycielom: "Gdybyście zrozumieli co to jest: miłosierdzia chcę a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych".

Można ponieść wielkie ofiary, życie swe całkowicie poświęcić służbie misyjnej, sprzedać całe mienie, nawet ciało wydać na spalenie, wyrzucić telewizor, a i tak to nie będzie miało znaczenia, jeżeli w życiu nie będzie obecności miłosierdzia i miłości. Ukrzyżowanie wraz z Chrystusem naszego starego "ja" (szczegόlnie tego religijnego "ja") powoduje, że Duch Święty może w nas wypracować miłosierdzie, cierpliwość, pokόj i radość. Można porządnie się ubierać, nie pić, nie palić, chodzić do kościoła, rozdawać broszury o Bogu, odwiedzać chorych, itp., a jednak Bόg nie przyzna się do tych uczynkόw. Tak było w przypadku Howarda Pitmana, ktόremu Bόg powiedział, że to wszystko było robione, ale nie dla Niego.

Wszystkie nasze cnoty i uczynki, ktόre wypływają z zakonu (litery) są w oczach Boga jak "szata splugawiona" (Izaj. 64/6). W dos dosłownym tłumaczeniu z hebrajskiego werset ten brzmi nie "szata splugawiona", a "splugawiona (zakrwawiona) podpaska", czyli szmata jaką όwczesne kobiety używały zamiast podpaski. I oto człowiek staje przed Bogiem i pokazuje Mu swoje uczynki z litery jakich dokonał mnόstwo, a w oczach Boga jest to jak splugawiona szmata, ktorą człowiek potrząsa przed Panem i mόwi "popatrz, jak wiele zrobiłem dla Ciebie". A wtedy Bόg pokaże, jak wiele dusz zostało poranionych, osłabionych i nawet zabitych przez literę, ktόra wychodziła z ust i spod piόra takiej osoby. Nad tym, ktόry nie okazuje miłosierdzia, odbędzie się sąd bez miłosierdzia.

Apostoł Paweł mόwi, żebyśmy umieli dać odprawę tym, ktόrzy się chlubią rzeczami zewnętrznymi, a nie tym, co w sercu (II Kor. 5/12). W jaki sposόb dać odprawę? Poprzez Słowo Boże, ktόre mόwi, że jeżeli ktoś jest przekonany, że jest Chrystusowy, niech też i to rozważy, że tak jak on (czy ona) jest Chrystusowy, tak samo i ten, ktόry ma długie włosy, krόtszą spόdnicę, makijaż, czy nałόg z ktόrym walczy, należy rόwnież do Chrystusa. Jeżeli człowiek po nawrόceniu będzie się zmieniał wewnętrznie to rόwnież jego wygląd zewnętrzny zmieni się i nie ma potrzeby, by przymuszać go do tego pokazując literę, ktόra zabija, zamiast zostawić to dla Ducha Świętego, ktόrego zadaniem jest przekonywanie.

Dlaczego Jezus albo Paweł byli oskarżani o cielesny sposόb życia? Bo nie tylko, że nie krytykowali ludzi za ich ubiόr , wyglad, styl życia, albo za łamanie litery (sabat), ale nawet jedli i pili z nimi i sami nawet łamali literę (jak np. Jezus uzdrawiał w sabat, a Paweł głosił nieważność obrzezania na ciele).

Dlatego zanim komuś się wytknie błąd nieprzestrzegania litery, warto najpierw wyjać belkę z własnego oka i zadać sobie w sercu pytanie: czy mam w sercu miłosierdzie, pokόj i radość? Jeżeli tak, to powinienem to przekazać a nie literę, ktόra zabija. W swoich oczach co do sprawiedliwości mogę być bez nagany, ale w oczach Bożych będę prześladowcą Kościoła (Fil. 3/6).

Weźmy rόwnież pod uwagę, że Jezus i apostołowie nie zawsze milcząco znosili niesłuszne zarzuty i oskarżenia ze strony religijnych ludzi, ale często ostro im się przeciwstawiali i demaskowali ich religijną obłudę i brak miłości i miłosierdzia (Mat.12/22-37,

Jana 8/39-44, Dzieje 15/2). Nie zawsze milczące znoszenie religijnej obłudy jest dobrym rozwiązaniem w stosunku do wspόłczesnych faryzeuszy i uczonych w Piśmie. Kiedy do kościoła Bożego dostali się ludzie, ktόrzy chcieli wierzących poddać w niewolę zakonu (prawa), to ap. Paweł “…ani na chwilę im nie ustąpił, ani się nie poddał” (Gal.2/4-5). Pamiętajmy o tym.

2. Sposόb przedstawiania znakόw i cudόw Bożych.

Duch czarόw wszelkimi sposobami stara się nie dopuścić do nadnaturalnych przejawόw mocy Ducha Świętego. Nawet sama mowa o cudach, znakach i uzdrowieniach jest niebezpieczna dla ludzi owładniętych tym duchem. Dochodzi do tego, że za kazalnicą i w rόżnych publikacjach pośrednio oddaje się cześć diabłu. Szatanowi nie powiodło się nakłonić Pana Jezusa by mu oddał cześć, ale udało mu się to w stosunku do niemałej liczby chrześcijan. W jaki sposόb? Oto można usłyszeć (nieraz za kazalnicą) i przeczytać w niejednej publikacji, o znakach i cudach czynionych przez szatana, antychrysta itp. W ten sposόb przyznaje mu się autorytet i moc i nie podważa się zdolności jego i jego sług w tym zakresie. Bezspornie dowodzi się, że Zły ma do tego moc i siłę.

Natomiast o Bożych znakach i cudach można usłyszeć tylko w kontekście ostrzeżenia, ostrożności i wątpliwości, żeby nie dać się zwieść, bo to mogą być fałszywe cuda. Z jednej strony nie ma wątpliwości co do mocy cudόw jaką posiada szatan, z drugiej strony podaje się w wątpliwość cuda Boże i podważa się wiarę w nadnaturalna moc Bożą działającą w Jego slugach. TO JEST PRACA DUCHA CZARÓW W KOŚCIELE BOŻYM. Działa on rόwnież w sferze nauki o darach Ducha Św. i o dobrobycie materialnym, gdzie czyni zamęt i zamieszanie, aby chrześcijanie nie otrzymali nadnaturalnych Darόw i Owocόw Bożych (niebieskie błogosławieństwo) i aby nie żyli w obfitości na ziemi (ziemskie błogosławieństwo). Chodzi o to, aby niczym nie odrόżniali się od ludzi z tego świata, by mieli te same problemy i radzili sobie z nimi w oparciu o własne siły i możliwości. Często nawet od doświadczonych pastorόw można usłyszeć że uzdrowienia, czy dary nie są najważniejsze, a przecież takie stwierdzenia nigdy nie wyszły z ust Jezusa ani apostołόw.

Jednym ze skutkόw tego jest cielesność polegajaca m.in. na odłączeniu się od mocy Bożej i usiłowania przypodobania się Bogu własnymi wysiłkami. Ponieważ nie ma Ducha Świętego, na ktόrym można się oprzeć, trzeba Go zastąpić literowym zakonem, bo kościoł nie może działać w prόżni.

Efektem tego jest wypadnięcie spod łaski Bożej i wpadnięcie pod panowanie grzechu (Rzym. 6/14). Cały ten proces jest przeprowadzany przez ducha trudnego do wykrycia, bowiem posługującego się literą Słowa Bożego i pokazującego na zewnątrz "dobre uczynki" (Mat.23/27-28). Duch ten posługuje się czarami i jest nazwany w II liście do Kor. 11/14 jako

"Anioł światłości"

Kiedy Rick Joyner znalazł się w Niebie uslyszał, że prawda bez łaski jest tym, co przynosi nasz nieprzyjaciel, kiedy przychodzi jako anioł swiatłości. Wynikiem tego jest poczucie wyższości nad światem i innymi wierzącymi, skupienie się na spełnianiu "dobrych uczynkόw" (najczęściej w stosunku do tych, ktόrych się lubi) i zastąpienie łaski zakonem. Znakiem rozpoznawczym ludzi znajdujących się pod wpływem tego ducha jest używanie wyrazeń w rodzaju: "ja myślę, że..." , "moje zrozumienie jest w 100% oparte na Biblii", "ja mam naukę apostolską", itp. Gdzie własne “ja” jest w bardziej lub mniej subtelny sposόb wyeksponowane. Nie mając w sobie owocu Ducha Św. (miłości i miłosierdzia) należy dużo mόwić o miłości, żeby nie zostać rozpoznanym. Następną cechą tego ducha jest prześladowanie chodzących w Duchu Bożym (obmawianie, wyśmiewanie i potępianie). Jeżeli duch ten nie zostanie w porę rozpoznany, to doprowadzi do zniszczenia i duchowej śmierci kościoła.

Dlatego tak ważnym jest byśmy umieli rozpoznać, ktόre uczynki są z zakonu (litery), a ktόre z wiary (Ducha Bożego).

UCZYNKI Z ZAKONU (LITERY)

UCZYNKI Z WIARY (DUCHA)

Wypływają z litery: "muszę to zrobić, bo tak napisane" - powoduje to wzajemne prześciganie się w uczynkach i rodzi kłόtnie (I Kor. 3/3), zazdrość i obmowę

Efezjan 2/10 - jako stworzony w Chrystusie jestem powołany i przeznaczony do dobrych uczynkόw, abym w nich chodził, bo jeżeli Chrystus mieszka we mnie, to jak będę Go coraz bliżej poznawał, to On wypracuje we mnie poprzez swojego Ducha swoje uczynki na tyle, na ile Jemu się poddam.

Są ograniczone, bo nie można wyjść poza nieożywioną literę i poza granice ludzkich możliwości umysłowych i fizycznych

Są nieograniczone ludzkimi możliwościami, bowiem opierają się na mocy Bożej. Np. Abraham był gotowy poświęcić swego jedynego syna, bo miał wiarę, że Bόg ma moc wzbudzić Izaaka z martwych (oparł się na Bożych obietnicach, ktόre nie są ograniczone ludzkimi możliwościami).

Są uciążliwe, bo robione z litery i nie dają trwałego zadowolenia

Nie są uciążliwe, bo robione z Ducha miłości i ochotnego serca

Są wywyższające człowieka, trąbiące i ogłaszające (często za kazalnicą) swe uczynki (Mat. 6/2 i 23/5)

Są wywyższające Boga i przypisujące całą zasługę Jemu ("nie ja, ale łaska, ktόra pracowała we mnie")

Powodują przygnębienie, wzloty i upadki i wątpliwości i niespełnienie obietnic Bożych obfitego życia w Chrystusie

Dają pokόj, radość i wiarę w obietnice Boże, ktόre spełniają się w życiu wierzącego

Wytykają błędy i grzechy innych, oskarżają i potępiają wierzących, szczegόlnie za ich wygląd zewnętrzny

zakrywają mnόstwo grzechόw (I Piotra 4/8) i wstawiają się za innych w modlitwach

Są dokonywane w duchu pokazania się w celu zdobycia uznania i zdobycia panowania nad innymi (duch panowania)

dokonywane w uniżeniu Chrystusowym (nie ludzkim na pokaz) i duchu służenią innym (Mat.23/11) - duch służenia

Rodzą niewolę i związanie (List do Galacjan), co powoduje zanik działalności nadnaturalnej mocy Bożej ị wkroczenie zakonu

Dokonywane w wolności i wierze w Boże obietnice rodzą znaki ị cuda dokonywane ręką Bożą (Gal.3/5).

JAK WYZWOLIĆ SIĘ SPOD MOCY CZARÓW I ZAKONU?

Odpowiedź jest bardzo prosta - poprzez krzyż Chrystusowy, gdzie moja wola, myśli i uczynki zostaną podporządkowane Duchowi Chrystusowemu. Nie jest to proces łatwy i krόtki, bo trwa tak długo, jak jesteśmy w ciele, ale w Chrystusie mamy zawsze zwycięstwo. Jeżeli Syn nas wyswobodzi, to prawdziwie wolnymi będziemy (Ew. Jana 8/36), ale jeżeli nasze starania, wysiłki i uczynki z litery będą nas prowadzić, to będziemy w niewoli.

Dlatego podstawowe i zasadnicze znaczenie posiada proces stałego, coraz bliższego poznawania Boga poprzez Jego Słowo, Jego Ducha ị modlitwę. To musi być doświadczenie osobiste, przekazane nie przez człowieka (chociaż może on pomόc w tym), ale przez Ducha Bożego. Jeżeli nie staniemy się uczestnikami Boskiej natury (II Piotra 1/4), nie poznamy w wystarczającym stopniu Boga i Boskie obietnice nie będą spełniać się w naszym życiu.

Łaska i pokόj mogą nam się rozmnożyć tylko w jeden sposόb: przez bliższe poznanie Boga i Pana naszego Jezusa Chrystusa (II Piotra 1/2). Wόwczas będziemy Go znać nie tylko jako Zbawiciela, ale rόwnież jako Baranka, Pasterza, Lekarza i Lwa Judy.

Temat opracowany na zebranie kosciola domowego w miesiacu maju 1996 przez Romana Ciereszko.]]> <![CDATA[Zwiazek Pomiedzy Darami Ducha Świętego A Miłością (Owocem Ducha Świętego)]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=108 Thu, 09 Apr 2009 10:04:55 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=108
Jedną z rzeczy, ktόra powoduje zamieszanie w Kościele Bożym jest nauka o relacji pomiędzy miłością a darami Ducha Świętego. Powszechnie przyjmuje się błędnie, że miłość jest “ważniejsza” niż dary, chociaż nigdzie Słowo Boże w ten sposόb nie mόwi. W I Kor. 13/13 jest mowa o tym, że miłość jest największa, a nie najważniejsza. Tak samo Bόg Ojciec jest większy, niż Pan Jezus, a nie ważniejszy. Tak jak Ojciec zrealizował swą wolę przez Syna, tak samo miłość uzewnętrznia i realizuje się poprzez dary.

Miłość bez darόw Bożych jest czymś wymyślonym przez nauczycieli, ktόrzy przy pomocy dominacji i manipulacji pragną utrzymać się u władzy nad innymi wierzącymi.

Dlatego ważnym jest byśmy zrozumieli jaka jest wzajemna relacja miłości i darόw Ducha Świętego.

W I etapie, kiedy człowiek przyjmuje Jezusa jako swego osobistego Zbawiciela może to tylko uczynić poprzez wiare. Jest to odpowiedź człowieka na miłość Bożą i towarzyszy temu wiara w odpuszczenie grzechόw i nadzieja na życie wieczne ị stałą obecność Boga w życiu na ziemi.

O ile w pierwszym etapie wiara była potrzebna przede wszystkim do poznania Jezusa jako osobistego Zbawiciela, to w II etapie wiara odgrywa zasadniczą rolę - bez mocnej, wzrastajacej wiary niemożliwym jest poznanie Boga jako Ducha dającego Dary. Bez żywej ciągle wzrastającej wiary nie można otrzymać ani chrztu, ani darόw, ani miłości Ducha Świętego.

Bez wiary nie można odeprzeć atakόw złego (Efez. 6/16), bez wiary nie można zwyciężyć świata (I Jana 5/4).

Bez wiary nie może istnieć miłość (Gal.5/6).

Wiara musi istnieć najpierw, a potem dopiero może uzewnętrznić się na zewnątrz w postaci uczynkόw miłości. Dlatego mowa o miłości jest w najlepszym wypadku stratą czasu, jeżeli w kościele nie ma żywej wiary w obietnice Boże przejawiającej się między innymi w postaci darόw Ducha Świętego.

Codzienne czytanie, słuchanie ị wyznawanie Słowa Bożego jest środkiem prowadzącym do wzrostu wiary i do bliższego poznania Boga, co w konsekwencji umożliwia przyjęcie darόw Bożych i używanie ich w duchu służenia i miłości.

W III etapie wiara jest czynna w miłości. Innymi słowy jest to służenie ludziom darami bez wzgledu na okoliczności, tak jak czynił to Jezus. Bez względu na to czy był zmęczony, głodny czy atakowany za używanie darόw, praktycznie służył nimi tym, ktόrzy tego potrzebowali.

Bez zbudowania fundamentu Chrystusowego (Hebr.6/1-2) nie może dojść do III etapu w rozwoju chrześcijanina, czyli do wydania owocu Ducha Świętego. Takie rzeczy, jak wiara, nakładanie rąk, czy rόżne rodzaje chrztόw są składnikami nauki o Chrystusie, na ktόrym to fundamencie dopiero może wyrosnąć miłość Boża. Jeżeli tego fundamentu nie buduje się, albo naucza się nieprawidłowo, to nie można dojść nawet do II etapu, czyli do otrzymania darόw, nie mόwiąc o miłości, czyli owocu pracy Ducha Świętego w człowieku.

Duch Boży daje człowiekowi wzrost duchowy używając ziarna (Słowa Bożego, jeżeli je oczywiście codziennie czytamy) w celu doprowadzenia do wydania owocu (miłości Bożej). Dary Ducha Bożego są pomiędzy ziarnem a owocem znakami towarzyszącymi tym, ktόrzy uwierzyli (Marka 16/17-18) i uwierzytelniają ich jako wierzących zarόwno w Kościele Bożym, jak i pomiędzy ludźmi.

Popatrzmy w jaki sposόb Bόg uwierzytelnił Swego Syna pomiędzy ludźmi i w jaki sposόb Jezus wyrażał Bożą miłość do ludzi, kiedy chodził po ziemi:

1/ Poprzez dar uzdrawiania (jeżeli złożyć z 4 Ewangelii wszystkie uzdrowienia dokonane przez Syna Bożego, to byłaby z tego jedna cała Ewangelia). Pytanie: W jaki praktyczny sposόb Jezus okazałby swoją miłość w stosunku do ludzi chorych, gdyby nie miał daru uzdrawiania?

2/ Poprzez dar mądrości, kiedy używał go nauczając ludzi, odpowiadając na ich pytania (np. Nikodema) czy odpierając ataki religijnych obłudnikόw (np. Czy płacić podatek cesarzowi, albo czy uzdrawiać w sabat). Dar ten powinien mieć w Kościele Bożym przede wszystkim nauczyciel, bo nie może przecież nauczać owiec Panskich głupich rzeczy, jak np. że miłość jest ważniejsza, niż dary, bo jak już wspomniano wiara poprzedza miłość, ktόra jest owocem Ducha pracującego w człowieku poprzez wiare, ktόra może być rόwnież darem Bożym, jednym z dziewięciu darόw wymienionych w I liście do Kor. Rozdz.12..

3/ Poprzez dar rozpoznawania duchόw. Jezus nie bał się powiedzieć do Piotra “idź precz ode mnie szatanie”, albo do ludzi, ktόrzy w Niego uwierzyli: “waszym ojcem jest diabeł” (Ew.Jana 8/31 I 44), bo miał dar rozpoznawania duchόw oraz odwagę (czynną wiarę na zewnątrz) by to powiedzieć. Dzisiaj są też ludzie, ktόrzy wierzą w Jezusa, a prowadzi ich diabeł, bo nie mają wiary, ktόra jest czynna w darach Ducha Świętego, od ktόrego się odgrodzili przez zatwardziałość swojego serca i religijną pychę. Uważajcie na tych, ktόrzy mowią dużo o miłości ị pokorze, a nie mają darόw Ducha Świętego!

Dar rozpoznawania duchόw powinien mieć każdy jeden pastor, a nawet lider grupy domowej, bo jak nie rozpozna wilka w owczej skόrze, to zniszczy on zbόr albo grupę.

Tak samo jak nie rozpozna kiedy Duch Boży działa może zamknąć sobie i innym sposobność do otrzymania namaszczenia i darόw Bożych.

4/ Poprzez dar czynienia cudόw Jezus nakarmił wiele tysięcy ludzi, ożywił z martwych, zapewnił obfity połόw ryb, zapłacił podatek drogowy itd. Wszędzie, gdzie ten dar występuje gromadzą się tysiące ludzi, by przy okazji występowania tego daru usłyszeć rόwnież Słowo Życia ị doznać mocy nawrocenia, zbawienia ị uzdrowienia. Każde przebudzenie charakteryzuje się silnym występowaniem tego daru. W służbie Jezusa dar ten uwierzytelnił Go między ludźmi jako Syna Bożego, Mesjasza i proroka. Dar ten stanowi śmiertelne zagrożenie dla ludzi owładniętych duchem czarόw, chodzących bez darόw i mocy Bożej, bo oznacza utratę ich autorytetu w Kościele i poza nim (jak np. w przypadku faryzeuszy z czasόw Jezusa).

Mozna przytaczac przyklady nastepnych darow poprzez ktore objawia sie milosc Boza mieszkajaca w czlowieku, ale odpowiedzmy sobie na pytanie: Czy kazdy wierzacy powinien posiadac dar Ducha Swietego? Slowo Boze wyraznie mowi, ze kazdy zrodzony z Boga powinien miec dar Bozy, ktorym sluzy innym w Kosciele i poza nim (I Kor.12/7-11).

Ap.Pawel stwierdza, ze wszyscy moga prorokowac (I Kor.14/31), albo mowic jezykami (I Kor.14/5), a wiec dary Boze nie sa dla jakis szczegolnych ludzi, ale dla kazdego wierzacego. Ale jezeli nauczyciele czy starsi nie otrzymali darow Bozych, to jak maja o nich nauczac? Jak maja je otrzymac zwykli wierzacy? Nic dziwnego, ze w takich kosciolach naucza sie, ze dary przeminely, albo ze milosc jest wazniejsza niz dary, albo nawet, ze dar np.mowienia jezykami jest od diabla!

Slowo Boze zacheca: “starajcie sie tedy usilnie o wieksze dary laski, a ja wam wskaze droge jeszcze doskonalsza” (I Kor.12/31). Innymi slowy ap. Pawel mowi, ze jak otrzymacie dary, to pokaze wam jak sie nimi poslugiwac w milosci, czyli w duchu sluzenia, pokoju, radosci i cierpliwosci. Jezus poslugiwal sie nimi nawet wtedy, kiedy byl glodny, zmeczony I atakowany za uzywanie ich. Tak samo ty jak otrzymasz dary i bedziesz nimi sluzyl, bedziesz atakowany. Dlatego kazdy, ktory stara sie usilnie o dary Ducha powinien zdac sobie sprawe z ceny jaka przyjdzie zaplacic, a mianowicie byc przygotowany na przesladowanie, oskarzanie i potepianie ze strony tych, ktorzy sprzeciwiaja sie Duchowi Swietemu. Jezeli przelozeni kosciola chodza wedlug Ducha, to przesladowanie przyjdzie z innych kosciolow, jezeli nie chodza wedlug Ducha, to beda pierwszymi, ktorzy zaatakuja, by nie utracic swojej pozycji i autorytetu w kosciele. Moze dojsc do sytuacji, kiedy do wyboru beda tylko dwa wyjscia: sluzyc darami i narazic sie ludziom, albo zrezygnowac ze sluzenia darami i narazic sie Bogu. Ale pamietajmy jeszcze o jednej rzeczy: Duch Bozy bedzie prowadzil w uzyciu darow, ktore dal, bedzie chronil i dawal moc do przetrzymania atakow i do zwyciestwa, bo w Chrystusie mamy zawsze zwyciestwo! (II Kor. 2/14).

Na koniec przytocze przyklad dzialania wiary, ktora jest czynna w milosci. Oto zmarl jedyny syn wdowy, ktora miala w nim oparcie I na pewno kochala go bardzo (Luk.7/12-16).

Widzimy obraz rozpaczy i granic ludzkiej milosci: tlum zaplakanych, bezradnych ludzi, beznadziejnosc i niemoc. Ci ludzie tez wierzyli w Boga, tylko nie mieli ani darow, ani mocy Bozej milosci. Ale oto nadchodzi ktos, kto posiada dary Boze I umie je uzywac w milosci. W jaki sposob milosc Jezusa do zaplakanych i bezsilnych ludzi i do matki I jej zmarlego syna sie objawia? Poprzez uzycie daru czynienia cudow!

Widzimy tu obraz dwoch skrajnosci: z jednej strony ograniczona i bezradna milosc ludzka przejawiajaca sie w rozpaczy, w beznadziejnosci i w porazce w stosunku do smierci; z drugiej strony nadnaturalna i nieograniczona milosc Boza przejawiajaca sie w nadziei, nadnaturalnym darze czynienia cudow i zwyciestwie nad smiercia!

Pan Jezus dal obietnice, ze Jego uczniowie beda czynic jeszcze wieksze rzeczy, niz On. I teraz jest czas, kiedy Bog przygotowuje swoj Kosciol do tych rzeczy, kiedy zaczyna uwierzytelniac swoje slugi i sluzebnice poprzez znaki, cuda i moc Ducha Swietego (Rzym.15/19), ktore sa przejawami nadnaturalnej mocy Bozej, poprzez dary swojego Ducha i poprzez milosc, ktora mocniejsza jest, niz smierc!

W tym miejscu chcialbym przytoczyc argumenty (czasami za kazalnica) przeciwko darom Ducha Swietego z ktorymi spotkalem sie osobiscie. Oto mowi sie, ze dary sa niebezpieczne, bo prowadza do rozbicia zborow, poniewaz chrzescijanie, ktorzy je otrzymali sa niedojrzali do wlasciwego uzywania ich. Oto odpowiedz na te zarzuty:

1) Gdzie jest napisane w Slowie Bozym, ze dary sa niebezpieczne? Jest napisane cos wrecz przeciwnego: “starajcie sie usilnie o dary” oraz, ze w kazdym przejawia sie Duch poprzez swoje dary (I Kor.12/7-10). Dary sa wyposazeniem przekazanym przez Boga do normalnego funkcjonowania kosciola, przede wszystkim do wzajemnego uslugiwania sobie.

Jezeli sa one niebezpieczne to tylko dla ludzi chodzacych bez mocy Bozej, ktorzy przy pomocy manipulacji I dominacji utrzymuja sie u wladzy nad innymi wierzacymi. Nastepujace dary prowadza do ujawniania takich osob: dar rozrozniania duchow, dar wiedzy, dar madrosci I dar proroctwa. Nic dziwnego, ze tacy ludzie sprzeciwiaja sie I pomniejszaja znaczenie darow Ducha Swietego.

2) Argument, ze wierzacy sa niedojrzali do uzywania darow jest krytyka Boga. To Duch Bozy decyduje kto, kiedy I jaki dar ma otrzymac (I Kor.12/11).Nie zalezy to od dojrzalosci ani wzrostu duchowego, ale od wiary I usilnego starania sie.

3) To nie dary rozbijaja zbory, ale ludzie (czasami przelozeni), ktorzy chodzac bez darow boja sie o swoje “stolki” I o to, ze nastapi zmiana, ktora ujawni ich bezwartosciowa I pusta religie.

Zapamietajmy kilka rzeczy, ktore stanowia podsumowanie dzisiejszego rozwazania:

1. Dzialalnosc Ducha Swietego w czlowieku wierzacym przejawia sie glownie w dwoch praktycznych sferach: darach Ducha Swietego (jako potwierdzenia wiary przejawiajacej sie w zdolnosci przyjecia sluzby i darow Bozych) i w owocu Ducha Swietego ( (przejaw cech charakteru Bozego).
2. Wiara poprzedza milosc i jest podstawa na ktorej milosc rosnie i jest i Duch Bozy wydaje swoj owoc.
3. Dary bez milosci moga istniec (jezeli Duchowi Bozemu nie pozwoli sie prowadzic do owocu), milosc bez darow nie istnieje (dowod: uslugiwanie Jezusa, apostolow i wspolczesnych chrzescijan).
4. Milosc jako owoc Ducha pochodzi od Boga, a nie od czlowieka i jest przejawem wiary polegajacej na prostym przyjeciu obietnic Bozych, trwaniu w Slowie, ktore jest objawiane przez Boga i coraz blizszym poznawania Go.
5. Dowodami wiary czynnej w milosci jest obfitosc niebieskiego blogoslawienstwa (dary, namaszczenie i moc dana do sluzby), ziemskiego blogoslawienstwa (dostatek materialny pozwalajacy na pomaganie innym, brak powaznych chorob ciala, itp.) oraz ucisk i przesladowanie ze strony glownie tych, ktorzy tych blogoslawienstw nie maja.
6. Nikt, kto posiada dary nie bedzie mowil przeciwko nim, ani ostrzegal przed ich otrzymaniem.

Temat przygotowany na zebranie kosciola domowego w miesiacu sierpniu 1996 przez Romana Ciereszko.]]>
Jedną z rzeczy, ktόra powoduje zamieszanie w Kościele Bożym jest nauka o relacji pomiędzy miłością a darami Ducha Świętego. Powszechnie przyjmuje się błędnie, że miłość jest “ważniejsza” niż dary, chociaż nigdzie Słowo Boże w ten sposόb nie mόwi. W I Kor. 13/13 jest mowa o tym, że miłość jest największa, a nie najważniejsza. Tak samo Bόg Ojciec jest większy, niż Pan Jezus, a nie ważniejszy. Tak jak Ojciec zrealizował swą wolę przez Syna, tak samo miłość uzewnętrznia i realizuje się poprzez dary.

Miłość bez darόw Bożych jest czymś wymyślonym przez nauczycieli, ktόrzy przy pomocy dominacji i manipulacji pragną utrzymać się u władzy nad innymi wierzącymi.

Dlatego ważnym jest byśmy zrozumieli jaka jest wzajemna relacja miłości i darόw Ducha Świętego.

W I etapie, kiedy człowiek przyjmuje Jezusa jako swego osobistego Zbawiciela może to tylko uczynić poprzez wiare. Jest to odpowiedź człowieka na miłość Bożą i towarzyszy temu wiara w odpuszczenie grzechόw i nadzieja na życie wieczne ị stałą obecność Boga w życiu na ziemi.

O ile w pierwszym etapie wiara była potrzebna przede wszystkim do poznania Jezusa jako osobistego Zbawiciela, to w II etapie wiara odgrywa zasadniczą rolę - bez mocnej, wzrastajacej wiary niemożliwym jest poznanie Boga jako Ducha dającego Dary. Bez żywej ciągle wzrastającej wiary nie można otrzymać ani chrztu, ani darόw, ani miłości Ducha Świętego.

Bez wiary nie można odeprzeć atakόw złego (Efez. 6/16), bez wiary nie można zwyciężyć świata (I Jana 5/4).

Bez wiary nie może istnieć miłość (Gal.5/6).

Wiara musi istnieć najpierw, a potem dopiero może uzewnętrznić się na zewnątrz w postaci uczynkόw miłości. Dlatego mowa o miłości jest w najlepszym wypadku stratą czasu, jeżeli w kościele nie ma żywej wiary w obietnice Boże przejawiającej się między innymi w postaci darόw Ducha Świętego.

Codzienne czytanie, słuchanie ị wyznawanie Słowa Bożego jest środkiem prowadzącym do wzrostu wiary i do bliższego poznania Boga, co w konsekwencji umożliwia przyjęcie darόw Bożych i używanie ich w duchu służenia i miłości.

W III etapie wiara jest czynna w miłości. Innymi słowy jest to służenie ludziom darami bez wzgledu na okoliczności, tak jak czynił to Jezus. Bez względu na to czy był zmęczony, głodny czy atakowany za używanie darόw, praktycznie służył nimi tym, ktόrzy tego potrzebowali.

Bez zbudowania fundamentu Chrystusowego (Hebr.6/1-2) nie może dojść do III etapu w rozwoju chrześcijanina, czyli do wydania owocu Ducha Świętego. Takie rzeczy, jak wiara, nakładanie rąk, czy rόżne rodzaje chrztόw są składnikami nauki o Chrystusie, na ktόrym to fundamencie dopiero może wyrosnąć miłość Boża. Jeżeli tego fundamentu nie buduje się, albo naucza się nieprawidłowo, to nie można dojść nawet do II etapu, czyli do otrzymania darόw, nie mόwiąc o miłości, czyli owocu pracy Ducha Świętego w człowieku.

Duch Boży daje człowiekowi wzrost duchowy używając ziarna (Słowa Bożego, jeżeli je oczywiście codziennie czytamy) w celu doprowadzenia do wydania owocu (miłości Bożej). Dary Ducha Bożego są pomiędzy ziarnem a owocem znakami towarzyszącymi tym, ktόrzy uwierzyli (Marka 16/17-18) i uwierzytelniają ich jako wierzących zarόwno w Kościele Bożym, jak i pomiędzy ludźmi.

Popatrzmy w jaki sposόb Bόg uwierzytelnił Swego Syna pomiędzy ludźmi i w jaki sposόb Jezus wyrażał Bożą miłość do ludzi, kiedy chodził po ziemi:

1/ Poprzez dar uzdrawiania (jeżeli złożyć z 4 Ewangelii wszystkie uzdrowienia dokonane przez Syna Bożego, to byłaby z tego jedna cała Ewangelia). Pytanie: W jaki praktyczny sposόb Jezus okazałby swoją miłość w stosunku do ludzi chorych, gdyby nie miał daru uzdrawiania?

2/ Poprzez dar mądrości, kiedy używał go nauczając ludzi, odpowiadając na ich pytania (np. Nikodema) czy odpierając ataki religijnych obłudnikόw (np. Czy płacić podatek cesarzowi, albo czy uzdrawiać w sabat). Dar ten powinien mieć w Kościele Bożym przede wszystkim nauczyciel, bo nie może przecież nauczać owiec Panskich głupich rzeczy, jak np. że miłość jest ważniejsza, niż dary, bo jak już wspomniano wiara poprzedza miłość, ktόra jest owocem Ducha pracującego w człowieku poprzez wiare, ktόra może być rόwnież darem Bożym, jednym z dziewięciu darόw wymienionych w I liście do Kor. Rozdz.12..

3/ Poprzez dar rozpoznawania duchόw. Jezus nie bał się powiedzieć do Piotra “idź precz ode mnie szatanie”, albo do ludzi, ktόrzy w Niego uwierzyli: “waszym ojcem jest diabeł” (Ew.Jana 8/31 I 44), bo miał dar rozpoznawania duchόw oraz odwagę (czynną wiarę na zewnątrz) by to powiedzieć. Dzisiaj są też ludzie, ktόrzy wierzą w Jezusa, a prowadzi ich diabeł, bo nie mają wiary, ktόra jest czynna w darach Ducha Świętego, od ktόrego się odgrodzili przez zatwardziałość swojego serca i religijną pychę. Uważajcie na tych, ktόrzy mowią dużo o miłości ị pokorze, a nie mają darόw Ducha Świętego!

Dar rozpoznawania duchόw powinien mieć każdy jeden pastor, a nawet lider grupy domowej, bo jak nie rozpozna wilka w owczej skόrze, to zniszczy on zbόr albo grupę.

Tak samo jak nie rozpozna kiedy Duch Boży działa może zamknąć sobie i innym sposobność do otrzymania namaszczenia i darόw Bożych.

4/ Poprzez dar czynienia cudόw Jezus nakarmił wiele tysięcy ludzi, ożywił z martwych, zapewnił obfity połόw ryb, zapłacił podatek drogowy itd. Wszędzie, gdzie ten dar występuje gromadzą się tysiące ludzi, by przy okazji występowania tego daru usłyszeć rόwnież Słowo Życia ị doznać mocy nawrocenia, zbawienia ị uzdrowienia. Każde przebudzenie charakteryzuje się silnym występowaniem tego daru. W służbie Jezusa dar ten uwierzytelnił Go między ludźmi jako Syna Bożego, Mesjasza i proroka. Dar ten stanowi śmiertelne zagrożenie dla ludzi owładniętych duchem czarόw, chodzących bez darόw i mocy Bożej, bo oznacza utratę ich autorytetu w Kościele i poza nim (jak np. w przypadku faryzeuszy z czasόw Jezusa).

Mozna przytaczac przyklady nastepnych darow poprzez ktore objawia sie milosc Boza mieszkajaca w czlowieku, ale odpowiedzmy sobie na pytanie: Czy kazdy wierzacy powinien posiadac dar Ducha Swietego? Slowo Boze wyraznie mowi, ze kazdy zrodzony z Boga powinien miec dar Bozy, ktorym sluzy innym w Kosciele i poza nim (I Kor.12/7-11).

Ap.Pawel stwierdza, ze wszyscy moga prorokowac (I Kor.14/31), albo mowic jezykami (I Kor.14/5), a wiec dary Boze nie sa dla jakis szczegolnych ludzi, ale dla kazdego wierzacego. Ale jezeli nauczyciele czy starsi nie otrzymali darow Bozych, to jak maja o nich nauczac? Jak maja je otrzymac zwykli wierzacy? Nic dziwnego, ze w takich kosciolach naucza sie, ze dary przeminely, albo ze milosc jest wazniejsza niz dary, albo nawet, ze dar np.mowienia jezykami jest od diabla!

Slowo Boze zacheca: “starajcie sie tedy usilnie o wieksze dary laski, a ja wam wskaze droge jeszcze doskonalsza” (I Kor.12/31). Innymi slowy ap. Pawel mowi, ze jak otrzymacie dary, to pokaze wam jak sie nimi poslugiwac w milosci, czyli w duchu sluzenia, pokoju, radosci i cierpliwosci. Jezus poslugiwal sie nimi nawet wtedy, kiedy byl glodny, zmeczony I atakowany za uzywanie ich. Tak samo ty jak otrzymasz dary i bedziesz nimi sluzyl, bedziesz atakowany. Dlatego kazdy, ktory stara sie usilnie o dary Ducha powinien zdac sobie sprawe z ceny jaka przyjdzie zaplacic, a mianowicie byc przygotowany na przesladowanie, oskarzanie i potepianie ze strony tych, ktorzy sprzeciwiaja sie Duchowi Swietemu. Jezeli przelozeni kosciola chodza wedlug Ducha, to przesladowanie przyjdzie z innych kosciolow, jezeli nie chodza wedlug Ducha, to beda pierwszymi, ktorzy zaatakuja, by nie utracic swojej pozycji i autorytetu w kosciele. Moze dojsc do sytuacji, kiedy do wyboru beda tylko dwa wyjscia: sluzyc darami i narazic sie ludziom, albo zrezygnowac ze sluzenia darami i narazic sie Bogu. Ale pamietajmy jeszcze o jednej rzeczy: Duch Bozy bedzie prowadzil w uzyciu darow, ktore dal, bedzie chronil i dawal moc do przetrzymania atakow i do zwyciestwa, bo w Chrystusie mamy zawsze zwyciestwo! (II Kor. 2/14).

Na koniec przytocze przyklad dzialania wiary, ktora jest czynna w milosci. Oto zmarl jedyny syn wdowy, ktora miala w nim oparcie I na pewno kochala go bardzo (Luk.7/12-16).

Widzimy obraz rozpaczy i granic ludzkiej milosci: tlum zaplakanych, bezradnych ludzi, beznadziejnosc i niemoc. Ci ludzie tez wierzyli w Boga, tylko nie mieli ani darow, ani mocy Bozej milosci. Ale oto nadchodzi ktos, kto posiada dary Boze I umie je uzywac w milosci. W jaki sposob milosc Jezusa do zaplakanych i bezsilnych ludzi i do matki I jej zmarlego syna sie objawia? Poprzez uzycie daru czynienia cudow!

Widzimy tu obraz dwoch skrajnosci: z jednej strony ograniczona i bezradna milosc ludzka przejawiajaca sie w rozpaczy, w beznadziejnosci i w porazce w stosunku do smierci; z drugiej strony nadnaturalna i nieograniczona milosc Boza przejawiajaca sie w nadziei, nadnaturalnym darze czynienia cudow i zwyciestwie nad smiercia!

Pan Jezus dal obietnice, ze Jego uczniowie beda czynic jeszcze wieksze rzeczy, niz On. I teraz jest czas, kiedy Bog przygotowuje swoj Kosciol do tych rzeczy, kiedy zaczyna uwierzytelniac swoje slugi i sluzebnice poprzez znaki, cuda i moc Ducha Swietego (Rzym.15/19), ktore sa przejawami nadnaturalnej mocy Bozej, poprzez dary swojego Ducha i poprzez milosc, ktora mocniejsza jest, niz smierc!

W tym miejscu chcialbym przytoczyc argumenty (czasami za kazalnica) przeciwko darom Ducha Swietego z ktorymi spotkalem sie osobiscie. Oto mowi sie, ze dary sa niebezpieczne, bo prowadza do rozbicia zborow, poniewaz chrzescijanie, ktorzy je otrzymali sa niedojrzali do wlasciwego uzywania ich. Oto odpowiedz na te zarzuty:

1) Gdzie jest napisane w Slowie Bozym, ze dary sa niebezpieczne? Jest napisane cos wrecz przeciwnego: “starajcie sie usilnie o dary” oraz, ze w kazdym przejawia sie Duch poprzez swoje dary (I Kor.12/7-10). Dary sa wyposazeniem przekazanym przez Boga do normalnego funkcjonowania kosciola, przede wszystkim do wzajemnego uslugiwania sobie.

Jezeli sa one niebezpieczne to tylko dla ludzi chodzacych bez mocy Bozej, ktorzy przy pomocy manipulacji I dominacji utrzymuja sie u wladzy nad innymi wierzacymi. Nastepujace dary prowadza do ujawniania takich osob: dar rozrozniania duchow, dar wiedzy, dar madrosci I dar proroctwa. Nic dziwnego, ze tacy ludzie sprzeciwiaja sie I pomniejszaja znaczenie darow Ducha Swietego.

2) Argument, ze wierzacy sa niedojrzali do uzywania darow jest krytyka Boga. To Duch Bozy decyduje kto, kiedy I jaki dar ma otrzymac (I Kor.12/11).Nie zalezy to od dojrzalosci ani wzrostu duchowego, ale od wiary I usilnego starania sie.

3) To nie dary rozbijaja zbory, ale ludzie (czasami przelozeni), ktorzy chodzac bez darow boja sie o swoje “stolki” I o to, ze nastapi zmiana, ktora ujawni ich bezwartosciowa I pusta religie.

Zapamietajmy kilka rzeczy, ktore stanowia podsumowanie dzisiejszego rozwazania:

1. Dzialalnosc Ducha Swietego w czlowieku wierzacym przejawia sie glownie w dwoch praktycznych sferach: darach Ducha Swietego (jako potwierdzenia wiary przejawiajacej sie w zdolnosci przyjecia sluzby i darow Bozych) i w owocu Ducha Swietego ( (przejaw cech charakteru Bozego).
2. Wiara poprzedza milosc i jest podstawa na ktorej milosc rosnie i jest i Duch Bozy wydaje swoj owoc.
3. Dary bez milosci moga istniec (jezeli Duchowi Bozemu nie pozwoli sie prowadzic do owocu), milosc bez darow nie istnieje (dowod: uslugiwanie Jezusa, apostolow i wspolczesnych chrzescijan).
4. Milosc jako owoc Ducha pochodzi od Boga, a nie od czlowieka i jest przejawem wiary polegajacej na prostym przyjeciu obietnic Bozych, trwaniu w Slowie, ktore jest objawiane przez Boga i coraz blizszym poznawania Go.
5. Dowodami wiary czynnej w milosci jest obfitosc niebieskiego blogoslawienstwa (dary, namaszczenie i moc dana do sluzby), ziemskiego blogoslawienstwa (dostatek materialny pozwalajacy na pomaganie innym, brak powaznych chorob ciala, itp.) oraz ucisk i przesladowanie ze strony glownie tych, ktorzy tych blogoslawienstw nie maja.
6. Nikt, kto posiada dary nie bedzie mowil przeciwko nim, ani ostrzegal przed ich otrzymaniem.

Temat przygotowany na zebranie kosciola domowego w miesiacu sierpniu 1996 przez Romana Ciereszko.]]> <![CDATA[Zmartwychwstanie]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=107 Thu, 09 Apr 2009 10:04:06 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=107
Zagadnieniepowstania z martwychjest piątą z sześciu podstawowych nauk o Chrystusie( Heb.6/1-2).

Jedynie w nauce chrześcijańskiej spotykamy się z pojęciem zmartwych- wstania. Wyraz zmartwychwstanie w języku greckim znaczy “anastasis” ị występuje 44 razy w Nowym Testamencie і oznacza ponowne powstanie, podniesienie.Wyjątek stanowi greckie słowo ”egersis” z Ewg. Mat. 24/27-53, które oznacza wskrzeszenie lub przywrócenie do świadomości.

Według słownika Języka Polskiego zmartwychwstanie jest to zjawisko powtórnego powrotu do życia po śmierci. Jest to największa nadzieja chrześcijan (1Kor.15/12-32 і Filip.3/10-11).

Całe Pismo Święte obfituje w wiele przykładów zmartwychwstania osób które zmarły, a następnie zostały przywrócone do życia.

1.ZMARTWYCHWSTANIE W PISMACH STAREGO TESTAMENTU.

Żydzi wierzyli w zmartwychwstanie, ponieważ wynikało to wyraźnie z pięciu Ksiąg Mojżeszowych(Pentateuch)і z pism proroków starotesta-mentowych. Chociaż jak każdy naród tak і oni byli w tej sprawie podzieleni. Posiadali różne swoje poglądy na ten temat.

Przykłady powstania z martwych ze Starego Testamętu:

* a.Pierwszym człowiekiem wzbudzonym do życia był Adam, który został ulepiony z pierwiastków ziemi. Dopiero gdy Bóg tchnął w niego ożywcze tchnienie wzbudzony został do życia.
* b.Wzbudzenie syna wdowy przez Eliasza(1Ks.Król.17/21-22).
* c.Wskrzeszenie syna Szunamitki przez Elizeusza(2Ks.Król.4/33-35).
* d.Wrzucony trup do grobu Elizeusza odzyskał życie(2Ks. Król.13/21).

2.ZMARTWYCHWSTANIE W CZASACH JEZUSA CHRYSTUSA.

W czasach przebywania Pana Jezusa Chrystusa na ziemi, Żydzi byli podzieleni na dwie grupy. Jedna grupa to Faryzeusze którzy wierzyli w zmartwychwstanie, podczas gdy Saduceusze nie wierzyli(Ewg.Mat.12/18; Ewg.Łuk.20/27 і Dz.Ap.23/8:

Saduceusze bowiem uczą,że nie ma zmartwychwstania ani aniołów, ani ducha, natomiast faryzeusze uznają jedno і drugie.

Część Żydów wierzyła w końcowe zmartwychwstanie, które nnstąpi w dniu ostatecznym.Mówiła o tym Marta w rozmowie z Jezusem w Ewg.Jana.11/24:

Wiem że(Łazarz)zmartwychwstaniew dniuostatecznym.

Niektórzy Żydzi mieli wiarę nie tylko w grupowe zmartwychwstanie, ale również w indywidualne: Herod słysząc o czynach Jezusa wierzył, że to Jan Chrzciciel, któremu wcześniej kazał ściąć głowę został wzbudzony z martwych Ewg.Mat.14/1:2 і Ewg.Mar.6/16.Również inni uważali, że Jezus jest wzbudzonym z martwych Janem Chrzcicielem, Eliaszem,lub którymś z proroków Ewg.Mat16/13-14;Ewg.Mar.8/27-28;6/14-15; Ewg.Łuk. 9/7-8 і 18-19.

3.ZMARTWYCHWSTANIE,CENTRALNYM TEMATEM NAUKI JEZUSA

W Ewg.Marka 12/26-27 Jezus powiedział fundamentalne słowa:

A co do umarłych, że zostaną wskrzeszeni, czy nie czytaliście

w Ks.Moj.jak to Bóg rzekł przy krzaku do niego;

Jam jest Bóg Abrahama, Bóg Izaaka і Bóg Jakuba?

Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych.

Cała nauka Jezusa centralizuje się wokół zmartwychwstania. Cuda і znaki jakie towarzyszyły Mu potwierdzały jego autorytet u Boga Ojca. Kulminacyjnym punktem cudów było wzbudzenie Łazarza przez co zaczęto ustalać procedurę zgładzenia zarówno zmartwychwzbudzonego Łazarza jak і Jezusa Ewg.Jana 11/45-57;12/10.

Na swej nauce Jezus kładzie pieczęć mówiąc:

Jam jest zmartwychwstanie і żywot, kto we mnie wierzy,

choćby і umarł,żyć będzie.

Przypieczętowania swej nauki dokonał poprzez przyjęcie śmierci krzyżowej і zmartwychwstanie po swej śmierci widzianej przez wielu świadków.

Ewangelia Św.Jana 20/9:

Albowiem jeszcze nie rozumieli Pisma,że musi powstać z martwych;

Ewangelia Św.Mateusza 28/5-6:

Wtedy anioł odezwał się і rzekł do niewiasty:

Wy się nie bójcie, wiem bowiem,że szukacie Jezusa ukrzyżowanego.

Nie ma go tu, bo wstał zmartwych,jak powiedział;

chodźcie, zobaczcie miejsce,gdzie leżał.

Ewangielia Św.Marka 16/9,12,14:

9.I powstawszy z martwych wczesnym rankiem, w pierwszy dzień tygodnia, ukazał się najpierw Marii Magdalenie….

12.A potem ukazał się w innej postaci dwom z nich….

14. Na koniec ukazał się jedenastu uczniom, gdy siedzieli u stołu,

і ganił ich niewiarę і zatwardziałość serca, że nie uwierzyli tym,

którzy go widzieli zmartwychwskrzeszonego.

Wraz ze zmartwychwstaniem Jezusa, nastąpiło zmartwychwstanie Świętych z łona Abrahamowego. Część świętych, która zasnęła przed zmartwychwstaniem Jezusa і leżała w grobach, obudziła się і wyszła z grobów. Ewg.Mat. 27/52-53: I groby się otworzyły,і wiele ciał świętych, którzy zasnęli, zostało wzbudzonych,і wyszli z grobów po jego zmartwychwstaniu, і weszli do świętego miasta, і ukazali się wielu.

Zmartwychwstanie Chrystusa otworzyło drogę kolejnym zmartwychwstaniom,jako że Biblia naucza, że wszyscy wierzący, którzy uznali Chrystusa jako swojego Zbawcę і Pana, doświadczają zmartwychwstałego życia.

List Św. Pawła do Kolosan 2/13: I was którzy umarliście w grzechach ị w nieobrzezanym ciele waszym, wespół z nim ożywił, odpuściwszy nam wszystkie grzechy.

4.CHRZEŚCIJANIN I ZMARTWYCHWSTANIE.

Każdy prawdziwy chrześcijanin musi narodzić się na nowo z Ducha Świętego. Ewg.Jana 1/13. Proces nowo narodzenia jest procesem zmartwychwstania do nowego życia. Przez zrezygnowanie z pełnienia własnej woli w naszym życiu umarliśmy dla własnego JA. Przyjmując Jezusa do życia zgodziliśmy się żyć dla Boga. Wόwczas On, Jezus,daje nam swego Ducha byśmy mogli wypełnić wolę Ojca. Jezus dając nam swego Ducha, udzielił nam Ducha zmartwychwstania і już obecnie chodzimy w zmartwych wstałym życiu.Sam Jezus tak nauczał; Ewg. Jana 3/16:Albowiem Bóg tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.

Ewg.Św.Jana 5/24: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam,kto słucha słowa mego I wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny і nie stanie przed sądem, lecz przeszedł ze śmierci do żywota.

Ewangelia Św. Jana 5/24: Zaprawdę,zaprawdę, powiadam wam, kto słucha słowa mego і wierzy temu który mnie posłał ma żywot wieczny i

nie stanie przed sądem,lecz przeszedł z śmierci do życia.

Ewangielia Św. Jana 6/40: A to jest wola Ojca mego,aby każdy, kto widzi Syna і wierzy w niego, miał żywot wieczny a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym.

54.Kto spożywa ciało moje і pije krew moją, tenma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

Przez Adama grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć. JEZUS umarł za grzech Adama oraz grzechy całej ludzkości і pierwszy z umarłych zmartwychwstał w chwalebnym nieśmiertelnym ciele, a przez to zmienił wierzących śmierć w sen, z którego wszyscy się obudzimy(Dan.12/2;Jana5/28-29 і 11/11).

Nasze życie, nowo narodzonego chrześcijanina jest już chodzeniem w nowym życiu, kierowanym Duchem Bożym a nie ciałem zgodnie ze słowami z Rzymian 6/4-5:

Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak

і my nowe życie prowadzili. Bo jeśli wrośliśmy w podobieństwo jego śmierci, wrośniemy również w podobieństwo jego zmartwychwstania.

Efezjan 2/5: I nas, którzy umarliśmy przez upadki, OŻYWIŁ wraz z Chrystusem - ŁASKĄ ZBAWIENI JESTEŚCIE.

Prowadzenie nowego życia (życia zmartwychwstałego) możliwe jest tylko dzięki DUCHOWI ŚWIĘTEMU którego udzielił nam Bóg і jest to moc zmartwych wstania. List do Rzymian 8/11: A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa z martwych wzbudził, ożywi і wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was.

Wzrastając w Jezusa śmierć і uczestnicząc w jego cierpieniach stajemy się podobni do niego і rośniemy w mocy zmartwychwstania.

Filipian 3/10-11: Żeby poznać go і doznać mocy zmartwychwstania jego, і uczestniczyć w cierpieniach jego, stając się podobnym do niego w jego śmierci, aby tym sposobem dostąpić zmartwychwstania.

Ta sama moc która wzbudziła Jezusa z martwych, zamieszkuje w każdym wierzącym. Moc ta poświadcza, że jesteśmy dziećmi Bożymi ị nadaje ona naszemu życiu ponad naturalną jakość.

5.BOŻY PLAN GRUPOWYCH ZMARTWYCHWSTAŃ.

I. Pierwsze Zmartwychwstanie.

a)zmartwychwstanie świętych z raju –łona Abrahamowego Ewg.Mat.27/52,53.

b)zmartwychwstanie kościoła Jezusa Chrystusa,1List do Tesal. 4/15-17.

A to wam mówię na podstawie Słowa Pana, że MY, którzy pozostaniemy przy

Życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli… Potem

MY którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nim porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; і tak zawsze będziemy z Panem.

c)zmartwychwstanie dwóch osób, świadków czasów, w połowie wielkiego

ucisku: Henocha і Eliasza Objawienie 11/11-12.

d)zmartwychwstanie świętych z wielkiego ucisku, którzy w okresie siedmio-

letniego ucisku nie zgodzili się na przyjęcie znaku na rękę lub czoło za co zostali zabici – ich zmartwychwstanie nastąpi na koniec wielkiego ucisku (Obj.20/4-6).

Opracował Jerzy Maniewski

II. Drugie Zmartwychwstanie – zwane też “wielkim białym tronem”.

(opracowane przez Romana Ciereszko w skrόcie, a nie szczegόłowo).

Jest to ostateczne zmartwychwstanie wszystkich ludzi, ktόrzy nie mieli udziału w I zmartwychwstaniu. Na II zmartwychwstaniu kończy się historia ludzkości oraz dotychczasowej ziemi ị nieba (Obj.20/11).

Niewątpliwą rzeczą jest to, że wszyscy uczestnicy z I zmartwychwstania jako kapłani Boga ị Chrystusa będą wraz z Nim przebywać na wieczność w Nowej Jerozolimie (Obj.22/1-5).

Interesujące jest natomiast rozważenie tego, ktόrzy z uczestnikόw II zmartwychwstania będą mieli prawo do zamieszkania na Nowej Ziemi, a ktόrzy zostaną skazani na wieczną (drugą) śmierć.

OSĄDZENI NA WIECZNĄ ŚMIERĆ

Pismo Święte dokładnie określa osiem kategorii ludzi, ktόrych udziałem stanie się jezioro płonące ogniem ị siarką:

“Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących i skalanych i zabόjcόw i wszetecznikόw i czarownikόw i bałwochwalcόw i wszystkich kłamcόw będzie jezioro płonące ogniem i siarką” (Obj.21/8).

Nie ma więcej wymienionych innych kategorii, więc należy przyjąć, że jest to lista wyczerpująca i nie powinniśmy nikogo do tej listy dodawać ani ujmować (Obj.22/18). Ktoś może powiedzieć, że w tych ośmiu grupach nie są wymienieni ci, ktόrzy przyjęli znamię zwierzęcia i oddali mu pokłon (Obj.14/9-11), jednak tych ludzi należy zaliczyć do kategorii bałwochwalcόw, oddających cześć stworzeniu (antychrystowi) zamiast Stwόrcy (Rzym.1/25).

Chciałbym zwrόcić uwagę, że na czele tej listy nie ma zabόjcόw ani mordercόw, a są to w wielu wypadkach tzw. “porządni ludzie” często mόwiący o sobie “nikogo nie zabiłem, nie kradłem więcej niż inni, itp”, a mianowicie ludzie określeni przez Boga jako:

* bojaźliwi (w niektόrych tłumaczeniach tchόrzliwi)w większości przeciętnie prowadzący się obywatele, ktόrzy wtedy, kiedy słyszą o oddaniu swego życia Jezusowi i narodzeniu się na nowo, odrzucają to z obawy, by nie stracić poważania u przyjaciόł, u rodziny, w pracy, czy by “nie zmienić wiary”. Słyszana przez nich Ewangelia staje się dla nich wonią śmierci ku śmierci (2Kor.2/16).
* niewierzący to rόwnież ludzie, dla ktόrych mowa o krzyżu ị o zbawieniu z łaski jest głupstwem (1Kor.1/18). Można utrzymywać, że wierzy się w Boga, a być prowadzonym przez diabła i walczyć z Chrystusem (Ew.Jana 8/44, Dz.Ap.7/54-60). Można przybierać pozory pobożności tu na ziemi (2Tym.3/5), ale kiedy stanie się przed tronem sędziowskim Boga, to już nie będzie można niczego pozorować.

Nie to, czy wierzy się w Boga, ale to, czy zna się osobiście Boga i jest się posłusznymJemu i Jego Słowu liczy się u Boga (demony też wierzą w Boga, ale nic im to nie pomoże i tak będą smażyć się w jeziorze ognistym wspόlnie ze swoim władcą i wymienionymi ośmioma kategoriami ludzi).

Chrystus jest największą, najcenniejszą i najdroższą ofiarą jaką Bόg złożył dla człowieka, by dać mu życie wieczne. Odrzucenie Chrystusa jest rόwnoznaczne ze śmiercią wieczną. Każdy człowiek, ktόry słyszy prawidłowo głoszoną Ewangelię Chrystusa ma wolny wybόr, ktόrego konsekwencą jest albo życie wieczne, albo śmierćwieczna – innych możliwości nie ma!

OSĄDZENI WEDŁUG UCZYNKÓW

Natomiast inna sprawa jest wtedy, kiedy będą sądzeni ludzie, ktόrzy nigdy nie słyszeli o Chrystusie, albo słyszeli, ale niepełną Ewangelię – dochodzimy tu do innej miary sądu, a mianowicie osądzenia każdego według jego uczynkόw (Obj.20/13).

W I zmartwychwstaniu dającym jego uczestnikom prawo do zamieszkania w Nowej Jerozolimie zbawienie jest nie z uczynkόw a z łaski, natomiast zbawienie uczestnikόw II zmartwychwstania otrzymujących tylko prawo do zamieszkania na Nowej Ziemi (nie w Nowej Jerozolimie) dokonuje się na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami jest napisane w księgach, ktόre zostaną otwarte na Sądzie Ostatecznym (Obj.20/12 wyraźnie wskazuje, że co najmniej 3 księgi zostaną otwarte).

Jeżeli – jak twierdzą niektόrzy – w księdze żywota nie będzie zapisanych żadnych ludzi na Sądzie Ostatecznym, to dlaczego Bόg miałby ją otwierać nadaremnie? Przecież Bόg żadnej rzeczy nie robi na prόżno.

A więc jakie kategorie ludzi znajdą się na Nowej Ziemi? Wierzę, że co najmniej 3 wielkie grupy ludzi:

1) Ogromna rzesza pogan, ktόrzy zakon mieli wypisany w sercu i poprzez swoje uczynki wypełniali go

przez co zostaną przed Bogiem usprawiedliwieni – (Rzym.2/13-16).

2) Izrael jako specjalna grupa ludzi będzie w całości zbawiony przez Boga w ten sposόb, że Bόg zgładzi

ich grzechy (Rzym.11/26-27).

3) Wreszcie chrześcijanie, ktόrzy nie znaleźli się w I zmartwychwstaniu wejdą na Nową Ziemię o ile nie

znajdą się w żadnej z ośmiu grup idących na wieczną śmierć.

Należy podkreślić, że wszystkie 3 grupy zbawionych uzyskają prawo do zamieszkania na Nowej Ziemi, a do Nowej Jerozolimy będą jedynie pielgrzymować co pewien czas, aby liście z drzewa żywota uzdrowiły ich nie z chorόb (bo ich już nie będzie) a z braku bezpośredniej obecności Boga (Obj.22/3). Prawo do owocu z drzewa życia będą mieli tylko uczestnicy I zmartwychwstania zamieszkali na stałe w Nowej Jerozolimie.]]>
Zagadnieniepowstania z martwychjest piątą z sześciu podstawowych nauk o Chrystusie( Heb.6/1-2).

Jedynie w nauce chrześcijańskiej spotykamy się z pojęciem zmartwych- wstania. Wyraz zmartwychwstanie w języku greckim znaczy “anastasis” ị występuje 44 razy w Nowym Testamencie і oznacza ponowne powstanie, podniesienie.Wyjątek stanowi greckie słowo ”egersis” z Ewg. Mat. 24/27-53, które oznacza wskrzeszenie lub przywrócenie do świadomości.

Według słownika Języka Polskiego zmartwychwstanie jest to zjawisko powtórnego powrotu do życia po śmierci. Jest to największa nadzieja chrześcijan (1Kor.15/12-32 і Filip.3/10-11).

Całe Pismo Święte obfituje w wiele przykładów zmartwychwstania osób które zmarły, a następnie zostały przywrócone do życia.

1.ZMARTWYCHWSTANIE W PISMACH STAREGO TESTAMENTU.

Żydzi wierzyli w zmartwychwstanie, ponieważ wynikało to wyraźnie z pięciu Ksiąg Mojżeszowych(Pentateuch)і z pism proroków starotesta-mentowych. Chociaż jak każdy naród tak і oni byli w tej sprawie podzieleni. Posiadali różne swoje poglądy na ten temat.

Przykłady powstania z martwych ze Starego Testamętu:

* a.Pierwszym człowiekiem wzbudzonym do życia był Adam, który został ulepiony z pierwiastków ziemi. Dopiero gdy Bóg tchnął w niego ożywcze tchnienie wzbudzony został do życia.
* b.Wzbudzenie syna wdowy przez Eliasza(1Ks.Król.17/21-22).
* c.Wskrzeszenie syna Szunamitki przez Elizeusza(2Ks.Król.4/33-35).
* d.Wrzucony trup do grobu Elizeusza odzyskał życie(2Ks. Król.13/21).

2.ZMARTWYCHWSTANIE W CZASACH JEZUSA CHRYSTUSA.

W czasach przebywania Pana Jezusa Chrystusa na ziemi, Żydzi byli podzieleni na dwie grupy. Jedna grupa to Faryzeusze którzy wierzyli w zmartwychwstanie, podczas gdy Saduceusze nie wierzyli(Ewg.Mat.12/18; Ewg.Łuk.20/27 і Dz.Ap.23/8:

Saduceusze bowiem uczą,że nie ma zmartwychwstania ani aniołów, ani ducha, natomiast faryzeusze uznają jedno і drugie.

Część Żydów wierzyła w końcowe zmartwychwstanie, które nnstąpi w dniu ostatecznym.Mówiła o tym Marta w rozmowie z Jezusem w Ewg.Jana.11/24:

Wiem że(Łazarz)zmartwychwstaniew dniuostatecznym.

Niektórzy Żydzi mieli wiarę nie tylko w grupowe zmartwychwstanie, ale również w indywidualne: Herod słysząc o czynach Jezusa wierzył, że to Jan Chrzciciel, któremu wcześniej kazał ściąć głowę został wzbudzony z martwych Ewg.Mat.14/1:2 і Ewg.Mar.6/16.Również inni uważali, że Jezus jest wzbudzonym z martwych Janem Chrzcicielem, Eliaszem,lub którymś z proroków Ewg.Mat16/13-14;Ewg.Mar.8/27-28;6/14-15; Ewg.Łuk. 9/7-8 і 18-19.

3.ZMARTWYCHWSTANIE,CENTRALNYM TEMATEM NAUKI JEZUSA

W Ewg.Marka 12/26-27 Jezus powiedział fundamentalne słowa:

A co do umarłych, że zostaną wskrzeszeni, czy nie czytaliście

w Ks.Moj.jak to Bóg rzekł przy krzaku do niego;

Jam jest Bóg Abrahama, Bóg Izaaka і Bóg Jakuba?

Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych.

Cała nauka Jezusa centralizuje się wokół zmartwychwstania. Cuda і znaki jakie towarzyszyły Mu potwierdzały jego autorytet u Boga Ojca. Kulminacyjnym punktem cudów było wzbudzenie Łazarza przez co zaczęto ustalać procedurę zgładzenia zarówno zmartwychwzbudzonego Łazarza jak і Jezusa Ewg.Jana 11/45-57;12/10.

Na swej nauce Jezus kładzie pieczęć mówiąc:

Jam jest zmartwychwstanie і żywot, kto we mnie wierzy,

choćby і umarł,żyć będzie.

Przypieczętowania swej nauki dokonał poprzez przyjęcie śmierci krzyżowej і zmartwychwstanie po swej śmierci widzianej przez wielu świadków.

Ewangelia Św.Jana 20/9:

Albowiem jeszcze nie rozumieli Pisma,że musi powstać z martwych;

Ewangelia Św.Mateusza 28/5-6:

Wtedy anioł odezwał się і rzekł do niewiasty:

Wy się nie bójcie, wiem bowiem,że szukacie Jezusa ukrzyżowanego.

Nie ma go tu, bo wstał zmartwych,jak powiedział;

chodźcie, zobaczcie miejsce,gdzie leżał.

Ewangielia Św.Marka 16/9,12,14:

9.I powstawszy z martwych wczesnym rankiem, w pierwszy dzień tygodnia, ukazał się najpierw Marii Magdalenie….

12.A potem ukazał się w innej postaci dwom z nich….

14. Na koniec ukazał się jedenastu uczniom, gdy siedzieli u stołu,

і ganił ich niewiarę і zatwardziałość serca, że nie uwierzyli tym,

którzy go widzieli zmartwychwskrzeszonego.

Wraz ze zmartwychwstaniem Jezusa, nastąpiło zmartwychwstanie Świętych z łona Abrahamowego. Część świętych, która zasnęła przed zmartwychwstaniem Jezusa і leżała w grobach, obudziła się і wyszła z grobów. Ewg.Mat. 27/52-53: I groby się otworzyły,і wiele ciał świętych, którzy zasnęli, zostało wzbudzonych,і wyszli z grobów po jego zmartwychwstaniu, і weszli do świętego miasta, і ukazali się wielu.

Zmartwychwstanie Chrystusa otworzyło drogę kolejnym zmartwychwstaniom,jako że Biblia naucza, że wszyscy wierzący, którzy uznali Chrystusa jako swojego Zbawcę і Pana, doświadczają zmartwychwstałego życia.

List Św. Pawła do Kolosan 2/13: I was którzy umarliście w grzechach ị w nieobrzezanym ciele waszym, wespół z nim ożywił, odpuściwszy nam wszystkie grzechy.

4.CHRZEŚCIJANIN I ZMARTWYCHWSTANIE.

Każdy prawdziwy chrześcijanin musi narodzić się na nowo z Ducha Świętego. Ewg.Jana 1/13. Proces nowo narodzenia jest procesem zmartwychwstania do nowego życia. Przez zrezygnowanie z pełnienia własnej woli w naszym życiu umarliśmy dla własnego JA. Przyjmując Jezusa do życia zgodziliśmy się żyć dla Boga. Wόwczas On, Jezus,daje nam swego Ducha byśmy mogli wypełnić wolę Ojca. Jezus dając nam swego Ducha, udzielił nam Ducha zmartwychwstania і już obecnie chodzimy w zmartwych wstałym życiu.Sam Jezus tak nauczał; Ewg. Jana 3/16:Albowiem Bóg tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.

Ewg.Św.Jana 5/24: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam,kto słucha słowa mego I wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny і nie stanie przed sądem, lecz przeszedł ze śmierci do żywota.

Ewangelia Św. Jana 5/24: Zaprawdę,zaprawdę, powiadam wam, kto słucha słowa mego і wierzy temu który mnie posłał ma żywot wieczny i

nie stanie przed sądem,lecz przeszedł z śmierci do życia.

Ewangielia Św. Jana 6/40: A to jest wola Ojca mego,aby każdy, kto widzi Syna і wierzy w niego, miał żywot wieczny a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym.

54.Kto spożywa ciało moje і pije krew moją, tenma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

Przez Adama grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć. JEZUS umarł za grzech Adama oraz grzechy całej ludzkości і pierwszy z umarłych zmartwychwstał w chwalebnym nieśmiertelnym ciele, a przez to zmienił wierzących śmierć w sen, z którego wszyscy się obudzimy(Dan.12/2;Jana5/28-29 і 11/11).

Nasze życie, nowo narodzonego chrześcijanina jest już chodzeniem w nowym życiu, kierowanym Duchem Bożym a nie ciałem zgodnie ze słowami z Rzymian 6/4-5:

Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak

і my nowe życie prowadzili. Bo jeśli wrośliśmy w podobieństwo jego śmierci, wrośniemy również w podobieństwo jego zmartwychwstania.

Efezjan 2/5: I nas, którzy umarliśmy przez upadki, OŻYWIŁ wraz z Chrystusem - ŁASKĄ ZBAWIENI JESTEŚCIE.

Prowadzenie nowego życia (życia zmartwychwstałego) możliwe jest tylko dzięki DUCHOWI ŚWIĘTEMU którego udzielił nam Bóg і jest to moc zmartwych wstania. List do Rzymian 8/11: A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa z martwych wzbudził, ożywi і wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was.

Wzrastając w Jezusa śmierć і uczestnicząc w jego cierpieniach stajemy się podobni do niego і rośniemy w mocy zmartwychwstania.

Filipian 3/10-11: Żeby poznać go і doznać mocy zmartwychwstania jego, і uczestniczyć w cierpieniach jego, stając się podobnym do niego w jego śmierci, aby tym sposobem dostąpić zmartwychwstania.

Ta sama moc która wzbudziła Jezusa z martwych, zamieszkuje w każdym wierzącym. Moc ta poświadcza, że jesteśmy dziećmi Bożymi ị nadaje ona naszemu życiu ponad naturalną jakość.

5.BOŻY PLAN GRUPOWYCH ZMARTWYCHWSTAŃ.

I. Pierwsze Zmartwychwstanie.

a)zmartwychwstanie świętych z raju –łona Abrahamowego Ewg.Mat.27/52,53.

b)zmartwychwstanie kościoła Jezusa Chrystusa,1List do Tesal. 4/15-17.

A to wam mówię na podstawie Słowa Pana, że MY, którzy pozostaniemy przy

Życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli… Potem

MY którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nim porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; і tak zawsze będziemy z Panem.

c)zmartwychwstanie dwóch osób, świadków czasów, w połowie wielkiego

ucisku: Henocha і Eliasza Objawienie 11/11-12.

d)zmartwychwstanie świętych z wielkiego ucisku, którzy w okresie siedmio-

letniego ucisku nie zgodzili się na przyjęcie znaku na rękę lub czoło za co zostali zabici – ich zmartwychwstanie nastąpi na koniec wielkiego ucisku (Obj.20/4-6).

Opracował Jerzy Maniewski

II. Drugie Zmartwychwstanie – zwane też “wielkim białym tronem”.

(opracowane przez Romana Ciereszko w skrόcie, a nie szczegόłowo).

Jest to ostateczne zmartwychwstanie wszystkich ludzi, ktόrzy nie mieli udziału w I zmartwychwstaniu. Na II zmartwychwstaniu kończy się historia ludzkości oraz dotychczasowej ziemi ị nieba (Obj.20/11).

Niewątpliwą rzeczą jest to, że wszyscy uczestnicy z I zmartwychwstania jako kapłani Boga ị Chrystusa będą wraz z Nim przebywać na wieczność w Nowej Jerozolimie (Obj.22/1-5).

Interesujące jest natomiast rozważenie tego, ktόrzy z uczestnikόw II zmartwychwstania będą mieli prawo do zamieszkania na Nowej Ziemi, a ktόrzy zostaną skazani na wieczną (drugą) śmierć.

OSĄDZENI NA WIECZNĄ ŚMIERĆ

Pismo Święte dokładnie określa osiem kategorii ludzi, ktόrych udziałem stanie się jezioro płonące ogniem ị siarką:

“Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących i skalanych i zabόjcόw i wszetecznikόw i czarownikόw i bałwochwalcόw i wszystkich kłamcόw będzie jezioro płonące ogniem i siarką” (Obj.21/8).

Nie ma więcej wymienionych innych kategorii, więc należy przyjąć, że jest to lista wyczerpująca i nie powinniśmy nikogo do tej listy dodawać ani ujmować (Obj.22/18). Ktoś może powiedzieć, że w tych ośmiu grupach nie są wymienieni ci, ktόrzy przyjęli znamię zwierzęcia i oddali mu pokłon (Obj.14/9-11), jednak tych ludzi należy zaliczyć do kategorii bałwochwalcόw, oddających cześć stworzeniu (antychrystowi) zamiast Stwόrcy (Rzym.1/25).

Chciałbym zwrόcić uwagę, że na czele tej listy nie ma zabόjcόw ani mordercόw, a są to w wielu wypadkach tzw. “porządni ludzie” często mόwiący o sobie “nikogo nie zabiłem, nie kradłem więcej niż inni, itp”, a mianowicie ludzie określeni przez Boga jako:

* bojaźliwi (w niektόrych tłumaczeniach tchόrzliwi)w większości przeciętnie prowadzący się obywatele, ktόrzy wtedy, kiedy słyszą o oddaniu swego życia Jezusowi i narodzeniu się na nowo, odrzucają to z obawy, by nie stracić poważania u przyjaciόł, u rodziny, w pracy, czy by “nie zmienić wiary”. Słyszana przez nich Ewangelia staje się dla nich wonią śmierci ku śmierci (2Kor.2/16).
* niewierzący to rόwnież ludzie, dla ktόrych mowa o krzyżu ị o zbawieniu z łaski jest głupstwem (1Kor.1/18). Można utrzymywać, że wierzy się w Boga, a być prowadzonym przez diabła i walczyć z Chrystusem (Ew.Jana 8/44, Dz.Ap.7/54-60). Można przybierać pozory pobożności tu na ziemi (2Tym.3/5), ale kiedy stanie się przed tronem sędziowskim Boga, to już nie będzie można niczego pozorować.

Nie to, czy wierzy się w Boga, ale to, czy zna się osobiście Boga i jest się posłusznymJemu i Jego Słowu liczy się u Boga (demony też wierzą w Boga, ale nic im to nie pomoże i tak będą smażyć się w jeziorze ognistym wspόlnie ze swoim władcą i wymienionymi ośmioma kategoriami ludzi).

Chrystus jest największą, najcenniejszą i najdroższą ofiarą jaką Bόg złożył dla człowieka, by dać mu życie wieczne. Odrzucenie Chrystusa jest rόwnoznaczne ze śmiercią wieczną. Każdy człowiek, ktόry słyszy prawidłowo głoszoną Ewangelię Chrystusa ma wolny wybόr, ktόrego konsekwencą jest albo życie wieczne, albo śmierćwieczna – innych możliwości nie ma!

OSĄDZENI WEDŁUG UCZYNKÓW

Natomiast inna sprawa jest wtedy, kiedy będą sądzeni ludzie, ktόrzy nigdy nie słyszeli o Chrystusie, albo słyszeli, ale niepełną Ewangelię – dochodzimy tu do innej miary sądu, a mianowicie osądzenia każdego według jego uczynkόw (Obj.20/13).

W I zmartwychwstaniu dającym jego uczestnikom prawo do zamieszkania w Nowej Jerozolimie zbawienie jest nie z uczynkόw a z łaski, natomiast zbawienie uczestnikόw II zmartwychwstania otrzymujących tylko prawo do zamieszkania na Nowej Ziemi (nie w Nowej Jerozolimie) dokonuje się na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami jest napisane w księgach, ktόre zostaną otwarte na Sądzie Ostatecznym (Obj.20/12 wyraźnie wskazuje, że co najmniej 3 księgi zostaną otwarte).

Jeżeli – jak twierdzą niektόrzy – w księdze żywota nie będzie zapisanych żadnych ludzi na Sądzie Ostatecznym, to dlaczego Bόg miałby ją otwierać nadaremnie? Przecież Bόg żadnej rzeczy nie robi na prόżno.

A więc jakie kategorie ludzi znajdą się na Nowej Ziemi? Wierzę, że co najmniej 3 wielkie grupy ludzi:

1) Ogromna rzesza pogan, ktόrzy zakon mieli wypisany w sercu i poprzez swoje uczynki wypełniali go

przez co zostaną przed Bogiem usprawiedliwieni – (Rzym.2/13-16).

2) Izrael jako specjalna grupa ludzi będzie w całości zbawiony przez Boga w ten sposόb, że Bόg zgładzi

ich grzechy (Rzym.11/26-27).

3) Wreszcie chrześcijanie, ktόrzy nie znaleźli się w I zmartwychwstaniu wejdą na Nową Ziemię o ile nie

znajdą się w żadnej z ośmiu grup idących na wieczną śmierć.

Należy podkreślić, że wszystkie 3 grupy zbawionych uzyskają prawo do zamieszkania na Nowej Ziemi, a do Nowej Jerozolimy będą jedynie pielgrzymować co pewien czas, aby liście z drzewa żywota uzdrowiły ich nie z chorόb (bo ich już nie będzie) a z braku bezpośredniej obecności Boga (Obj.22/3). Prawo do owocu z drzewa życia będą mieli tylko uczestnicy I zmartwychwstania zamieszkali na stałe w Nowej Jerozolimie.]]> <![CDATA[Obietnice Boże]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=106 Thu, 09 Apr 2009 10:03:14 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=106 OBIETNICE BOŻE.

Ks.Ozeasza 4/6:
LUD MÓJ GINIE, GDYŻ BRAK MU POZNANIA……………(NIE ZNA MNIE I MOICH OBIETNIC).

Co to jest obietnica?

Według Słownika Języka Polskiego obietnica jest tozapewnienie

(przyrzeczenie) zrobienia, załatwienia lub dania czegoś.

Pierwsza Boża obietnica.

Po grzechu w ogrodzie Eden, Bóg Ojciec, wymawia słowa proctwa i daje obietnicę wyjścia z przekleństwa.1Ks.Moj.3/15:

I ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem, Ono zdepcze ci głowę,……

Druga Boża obietnica.

Przy zapowiedzi zgładzenia człowieka na ziemi potopem, Bóg daje obietnicę

Noemu. Obietnica ta jest zawarta w przymierzu 1Ks.Moj.6/18:
Ale z tobą ustanowię przymierze moje і wejdziesz do arki ty і synowie twoi, і żona…………

Bóg spełnia zawsze to co zapowiedział 1Ks.Moj.7/23:

Tak zgładził Bóg wszystkie istoty,….Pozostał tylko Noe і to, co z nim było na arce.

Obietnice dane Abrahamowi.

Pierwsza obietnica dana Abrahamowi była warunkowa; że ma wyjść z ziemi swojej 1Ks.Moj.12/1-3: A uczynie z ciebie naród wielki і będę ci błogosławił,……..

Następne obietnice dane Abrahamowi są już bezwarunkowe 1Ks.Moj.15/1:

…nie bój się Abramie,Jam tarczą twoją;zapłata twoja będzie sowita!

1Ks.Moj.15/4-5:ten który pochodzi z wnętrzności twoich, będzie dziedzicem ,……Spójrz ku niebu і policz gwiazdy,…Tak liczne będzie potomstwo twoje.

Dalsze obietnice dane Abrachamowi 1Ks.Moj.15/18-21: Potomstwu twemu daję tę ziemie, od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat. Napewno wrócę do ciebie za rok o tym samym czasie, a wtedy żona twoja Sara będzie miała syna.

Wyjaśnienie według Nowego Testamentu jak działa obietnica dana Abrahamowi

W liście do Galacjan 3/16 :…obietnice dane były Abrahamowi і potomkowi jego Chrystusowi.

Gal.3/18: dziedzictwo(spadek)wywodzi się z obietnicy, a nie z zakonu(czyli uczynków).

Gal.3/22:……to co było obiecane,dane było na podstawie wiary w Jezusa Chrystusa tym, którzy wierzą.

Gal.3/29:A jeśli jesteście Chrystusowi,tędy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy.

Gal.4/28:Wy zaś,bracia podobnie jak Izaak dziećmi obietnicy jesteście.

Rzym.4/13:Albowiem nie na podstawie zakonu była dana obietnica… …lecz na podstawie usprawiedliwienia z wiary.

Rzym.9/8:…nie dzieci cielesne są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy liczą się za potomstwo.

2Kor.1/20:Bo obietnice Boże, ile ich by nie było, w nim (J.Ch.)znalazły swoje TAK;

Rzym.4/21: Mając zupełną pewność, że cokolwiek On obiecał ma moc і uczynić.

Obietnice dane przez Jezusa w Ewangelii Mateusza.

Roz.4/19:……Pójdźcie za mną, a zrobię was rybakami ludzi.

Roz.5/3-12:Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem ich jest Królestwo Niebios…

Roz.5/44-45:Miłujcie nieprzyjaciół waszych і módlcie się za tych którzy was prześladują… Abyście byli synami Ojca waszego, który jest w niebie,…

Roz.6/3-4:A ty, gdy dajesz jałmużnę,……a Ojciec twój, który widzi w ukryciu odpłaci tobie.

Roz.6/31-33:Nie troszcie się więc o nicіnie mówcie:

Co będziemy jeść? albo Co będziemy pić? albo: Czym się będziemy przyodziewać?……albowiem Ojciec wasz niebieski wie,

że tego wszystkiego potrzebujecie. Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego і sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.

Roz.7/7-8:Proście a będzie wam dane, szukajcie a znajdziecie;

kołaczcie,a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje,

a kto szuka, znajduje, a kto kołacze, temu otworzą.

Roz.7/11:…Ojciec wasz w niebie da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.

Roz.7/21: Nie każdy,…wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojcamojego, który jest w niebie.

Roz.724: Każdy kto słucha tych słów moich і je wykonuje, będzie przyrównany do męża mądrego, który zbudował swój dom na opoce.

Roz.10/22:…kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Roz.10/32:: Każdy więc, który mnie wyzna przed ludźmi, ị ja wyznam przed Ojcem moim, który jest w niebie;

Roz.10/39:…kto straci życie swoje dla mnie, znajdzie je.

Roz.10/42:A ktokolwiek by napoił…tylko kubkiem zimnej wody jako ucznia,…nie straci zapłaty swojej.

Roz.11/28-30: Pójdźcie do mnie wszyscy… Albowiem jarzmo moje jest miłe, a brzemię moje lekkie.

Roz.12/37:Albowiem na podstawie słów twoich będziesz usprawiedliwiony…

Roz.13/43: Wtedy sprawiadliwi zajaśnieją jak słońce w Królestwie Ojca swego..

Roz.16/24-25:…kto by utracił życie swoje dla mnie, odnajdzie je.

Roz.18/18-20:…jeśliby dwaj z was na ziemi uzgodnili swe prośby… otrzymają ją od Ojca mojego,…

Roz.19/28:…powiadam wam,że wy którzy poszliście za mną, przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na tronie, zasiądziecie і wy na dwunastu tronach…

Roz.21/21…powiadam wam,jeślibyście mieli wiarę і nie wątpili…і tej górze rzekli: Wznieś się і rzuć do morza, stanie się tak.

Roz.24/13:A kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Roz.24/30:…і ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach nieba z wielką mocą і chwałą,

Roz.25/21:…Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę;

Roz.25/29:Każdemu bowiem, kto ma, będzie dane і obfitować będzie,…

Roz.25/34…Pójdźcie, błogosławieni ójca mego, odziedziczcie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata.

Roz.26/28:Albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów.

Obietnice dane przez Jezusa Chrystusa W Ewangelii Marka.

Roz.1/17:…Pójdźcie za mną,…staniecie się rybakami ludzi.
Roz.8/35:…kto by utracił duszę swoją dla mnie і dla ewangelii, zachowa ją.
Roz.9/23:A Jezus rzekł do niego: Co się tyczy tego:…wszystko jest możliwe dla wierzącego.
Roz.9/41…kto by napoił was kubkiem wody w imię tego że należycie do Chrystusa,… nie straci zapłaty swojej.
Roz.10/29-30:…nie ma takiego,kto by opuścił dom, albo braci,albo siostry, albo matki, albo ojca,albo dzieci, albo pola dla mnie і ewangelii, który by nie otrzymał stokrotnie,teraz,w doczesnymżyciu domów і braci, і sióstr, і matek, і dzieci, і pól, choć wśród prześladowań, a w nadchodzącym czasie żywota wiecznego.

Roz.11/23-25:ktokolwiek by rzekł tej górze: Wznieś się і rzuć się w morze, a nie wątpił w sercu swoim,lecz wierzył,że stanie się to,co mówi, spełni mu się. Dlatego powiadam wam: Wszystko o cokolwiek byście się modlili і prosili, wierzcie, że otrzymacie, a spełni się wam. A gdy stoicie і zanosicie modlitwy, odpuszczajcie, jeśli macie coś przeciwko komu, aby і Ojciec wasz, który jest w niebie, odpuścił wam wasze przewinienia.

Roz.13/31: Niebo і ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

Roz.14/62:Jam jest; і ujrzycie Syna człowieczego, siedzącego po prawicy mocy Bożej, і przychodzącego z obłokami niebieskimi.
Roz.16/16-18: Kto uwierzy і ochrzczony zostanie będzie zbawiony… A takie znaki będą towarzyszyli tym, którzy uwierzyli, w imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą, węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi im, na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją.

Obietnice Boże zawartew Ewangelii Łukasza.

Roz.1,50:A miłosierdzie jego z pokolenia w pokolenie nad tymi którzy się go boją.

Roz.1/68-71:Błogosławiony Pan, Bóg, że nawiedził lud swój, і dokonał jego odkupienia, I wzbudził nam mocarnego Zbawiciela…

I wybawienie od wrogów naszych і z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą,

Roz.1/78-79: …nawiedzi nas światłość z wysokości, by objawić się tym, którzy są w ciemności і siedzą w mrokach śmierci, aby skierować nogi nasze na drogę pokoju.

Roz.2/10:Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem wszystkiego ludu.

Roz.6/21-22:Błogosławieni,którzy teraz łakniecie albowiem będziecie nasyceni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie, błogosławieni będziecie, gdy ludzie was nienawidziić będą і gdy was wyłączać będą, і lżyć was będą, і gdy imieniem waszym pomiatać będą, jako bezecnym z powodu Syna człowieczego.

Roz.6/23:Radujcie się w tym dniu і weselcie się; oto bowiem zapłata wasza obfita jest w niebie;

Roz.6/35Ale miłujcie nieprzyjaciół waszych і dobrze czyńcie, і pożyczajcie, nie spodziewając się zwrotu, a będzie obfita wasza nagroda, і synami Najwyższego będziecie, gdyż On dobrotliwy jest і dla niewdzięcznych і złych.

Roz.6/37: I nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni,nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni, odpuszczajcie, a dostąpicie odpuszczenia.

Roz6/38:Dawajcie, a będzie wam dane; miarą dobrą, natłoczoną, potrzęsioną і przepełnioną dadzą w zanadrze wasze; albowiem jakim sądem sądzicie,takim was osądzą,і jaką miarą mierzycie, taką і wam odmierzą.

Roz.9/48: Kto by przyjął to dziecię w imieniu moim, mnie przyjmuje. Kto zaś mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mnie posłał. Kto bowiem jest najmniejszy między wami wszystkimi, ten jest wielki.

Roz.9/56:…Syn Człowieczy nie przyszedł zatracać dusze ludzkie, ale je zachować.

Roz10./19: Oto dałem wam moc, abyście deptali po wężach і skorpionach і po wszelkiej potędze nieprzyjacielskiej, a nic wam nie zaszkodzi.

Roz.10.27-28:Będziesz miłował Pana Boga swego,…a bliźniego, jak siebie samego. …czyń to a będziesz żył.

Roz.11/9-13: proście a będzie wam dane; szukajcie a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem kto prosi, otrzymuje, a kto szuka znajduje, a kto kołacze temu otworzą. …Ojciec niebieski da Ducha tym, którzy go proszą.

Roz.11/28:Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają Słowa Bożego і strzegą go.

Roz.12/8:Każdy, kto mnie wyzna przed ludźmi, tego Syn Człowieczy wyzna przed aniołami Bożymi.

Roz.12/31:a gdy was będą wodzić do synagog, і do urzędów, …Duch Św. pouczy was w tej właśnie godzinie, co trzeba mówić.

Roz.12/31:…szukajcie Królestwa Bożego, a tamto będzie wam dodane.

Roz.14/13-14:Lecz gdy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich… Odpłatę bowiem będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.

Roz.18/29:…nie ma takiego, który by opuścił dom czy żonę,…dla Królestwa Bożego, a nie otrzymał w zamian daleko więcej w czasie obecnym, a w świecie przyszłym żywota wiecznego.

Roz.19/10: Przyszedł bowiem Syn Człowieczy,aby szukać і zbawić to, co zginęło.

Roz.20/35-36:Lecz ci, którzy zostają uznani za godnych dostąpienia tamtego świata і zmartwychwstania…,…są synami Bożymi.

Roz.21/14:…nie przygotowywać sobie naprzód obrony. Ja bowiem dam wam usta і mądrość, której nie będą mogli się oprzeć, ani jej odparować wszyscy wasi przeciwnicy.

Roz.21/18: Lecz і włos z głowy waszej nie zginie.

Roz.21/19: Przez wytrwałość swoją zyskacie dusze wasze.

Roz.21/33: Niebo і ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

Roz.22/19-20:I wziąwszy chleb,і podziękowawszy, łamał і dawał im, mówiąc: To jest ciało moje, które się za was wydaje; to czyńcie na pamiątkę moją. Podobnie і kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich, to nowe przymierze we krwi mojej, która się za was wylewa.

Roz.24/49: A oto Ja zsyłam wam obietnicę mojego Ojca. …zostaniecie przyobleczeni mocą z wysokości.

Obietnice dane przez Jezusa W Ewangelii Jana.[/u]

Roz.1/12: Tym zaś, którzy go przyjęli , dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym którzy wierzą w imię Jego.

Roz.1/50-51:Ujrzysz większe rzeczy niż te. …ujrzycie niebo otwarte і aniołów Bożych wstępujących і zstępujących na Syna Człowieczego.

Roz.3/3:…jeśli się kto nie narodzi na nowo nie może ujrzeć Królestwa Bożego.

Roz.3/5:…jeśli się kto nie narodzi z wody ị ducha nie może wejść do Królestwa Bożego.

Roz.3/16:Albowiem tak Bóg umiłował świat,że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy, nie zginął,ale miał żywot wieczny.

Roz.3/18:Kto wierzy w niego, nie będzie sądzony;

Roz.4/14: ale kto napije się wody, którą Ja mu dam,nie bedzie pragnął na wieki, lecz woda,którą Ja mu dam, stanie się w nim żródłem wody wytryskającej ku żywotowi wiecznemu.

Roz.5/24:…kto słucha słowa mego і wierzy, temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny і nie stanie przed sądem, lecz przeszedł ze śmierci do żywota.

Roz.6/35:Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie.

Roz.6/37:…tego który do mnie przychodzi, nie wyrzucę precz;

Roz.6/40: A to jest wola Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna і wierzy w niego, miał żywot wieczny, a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym.

Roz.6/47: kto wierzy we mnie, ma żywot wieczny.

Roz.6/50-51:Tu natomiast jest chleb,który zstępuje z nieba, aby nie umarł ten, kto go spożywa. Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki;a chleb, który Ja mu dam,to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata.

Roz.6/54:Kto spożywa ciało moje ị pije krew moją, ten ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

Roz.6/56:Kto spożywa ciało moje і pije krew moją, we mnie mieszka,a Ja w nim.

Roz.6/57:Jak mnie posłał Ojciec, który żyje, a ja przez Ojca żyję, tak і ten, kto mnie spożywa, żyć będzie przeze mnie.

Roz.7/38: Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej. A to mówił o duchu,który mieli otrzymać ci, którzy w niego wierzyli,…

Roz.8/12:Ja jestem światłością świata;kto idzie za mną,nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.

Roz.8/28:Gdy wywyższycie Syna Człowieczego,wtedy poznacie,że Ja jestem і że nic nie czynię sam z siebie, lecz tak mówię,jak mnie Ojciec nauczył.

Roz.8/31-36:Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie.I poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi…Jeśli więc Syn was wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie.

Roz.8/51:…jeśli kto zachowa słowa moje, śmierci nie ujrzy na wieki.

Roz.10/2-4:Kto zaś wchodzi przez drzwi, jest pasterzem owiec. Temu odzwierny otwiera і owce słuchają jego głosu, і po imieniu woła owce swoje, і wyprowadza je. Gdy wszystkie swoje wypuści, idzie przed nimi,

owce zaś idą za nim,gdyż znają jego głos.(9-10) Ja jestem drzwiami; jeśli kto przeze mnie wejdzie, zbawiony będzie і wejdzie,і wyjdzie, і pastwisko znajdzie. Złodziej przychodzi tylko po to, by kraść, zarzynać і wytracać.

Ja przyszedłem,aby miały życie і obfitowały.(16) Mam і inne owce, które nie są z tej owczarni; również і te muszę przyprowadzić, і głosu mojego słuchać będą, і będzie jedna owczarnia і jeden pasterz.(27) Owce moje głosu mojego słuchają і Ja znam je, a one idą za mną. I Ja daję im żywot wieczny ,і nie giną na wieki, ị nikt nie wydrze ich z ręki mojej. Ojciec mój, który mi je dał, jest większy nad wszystkich і nikt nie może wydrzeć ich z ręki Ojca.

Roz.11/25-26:…kto we mnie wierzy, choćby і umarł, żyć będzie. A kto żyje і wierzy we mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to?

Roz.11/40:…jeśli uwierzysz,oglądać będziesz chwałę Bożą?

Roz.12/25-26:Kto miłuje życie swoje, utraci je, a kto nienawidzi życia swego na tym świecie, zachowa je ku żywotowi wiecznemu. Jeśli kto chce mi służyć, niech idzie za mną, a gdzie ja jestem,tam і sługa mój będzie;jeśli kto mnie służy ,uczci go Ojciec mój.(32)A gdy Ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę.

Roz.14/2:W domu Ojca mego wiele jest mieszkań; gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce…przyjdę znowu ị wezmę was do siebie, abyście gdzie Ja jestem, ị wy byli

Gal.3/14: obiecanego Ducha otrzymujemy przez wiarę.

OPRACOWAŁ: JERZY MANIEWSKI]]> OBIETNICE BOŻE.

Ks.Ozeasza 4/6:
LUD MÓJ GINIE, GDYŻ BRAK MU POZNANIA……………(NIE ZNA MNIE I MOICH OBIETNIC).

Co to jest obietnica?

Według Słownika Języka Polskiego obietnica jest tozapewnienie

(przyrzeczenie) zrobienia, załatwienia lub dania czegoś.

Pierwsza Boża obietnica.

Po grzechu w ogrodzie Eden, Bóg Ojciec, wymawia słowa proctwa i daje obietnicę wyjścia z przekleństwa.1Ks.Moj.3/15:

I ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem, Ono zdepcze ci głowę,……

Druga Boża obietnica.

Przy zapowiedzi zgładzenia człowieka na ziemi potopem, Bóg daje obietnicę

Noemu. Obietnica ta jest zawarta w przymierzu 1Ks.Moj.6/18:
Ale z tobą ustanowię przymierze moje і wejdziesz do arki ty і synowie twoi, і żona…………

Bóg spełnia zawsze to co zapowiedział 1Ks.Moj.7/23:

Tak zgładził Bóg wszystkie istoty,….Pozostał tylko Noe і to, co z nim było na arce.

Obietnice dane Abrahamowi.

Pierwsza obietnica dana Abrahamowi była warunkowa; że ma wyjść z ziemi swojej 1Ks.Moj.12/1-3: A uczynie z ciebie naród wielki і będę ci błogosławił,……..

Następne obietnice dane Abrahamowi są już bezwarunkowe 1Ks.Moj.15/1:

…nie bój się Abramie,Jam tarczą twoją;zapłata twoja będzie sowita!

1Ks.Moj.15/4-5:ten który pochodzi z wnętrzności twoich, będzie dziedzicem ,……Spójrz ku niebu і policz gwiazdy,…Tak liczne będzie potomstwo twoje.

Dalsze obietnice dane Abrachamowi 1Ks.Moj.15/18-21: Potomstwu twemu daję tę ziemie, od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat. Napewno wrócę do ciebie za rok o tym samym czasie, a wtedy żona twoja Sara będzie miała syna.

Wyjaśnienie według Nowego Testamentu jak działa obietnica dana Abrahamowi

W liście do Galacjan 3/16 :…obietnice dane były Abrahamowi і potomkowi jego Chrystusowi.

Gal.3/18: dziedzictwo(spadek)wywodzi się z obietnicy, a nie z zakonu(czyli uczynków).

Gal.3/22:……to co było obiecane,dane było na podstawie wiary w Jezusa Chrystusa tym, którzy wierzą.

Gal.3/29:A jeśli jesteście Chrystusowi,tędy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy.

Gal.4/28:Wy zaś,bracia podobnie jak Izaak dziećmi obietnicy jesteście.

Rzym.4/13:Albowiem nie na podstawie zakonu była dana obietnica… …lecz na podstawie usprawiedliwienia z wiary.

Rzym.9/8:…nie dzieci cielesne są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy liczą się za potomstwo.

2Kor.1/20:Bo obietnice Boże, ile ich by nie było, w nim (J.Ch.)znalazły swoje TAK;

Rzym.4/21: Mając zupełną pewność, że cokolwiek On obiecał ma moc і uczynić.

Obietnice dane przez Jezusa w Ewangelii Mateusza.

Roz.4/19:……Pójdźcie za mną, a zrobię was rybakami ludzi.

Roz.5/3-12:Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem ich jest Królestwo Niebios…

Roz.5/44-45:Miłujcie nieprzyjaciół waszych і módlcie się za tych którzy was prześladują… Abyście byli synami Ojca waszego, który jest w niebie,…

Roz.6/3-4:A ty, gdy dajesz jałmużnę,……a Ojciec twój, który widzi w ukryciu odpłaci tobie.

Roz.6/31-33:Nie troszcie się więc o nicіnie mówcie:

Co będziemy jeść? albo Co będziemy pić? albo: Czym się będziemy przyodziewać?……albowiem Ojciec wasz niebieski wie,

że tego wszystkiego potrzebujecie. Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego і sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.

Roz.7/7-8:Proście a będzie wam dane, szukajcie a znajdziecie;

kołaczcie,a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje,

a kto szuka, znajduje, a kto kołacze, temu otworzą.

Roz.7/11:…Ojciec wasz w niebie da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.

Roz.7/21: Nie każdy,…wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojcamojego, który jest w niebie.

Roz.724: Każdy kto słucha tych słów moich і je wykonuje, będzie przyrównany do męża mądrego, który zbudował swój dom na opoce.

Roz.10/22:…kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Roz.10/32:: Każdy więc, który mnie wyzna przed ludźmi, ị ja wyznam przed Ojcem moim, który jest w niebie;

Roz.10/39:…kto straci życie swoje dla mnie, znajdzie je.

Roz.10/42:A ktokolwiek by napoił…tylko kubkiem zimnej wody jako ucznia,…nie straci zapłaty swojej.

Roz.11/28-30: Pójdźcie do mnie wszyscy… Albowiem jarzmo moje jest miłe, a brzemię moje lekkie.

Roz.12/37:Albowiem na podstawie słów twoich będziesz usprawiedliwiony…

Roz.13/43: Wtedy sprawiadliwi zajaśnieją jak słońce w Królestwie Ojca swego..

Roz.16/24-25:…kto by utracił życie swoje dla mnie, odnajdzie je.

Roz.18/18-20:…jeśliby dwaj z was na ziemi uzgodnili swe prośby… otrzymają ją od Ojca mojego,…

Roz.19/28:…powiadam wam,że wy którzy poszliście za mną, przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na tronie, zasiądziecie і wy na dwunastu tronach…

Roz.21/21…powiadam wam,jeślibyście mieli wiarę і nie wątpili…і tej górze rzekli: Wznieś się і rzuć do morza, stanie się tak.

Roz.24/13:A kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Roz.24/30:…і ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach nieba z wielką mocą і chwałą,

Roz.25/21:…Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę;

Roz.25/29:Każdemu bowiem, kto ma, będzie dane і obfitować będzie,…

Roz.25/34…Pójdźcie, błogosławieni ójca mego, odziedziczcie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata.

Roz.26/28:Albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów.

Obietnice dane przez Jezusa Chrystusa W Ewangelii Marka.

Roz.1/17:…Pójdźcie za mną,…staniecie się rybakami ludzi.
Roz.8/35:…kto by utracił duszę swoją dla mnie і dla ewangelii, zachowa ją.
Roz.9/23:A Jezus rzekł do niego: Co się tyczy tego:…wszystko jest możliwe dla wierzącego.
Roz.9/41…kto by napoił was kubkiem wody w imię tego że należycie do Chrystusa,… nie straci zapłaty swojej.
Roz.10/29-30:…nie ma takiego,kto by opuścił dom, albo braci,albo siostry, albo matki, albo ojca,albo dzieci, albo pola dla mnie і ewangelii, który by nie otrzymał stokrotnie,teraz,w doczesnymżyciu domów і braci, і sióstr, і matek, і dzieci, і pól, choć wśród prześladowań, a w nadchodzącym czasie żywota wiecznego.

Roz.11/23-25:ktokolwiek by rzekł tej górze: Wznieś się і rzuć się w morze, a nie wątpił w sercu swoim,lecz wierzył,że stanie się to,co mówi, spełni mu się. Dlatego powiadam wam: Wszystko o cokolwiek byście się modlili і prosili, wierzcie, że otrzymacie, a spełni się wam. A gdy stoicie і zanosicie modlitwy, odpuszczajcie, jeśli macie coś przeciwko komu, aby і Ojciec wasz, który jest w niebie, odpuścił wam wasze przewinienia.

Roz.13/31: Niebo і ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

Roz.14/62:Jam jest; і ujrzycie Syna człowieczego, siedzącego po prawicy mocy Bożej, і przychodzącego z obłokami niebieskimi.
Roz.16/16-18: Kto uwierzy і ochrzczony zostanie będzie zbawiony… A takie znaki będą towarzyszyli tym, którzy uwierzyli, w imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą, węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi im, na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją.

Obietnice Boże zawartew Ewangelii Łukasza.

Roz.1,50:A miłosierdzie jego z pokolenia w pokolenie nad tymi którzy się go boją.

Roz.1/68-71:Błogosławiony Pan, Bóg, że nawiedził lud swój, і dokonał jego odkupienia, I wzbudził nam mocarnego Zbawiciela…

I wybawienie od wrogów naszych і z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą,

Roz.1/78-79: …nawiedzi nas światłość z wysokości, by objawić się tym, którzy są w ciemności і siedzą w mrokach śmierci, aby skierować nogi nasze na drogę pokoju.

Roz.2/10:Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem wszystkiego ludu.

Roz.6/21-22:Błogosławieni,którzy teraz łakniecie albowiem będziecie nasyceni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie, błogosławieni będziecie, gdy ludzie was nienawidziić będą і gdy was wyłączać będą, і lżyć was będą, і gdy imieniem waszym pomiatać będą, jako bezecnym z powodu Syna człowieczego.

Roz.6/23:Radujcie się w tym dniu і weselcie się; oto bowiem zapłata wasza obfita jest w niebie;

Roz.6/35Ale miłujcie nieprzyjaciół waszych і dobrze czyńcie, і pożyczajcie, nie spodziewając się zwrotu, a będzie obfita wasza nagroda, і synami Najwyższego będziecie, gdyż On dobrotliwy jest і dla niewdzięcznych і złych.

Roz.6/37: I nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni,nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni, odpuszczajcie, a dostąpicie odpuszczenia.

Roz6/38:Dawajcie, a będzie wam dane; miarą dobrą, natłoczoną, potrzęsioną і przepełnioną dadzą w zanadrze wasze; albowiem jakim sądem sądzicie,takim was osądzą,і jaką miarą mierzycie, taką і wam odmierzą.

Roz.9/48: Kto by przyjął to dziecię w imieniu moim, mnie przyjmuje. Kto zaś mnie przyjmuje, przyjmuje tego, który mnie posłał. Kto bowiem jest najmniejszy między wami wszystkimi, ten jest wielki.

Roz.9/56:…Syn Człowieczy nie przyszedł zatracać dusze ludzkie, ale je zachować.

Roz10./19: Oto dałem wam moc, abyście deptali po wężach і skorpionach і po wszelkiej potędze nieprzyjacielskiej, a nic wam nie zaszkodzi.

Roz.10.27-28:Będziesz miłował Pana Boga swego,…a bliźniego, jak siebie samego. …czyń to a będziesz żył.

Roz.11/9-13: proście a będzie wam dane; szukajcie a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem kto prosi, otrzymuje, a kto szuka znajduje, a kto kołacze temu otworzą. …Ojciec niebieski da Ducha tym, którzy go proszą.

Roz.11/28:Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają Słowa Bożego і strzegą go.

Roz.12/8:Każdy, kto mnie wyzna przed ludźmi, tego Syn Człowieczy wyzna przed aniołami Bożymi.

Roz.12/31:a gdy was będą wodzić do synagog, і do urzędów, …Duch Św. pouczy was w tej właśnie godzinie, co trzeba mówić.

Roz.12/31:…szukajcie Królestwa Bożego, a tamto będzie wam dodane.

Roz.14/13-14:Lecz gdy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich… Odpłatę bowiem będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.

Roz.18/29:…nie ma takiego, który by opuścił dom czy żonę,…dla Królestwa Bożego, a nie otrzymał w zamian daleko więcej w czasie obecnym, a w świecie przyszłym żywota wiecznego.

Roz.19/10: Przyszedł bowiem Syn Człowieczy,aby szukać і zbawić to, co zginęło.

Roz.20/35-36:Lecz ci, którzy zostają uznani za godnych dostąpienia tamtego świata і zmartwychwstania…,…są synami Bożymi.

Roz.21/14:…nie przygotowywać sobie naprzód obrony. Ja bowiem dam wam usta і mądrość, której nie będą mogli się oprzeć, ani jej odparować wszyscy wasi przeciwnicy.

Roz.21/18: Lecz і włos z głowy waszej nie zginie.

Roz.21/19: Przez wytrwałość swoją zyskacie dusze wasze.

Roz.21/33: Niebo і ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

Roz.22/19-20:I wziąwszy chleb,і podziękowawszy, łamał і dawał im, mówiąc: To jest ciało moje, które się za was wydaje; to czyńcie na pamiątkę moją. Podobnie і kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich, to nowe przymierze we krwi mojej, która się za was wylewa.

Roz.24/49: A oto Ja zsyłam wam obietnicę mojego Ojca. …zostaniecie przyobleczeni mocą z wysokości.

Obietnice dane przez Jezusa W Ewangelii Jana.[/u]

Roz.1/12: Tym zaś, którzy go przyjęli , dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym którzy wierzą w imię Jego.

Roz.1/50-51:Ujrzysz większe rzeczy niż te. …ujrzycie niebo otwarte і aniołów Bożych wstępujących і zstępujących na Syna Człowieczego.

Roz.3/3:…jeśli się kto nie narodzi na nowo nie może ujrzeć Królestwa Bożego.

Roz.3/5:…jeśli się kto nie narodzi z wody ị ducha nie może wejść do Królestwa Bożego.

Roz.3/16:Albowiem tak Bóg umiłował świat,że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy, nie zginął,ale miał żywot wieczny.

Roz.3/18:Kto wierzy w niego, nie będzie sądzony;

Roz.4/14: ale kto napije się wody, którą Ja mu dam,nie bedzie pragnął na wieki, lecz woda,którą Ja mu dam, stanie się w nim żródłem wody wytryskającej ku żywotowi wiecznemu.

Roz.5/24:…kto słucha słowa mego і wierzy, temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny і nie stanie przed sądem, lecz przeszedł ze śmierci do żywota.

Roz.6/35:Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie.

Roz.6/37:…tego który do mnie przychodzi, nie wyrzucę precz;

Roz.6/40: A to jest wola Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna і wierzy w niego, miał żywot wieczny, a Ja go wzbudzę w dniu ostatecznym.

Roz.6/47: kto wierzy we mnie, ma żywot wieczny.

Roz.6/50-51:Tu natomiast jest chleb,który zstępuje z nieba, aby nie umarł ten, kto go spożywa. Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki;a chleb, który Ja mu dam,to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata.

Roz.6/54:Kto spożywa ciało moje ị pije krew moją, ten ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.

Roz.6/56:Kto spożywa ciało moje і pije krew moją, we mnie mieszka,a Ja w nim.

Roz.6/57:Jak mnie posłał Ojciec, który żyje, a ja przez Ojca żyję, tak і ten, kto mnie spożywa, żyć będzie przeze mnie.

Roz.7/38: Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej. A to mówił o duchu,który mieli otrzymać ci, którzy w niego wierzyli,…

Roz.8/12:Ja jestem światłością świata;kto idzie za mną,nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.

Roz.8/28:Gdy wywyższycie Syna Człowieczego,wtedy poznacie,że Ja jestem і że nic nie czynię sam z siebie, lecz tak mówię,jak mnie Ojciec nauczył.

Roz.8/31-36:Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie.I poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi…Jeśli więc Syn was wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie.

Roz.8/51:…jeśli kto zachowa słowa moje, śmierci nie ujrzy na wieki.

Roz.10/2-4:Kto zaś wchodzi przez drzwi, jest pasterzem owiec. Temu odzwierny otwiera і owce słuchają jego głosu, і po imieniu woła owce swoje, і wyprowadza je. Gdy wszystkie swoje wypuści, idzie przed nimi,

owce zaś idą za nim,gdyż znają jego głos.(9-10) Ja jestem drzwiami; jeśli kto przeze mnie wejdzie, zbawiony będzie і wejdzie,і wyjdzie, і pastwisko znajdzie. Złodziej przychodzi tylko po to, by kraść, zarzynać і wytracać.

Ja przyszedłem,aby miały życie і obfitowały.(16) Mam і inne owce, które nie są z tej owczarni; również і te muszę przyprowadzić, і głosu mojego słuchać będą, і będzie jedna owczarnia і jeden pasterz.(27) Owce moje głosu mojego słuchają і Ja znam je, a one idą za mną. I Ja daję im żywot wieczny ,і nie giną na wieki, ị nikt nie wydrze ich z ręki mojej. Ojciec mój, który mi je dał, jest większy nad wszystkich і nikt nie może wydrzeć ich z ręki Ojca.

Roz.11/25-26:…kto we mnie wierzy, choćby і umarł, żyć będzie. A kto żyje і wierzy we mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to?

Roz.11/40:…jeśli uwierzysz,oglądać będziesz chwałę Bożą?

Roz.12/25-26:Kto miłuje życie swoje, utraci je, a kto nienawidzi życia swego na tym świecie, zachowa je ku żywotowi wiecznemu. Jeśli kto chce mi służyć, niech idzie za mną, a gdzie ja jestem,tam і sługa mój będzie;jeśli kto mnie służy ,uczci go Ojciec mój.(32)A gdy Ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę.

Roz.14/2:W domu Ojca mego wiele jest mieszkań; gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce…przyjdę znowu ị wezmę was do siebie, abyście gdzie Ja jestem, ị wy byli

Gal.3/14: obiecanego Ducha otrzymujemy przez wiarę.

OPRACOWAŁ: JERZY MANIEWSKI]]> <![CDATA[Pismo Święte]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=105 Thu, 09 Apr 2009 10:02:17 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=105
SŁOWO BOŻE

Ewangielia Św. Jana 1/1:

Na początku było SŁOWO, a SŁOWO było u Boga, a Bogiem było SŁOWO. Wszystko przez nie powstało… W nim było życie,a życie było światłością ludzi… Ta prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat. Na świecie był, і świat przezeń powstał… Którzykolwiek go przyjęli, tym dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego. Którzy narodzili się… z Boga.

Przypowieści Salamona 4/20-23:

Synu mój, zwróć uwagę na moje słowa; nakłoń ucha do moich mów! Nie spuszczaj ich z oczu, zachowaj je w głembi serca.

Bo są życiem dla tych, którzy je znajdują, і lekarstwem dla całego ich ciała. Czujniej niż wszystkiego innego strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia!

2 List Św. Pawła do Tymoteusza 3/15-17:

Całe Pismo przez Boga jest natchnione і pożyteczne do nauki,

do wykrywania błędów,do poprawy,do wychowywania w sprawiedli- wości, aby człowiek Boży był doskonały,do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany.Słowo Boże może cię obdarzyć mądrością ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa.

List Św.Pawła do Hebrajczyków 4/12:

Słowo Boże jest żywe і skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy і ducha, stawów і szpiku, zdolne osądzić zamiary і myśli serca

І nie ma stworzenia, które by się mogło ukryć przed nim, przeciwnie, wszystko jest obnażone і odsłonięte przed oczami tego, przed którym musimy zdać sprawę.

Ewangelia Św. Jana 5/24:

Kto słucha słowa mego і wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny і nie stanie przed sądem lecz przeszedł z śmierci do żywota.

List Św.Jakuba 1/22:

… przyjmijcie z łagodnością wszczepione w was słowo, które może zbawić dusze wasze. A bądzicie wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie.

EwangeliaŚw. Jana 8/51:

…jesli kto zachowa słowa moje, śmierci nie ujrzy na wieki.

1 Piotra 1/23:

Jako odrodzeni nie z nasienia skazitelnego,ale nieskazitelnego przez SŁOWO BOŻE, które żyje і trwa.

List Św. Pawła do Efezjan:

Weźcie też… miecz Ducha którym jest SŁOWO BOŻE.

Ewangelia Św.Łukasza 11/28:

Błogosławieni są ci,którzy słuchają SŁOWA BOŻEGO і strzegą go

Izajasza 55/11:Tak jest z moim słowem , które wychodzi z moich ust; Nie wraca do mnie puste, lecz wykonuje moją wole і spełnia pomyślnie to, z czym je wysłałem. Jeremiasza 1/12:

…gdyż czuwam nad moim słowem, aby je wypełnić.]]>
SŁOWO BOŻE

Ewangielia Św. Jana 1/1:

Na początku było SŁOWO, a SŁOWO było u Boga, a Bogiem było SŁOWO. Wszystko przez nie powstało… W nim było życie,a życie było światłością ludzi… Ta prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat. Na świecie był, і świat przezeń powstał… Którzykolwiek go przyjęli, tym dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię jego. Którzy narodzili się… z Boga.

Przypowieści Salamona 4/20-23:

Synu mój, zwróć uwagę na moje słowa; nakłoń ucha do moich mów! Nie spuszczaj ich z oczu, zachowaj je w głembi serca.

Bo są życiem dla tych, którzy je znajdują, і lekarstwem dla całego ich ciała. Czujniej niż wszystkiego innego strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia!

2 List Św. Pawła do Tymoteusza 3/15-17:

Całe Pismo przez Boga jest natchnione і pożyteczne do nauki,

do wykrywania błędów,do poprawy,do wychowywania w sprawiedli- wości, aby człowiek Boży był doskonały,do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany.Słowo Boże może cię obdarzyć mądrością ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa.

List Św.Pawła do Hebrajczyków 4/12:

Słowo Boże jest żywe і skuteczne, ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy і ducha, stawów і szpiku, zdolne osądzić zamiary і myśli serca

І nie ma stworzenia, które by się mogło ukryć przed nim, przeciwnie, wszystko jest obnażone і odsłonięte przed oczami tego, przed którym musimy zdać sprawę.

Ewangelia Św. Jana 5/24:

Kto słucha słowa mego і wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny і nie stanie przed sądem lecz przeszedł z śmierci do żywota.

List Św.Jakuba 1/22:

… przyjmijcie z łagodnością wszczepione w was słowo, które może zbawić dusze wasze. A bądzicie wykonawcami słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie.

EwangeliaŚw. Jana 8/51:

…jesli kto zachowa słowa moje, śmierci nie ujrzy na wieki.

1 Piotra 1/23:

Jako odrodzeni nie z nasienia skazitelnego,ale nieskazitelnego przez SŁOWO BOŻE, które żyje і trwa.

List Św. Pawła do Efezjan:

Weźcie też… miecz Ducha którym jest SŁOWO BOŻE.

Ewangelia Św.Łukasza 11/28:

Błogosławieni są ci,którzy słuchają SŁOWA BOŻEGO і strzegą go

Izajasza 55/11:Tak jest z moim słowem , które wychodzi z moich ust; Nie wraca do mnie puste, lecz wykonuje moją wole і spełnia pomyślnie to, z czym je wysłałem. Jeremiasza 1/12:

…gdyż czuwam nad moim słowem, aby je wypełnić.]]> <![CDATA[Uwalnianie Więźńów]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=104 Thu, 09 Apr 2009 10:01:15 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=104
NOWONARODZONY Chrześcijanin z Ducha Bożego nie może być opętany (zamieszkały) przez demona, lecz może być dręczony przez niego і jeżeli nie może poradzić sobie z tym to może doprowadzić do opętania(pozyskania).

BÓG WSZECHMOGĄCY chce uwolnić więźńów. Prawdę tą potwierdza Biblia. Jest to nakaz naszego Pana. Ostatnie Jego słowa wypowiedziane przed wniebowstąpieniem są zawarte w Ewangelia.Marka 16/15-18:

Idąc na cały świat, głoście ewangielię wszelkiemu stworzeniu.

Kto uwierzy і ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy będzie potępiony. A takie znaki będą towarzyszyły, tym którzy uwierzyli:

W imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą,węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi im. Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją.(Mat.10/8,Łuk.9/1,Mk.6/7).

Pamiętaj, że aniołowie reagują tylko na modlitwy zgodne ze Słowem Bożym і to wypowiadane głośno. Także diabeł jako upadły anioł może być wyrzucony przez modlitwę wypowiedzianą głośno w imieniu Jezusa Chrystusa.

Przy nowonarodzeniu otrzymałeś od Boga NOWEGO DUCHA, ale twoje ciało і dusza (tj.umysł emocje і wola) są wciąż niezmienione. One zmieniają się z czasem przemieniane poprzez Słowo Boże і osobistą relacię z Jezusem. Brak tego Słowa Bożego і społeczności z Jezusem otwiera drzwi demonom. Jesteś wtedy bardziej skłonny do grzechu. Gdy grzech zniszczy twoją relację z Bogiem, Duch Święty odchodzi. Kiedy wyrzucony demon zobaczy że “dom jest pusty” wraca і bierze z sobą 7 demonów gorszych (Mat.12/43,Łuk.11/24) і wtedy jest trudniej go wygonić.

Jest tylko jeden diabeł, ale jest dużo złych duchów і demonów. Diabeł znaczy OSKARŻYCIEL. Demony są pracownikami і manifestują złego ducha pod kontrolą mocarza (Mat.12/29, Mk.3/27, Łuk.11/21).

Bożą wolą jest aby jego dzieci chodziły w wolności і wiedziały jak wyganiać demony. Bóg mówi aby zacząć od mocarza a wtedy te słabe zostaną wymiecione.

Demony chodzą, mówią, pociągają je rzeczy reprezętujące świat poprzez wzrok, dźwięk і zapach. Tak więc bądź uważny w jakie fizyczne obiekty albo zajęcia jesteś zaangażowany. Do uwolnienia potrzebna jest zgoda danej osoby.

Gdy Bóg powiedział:”wierz we mnie a będziesz zbawiony” to miał na myśli nie tylko umysłowe zaakceptowanie tego faktu, ale zrobienie kroku do przodu і działanie.”Wierzyć” po grecku znaczy zrobić krok do przodu і działać.

Wiara uruchamia działanie.

Grzeszny człowiek może coś robić w imieniu diabła і nie zdawać sobie sprawy że w to wierzy. Np: Gdy idźe ktoś do wróżki z ciekawości albo dla zabawy, myśli że nie robi nic złego і to jest tylko niewinna zabawa to jest w dużym błędzie. To że poszedł tam już świadczy o tym, że wierzy і zrobł pierwszy krok w kierunku otwarcia się na siły ciemności. Grzech ten nie będzie widoczny natychmiast, albo nie będzie miał tej samej wagi jak słowne danie autorytatu diabłu, ale są to drzwi które on użyje aby go zniszczyć. Ta zabawana akcja faktycznie jest wyciągnięciem ręki w kierunku szatana. Proszę zapamiętać,że jest on bardzo niegrzecznym gościem (Jan 10/10) przychodzi tylko po to,by kraść zarzynać і wytracać), raz zaproszony niechętnie opuszcza (jak myśli) swój dom. Trzeba go potem wyrzucać.

Jeśli chcesz być wolny od wpływu sił demonicznych przestań ulegać і poddawać się grzechowi. Czytaj Słowo Boże. Bądź pełen Ducha (Jezusa).

ZŁAMANIE PREKLEŃSTWA.

Przekleństwo może być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Aby złamać przekleństwo nad rodziną і otrzymać błogosławieństwo trzeba:

1. Przebywać w Słowie Bożym.
2. Namaszczenie.
3. Zbroja Boża.
4. Chodzenie do kościoła.

Przekleństwo działa przez 4 pokolenia kiedy błogosławieństwo przez 1000. Gdy przekleństwo jest złamane często czuć siarkę w powietrzu. Celowe wyciąganie nagości dzieci Bożych nieuchronnie prowadzi do przekleństwa. Nigdy nie ukazuj słabości braci a raczej delikatnie pomóż іm wydostać się z pułapki.

12 MOCARZY W BIBLI.

Wierzę, że przyczyną głównych problemów w świecie dziś są złe duchy, dlatego musimy zacząć od mocarzy.

Mocarz

(Zły duch)

Demony (Złe duchy manifestujące się pod kontrolą mocarza)

Duch Zazdrości

Złości, zniecierpliwienia, niezadowolenia, podejżlwości, gniewu, współzawodnictwa, mściwości, furii і morderstwa.
Duch

Kłamstwa

Cudzołóstwa, homoseksualizmu, pożądania, przeklinania, próżności, hipokryzji, religijności, zarozumiałości który prowadzi do okultu і wróżbiarstwa.

Duch Poufałości

(Przyjcielski)

Astrologii, horoskopów, wróżbiarstwa,okultyzm.
Duch

Zboczenia

Nienawiści do Boga, błędnej nauki, przekręcający Słowo w zależności od sytuacji,korupcii, obraźliwy,pożądliwości za kobietami, homoseksualizmu, problemów seksualnych, samolubstwa.
Duch

Rozpusty

(Prostytucji)

Cudzołóstwa, nigdy nieusatysfakcjonowany seksualnie, nie potrafi powiedzieć NIE, słabości emocjonalne, łatwo ulegający, kochający pieniądze і świat, powiązany z siłami ciemności.
Duch

Głuchoniemy

Samobójczy,obłąkania,epilepsji,nagły atak apopleksji, lunatyczny.
Duch

Strachu

Zadręczający,terroryzujący, strachu,strachu przed ciemnością, ludźmi, osobowość bojaźliwa, czucia się niezdolnym do niczego Prawdziwy wierzący nie boi się nikogo і niczego.
Duch

Pychy

Kpiący z innych, upartości, plotkarstwa, gniewu, arogancji, obłudy, magii, czarów, kontrolujący demony.

Duch
Związania

Nie modlący się,cierpiętnik,goryczy,nie może wypowiedzieć do Boga OJCZE (nie ma relacji), uzależniony od narkotyków, papierosów, alkoholu, przez swoje zachowanie otwiera drogę demonom a jego dzieci boją się demonów.
Duch

Niedołęstwa

Wszystkie choroby znane człowiekowi oraz paraliż
Duch

Antychrysta

Legalizm, duch kontrolujący і sprzeciwiający się Bogu, przeciwstawia się Darom Ducha Św. albo zmusza do ich użycia w nieodpowiednim czasie np: mówienie innymi językami w czasie.Kazania (Duch Św. nie przeszkadza sobie, ignoruje krew і stara się zastąpić ją czymś innym, rości sobie prawo do kierowania ludźmi, wywyższa się nad innych, piętnuje і potępia świętych, atakuje ich świadectwa, przypomina rzeczy і grzechy z życia przed nowonarodzeniem).]]>
NOWONARODZONY Chrześcijanin z Ducha Bożego nie może być opętany (zamieszkały) przez demona, lecz może być dręczony przez niego і jeżeli nie może poradzić sobie z tym to może doprowadzić do opętania(pozyskania).

BÓG WSZECHMOGĄCY chce uwolnić więźńów. Prawdę tą potwierdza Biblia. Jest to nakaz naszego Pana. Ostatnie Jego słowa wypowiedziane przed wniebowstąpieniem są zawarte w Ewangelia.Marka 16/15-18:

Idąc na cały świat, głoście ewangielię wszelkiemu stworzeniu.

Kto uwierzy і ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy będzie potępiony. A takie znaki będą towarzyszyły, tym którzy uwierzyli:

W imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą,węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi im. Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją.(Mat.10/8,Łuk.9/1,Mk.6/7).

Pamiętaj, że aniołowie reagują tylko na modlitwy zgodne ze Słowem Bożym і to wypowiadane głośno. Także diabeł jako upadły anioł może być wyrzucony przez modlitwę wypowiedzianą głośno w imieniu Jezusa Chrystusa.

Przy nowonarodzeniu otrzymałeś od Boga NOWEGO DUCHA, ale twoje ciało і dusza (tj.umysł emocje і wola) są wciąż niezmienione. One zmieniają się z czasem przemieniane poprzez Słowo Boże і osobistą relacię z Jezusem. Brak tego Słowa Bożego і społeczności z Jezusem otwiera drzwi demonom. Jesteś wtedy bardziej skłonny do grzechu. Gdy grzech zniszczy twoją relację z Bogiem, Duch Święty odchodzi. Kiedy wyrzucony demon zobaczy że “dom jest pusty” wraca і bierze z sobą 7 demonów gorszych (Mat.12/43,Łuk.11/24) і wtedy jest trudniej go wygonić.

Jest tylko jeden diabeł, ale jest dużo złych duchów і demonów. Diabeł znaczy OSKARŻYCIEL. Demony są pracownikami і manifestują złego ducha pod kontrolą mocarza (Mat.12/29, Mk.3/27, Łuk.11/21).

Bożą wolą jest aby jego dzieci chodziły w wolności і wiedziały jak wyganiać demony. Bóg mówi aby zacząć od mocarza a wtedy te słabe zostaną wymiecione.

Demony chodzą, mówią, pociągają je rzeczy reprezętujące świat poprzez wzrok, dźwięk і zapach. Tak więc bądź uważny w jakie fizyczne obiekty albo zajęcia jesteś zaangażowany. Do uwolnienia potrzebna jest zgoda danej osoby.

Gdy Bóg powiedział:”wierz we mnie a będziesz zbawiony” to miał na myśli nie tylko umysłowe zaakceptowanie tego faktu, ale zrobienie kroku do przodu і działanie.”Wierzyć” po grecku znaczy zrobić krok do przodu і działać.

Wiara uruchamia działanie.

Grzeszny człowiek może coś robić w imieniu diabła і nie zdawać sobie sprawy że w to wierzy. Np: Gdy idźe ktoś do wróżki z ciekawości albo dla zabawy, myśli że nie robi nic złego і to jest tylko niewinna zabawa to jest w dużym błędzie. To że poszedł tam już świadczy o tym, że wierzy і zrobł pierwszy krok w kierunku otwarcia się na siły ciemności. Grzech ten nie będzie widoczny natychmiast, albo nie będzie miał tej samej wagi jak słowne danie autorytatu diabłu, ale są to drzwi które on użyje aby go zniszczyć. Ta zabawana akcja faktycznie jest wyciągnięciem ręki w kierunku szatana. Proszę zapamiętać,że jest on bardzo niegrzecznym gościem (Jan 10/10) przychodzi tylko po to,by kraść zarzynać і wytracać), raz zaproszony niechętnie opuszcza (jak myśli) swój dom. Trzeba go potem wyrzucać.

Jeśli chcesz być wolny od wpływu sił demonicznych przestań ulegać і poddawać się grzechowi. Czytaj Słowo Boże. Bądź pełen Ducha (Jezusa).

ZŁAMANIE PREKLEŃSTWA.

Przekleństwo może być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Aby złamać przekleństwo nad rodziną і otrzymać błogosławieństwo trzeba:

1. Przebywać w Słowie Bożym.
2. Namaszczenie.
3. Zbroja Boża.
4. Chodzenie do kościoła.

Przekleństwo działa przez 4 pokolenia kiedy błogosławieństwo przez 1000. Gdy przekleństwo jest złamane często czuć siarkę w powietrzu. Celowe wyciąganie nagości dzieci Bożych nieuchronnie prowadzi do przekleństwa. Nigdy nie ukazuj słabości braci a raczej delikatnie pomóż іm wydostać się z pułapki.

12 MOCARZY W BIBLI.

Wierzę, że przyczyną głównych problemów w świecie dziś są złe duchy, dlatego musimy zacząć od mocarzy.

Mocarz

(Zły duch)

Demony (Złe duchy manifestujące się pod kontrolą mocarza)

Duch Zazdrości

Złości, zniecierpliwienia, niezadowolenia, podejżlwości, gniewu, współzawodnictwa, mściwości, furii і morderstwa.
Duch

Kłamstwa

Cudzołóstwa, homoseksualizmu, pożądania, przeklinania, próżności, hipokryzji, religijności, zarozumiałości który prowadzi do okultu і wróżbiarstwa.

Duch Poufałości

(Przyjcielski)

Astrologii, horoskopów, wróżbiarstwa,okultyzm.
Duch

Zboczenia

Nienawiści do Boga, błędnej nauki, przekręcający Słowo w zależności od sytuacji,korupcii, obraźliwy,pożądliwości za kobietami, homoseksualizmu, problemów seksualnych, samolubstwa.
Duch

Rozpusty

(Prostytucji)

Cudzołóstwa, nigdy nieusatysfakcjonowany seksualnie, nie potrafi powiedzieć NIE, słabości emocjonalne, łatwo ulegający, kochający pieniądze і świat, powiązany z siłami ciemności.
Duch

Głuchoniemy

Samobójczy,obłąkania,epilepsji,nagły atak apopleksji, lunatyczny.
Duch

Strachu

Zadręczający,terroryzujący, strachu,strachu przed ciemnością, ludźmi, osobowość bojaźliwa, czucia się niezdolnym do niczego Prawdziwy wierzący nie boi się nikogo і niczego.
Duch

Pychy

Kpiący z innych, upartości, plotkarstwa, gniewu, arogancji, obłudy, magii, czarów, kontrolujący demony.

Duch
Związania

Nie modlący się,cierpiętnik,goryczy,nie może wypowiedzieć do Boga OJCZE (nie ma relacji), uzależniony od narkotyków, papierosów, alkoholu, przez swoje zachowanie otwiera drogę demonom a jego dzieci boją się demonów.
Duch

Niedołęstwa

Wszystkie choroby znane człowiekowi oraz paraliż
Duch

Antychrysta

Legalizm, duch kontrolujący і sprzeciwiający się Bogu, przeciwstawia się Darom Ducha Św. albo zmusza do ich użycia w nieodpowiednim czasie np: mówienie innymi językami w czasie.Kazania (Duch Św. nie przeszkadza sobie, ignoruje krew і stara się zastąpić ją czymś innym, rości sobie prawo do kierowania ludźmi, wywyższa się nad innych, piętnuje і potępia świętych, atakuje ich świadectwa, przypomina rzeczy і grzechy z życia przed nowonarodzeniem).]]> <![CDATA[Cierń Pawła - Czy Bóg posyła choroby?]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=103 Thu, 09 Apr 2009 10:00:23 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=103
“Bym sięwięc z nadzwyczajności objawień zbytnio nie wynosіł wbity zostal cierń w ciało moje, jakby posłaniec szatana, by mnie policzkowł, abym się zbytnio nie wynosіł. W tej sprawie trzy razy prosiłem Pana, by on odstąpił ode mnie. Lecz Pan powiedział do mnie: dosyć masz, gdy masz łaske moją, albowiem pełnia mej mocy okazuje sie w słabości. Najchętniej więc chlubić się będę słabościami, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusowa” (II Kor. 12/7-9).

Poniższe rozważanie jest oparte na nauce wybitnego ewangelisty działajacego w I połowie XX wieku : J. Boswortha. Jednym z głównych argumentów przytaczanych przeciwko służbie uzdrawiania jest Pawłowy “cierń w ciele”. Niewątpliwie szeroko rozpowszechniona doktryna o tym, że Bóg jest autorem choroby i że Jego zamierzeniem jest, by Jego dzieci chorowały wywodzi się z nauki, że Paweł miał chorobę, z której Bóg odmówił mu uzdrowienia.

My jednak wierzymy, że żaden z tych, którzy poświęcili dużo czasu, by przeczytać wszystko, co Bóg mówi na temat uzdrowienia nie wyciągnie takiego wniosku. Wielu chrześcijan, którzy przyjęli, że czas cudów minął, albo nie ma rozróżnienia od kogo one pochodza omija wersety biblijne na temat uzdrowienia, ponieważ przyjmuje, że nie odnosi się to już do czasów dzisiejszych.

Jako przykład argumentów przemawiających za cierniem jako chorobą Pawła przytoczymy fragmenty kazania jednego z przedniejszych przedstawicieli duchowieństwa w Nowym Jorku (ponieważ nie walczymy z “ciałem i krwią” nie będziemy przytaczać nazwiska tej osoby): “... Paweł był jednym z najbardziej chorych ludzi. Miał jedną z najbardziej bolesnych i ciężkich chorób wschodnich - opthalmię (chorobę oczu). Widok jego chorych oczu był obrazem cierpienia i pożałowania do tego stopnia, że Galacjanie byli gotowi wyłupić swoje oczy i dać je Pawłowi! Poza wszelką wątpliwość pewnym jest, że Paweł był ciężko chorym człowiekiem. Nie dostał on tej choroby przez infekcję. To Jezus Chrystus mu ją dał. Paweł nie chciał być chorym. Prosił Pana aż 3 razy, żeby go uzdrowił, ale On mu powiedział: “Moja łaska wystarczy dla ciebie”, czyli lepiej, żeby został chorym, niż wyzdrowiał. I Paweł pogodził się z tym, i powiedział, że będzie chlubił się i radował ze swojej choroby” (koniec cytatów).

Odpowiadając na powyższe wywody musimy najpierw stwierdzić, że wyrażenie “cierń w ciele” ani razu nie jest użyty w Starym czy Nowym Testamencie w dosłownym znaczeniu, ale wyłącznie jako ilustracja! Ani razu to wyrażenie nie jest użyte w Biblii na oznaczenie choroby! Na przykład w IV Mojżeszowej 33/55 Mojżesz mówi do Izraela zanim wkroczyli do Kanaanu: “Ale jeśli nie wypędzicie przed sobą mieszkańców tej ziemi, to ci z nich, których pozostawicie, będą jak ciernie dla waszych oczu i jak kolce w waszych bokach. Będą was uciskać w ziemi, w której się osiedlicie”. Pismo w tym miejscu wyraźnie mówi, że “ciernie w oczach” i “kolce w bokach” to mieszkańcy Kanaanu, a nie choroba oczu, czy choroba ciała.

Niektórzy “nauczyciele” udowadniają, że Pawłowy “cierń” był w jego “ciele” a więc oznaczał fizyczną chorobę. Widzimy jednak, że w przypadku w/w Izraelitow Pismo mówi, że Kanaanejczycy są dla nich “cierniami dla ich oczu i kolcami w ich bokach” co nie oznacza, że Bóg dosłownie wetknie Kanaanejczyków w fizyczne oczy i boki Izraelitów i tylko buty będą im wystawać!

Bóg natomiast ukazuje, że tak jak cierń w fizycznym ciele jest uciążliwy, tak samo Kanaanici, jeżeli pozostaną będą uciskać Izraelitów na ich ziemi. 8 lat poźniej Jozue mówi, że Kanaanici staną się biczem na boki Izraelitów i cierniem dla ich oczu, jeżeli ich nie wypędzą - Jozuego 23/13. Również apostoł Paweł jednoznacznie stwierdza, co oznacza jego “cierń”. Mówi on, że jego cierniem jest “posłaniec (z grecka angelos) szatana”. W innych tłumaczeniach mówi się o “aniele diabelskim” i o “aniele szatana” Greckie słowo “angelos” pojawia sie 188 razy w Biblii i jest tłumaczone jako “anioł” 181 razy i jako “posłaniec” (albo wysłannik) 7 razy. We wszystkich 188 przypadkach jest mowa o osobie, a nie o rzeczy czy chorobie. Paweł nie tylko mówi nam, że jego “cierń” to anioł szatana, ale również mówi nam, w jakim celu ten anioł przybył: aby go policzkować.

Wkrótce po nawróceniu Pawła, Bóg powiedział do Annaniasza o Pawle: “pokażę mu ile musi wycierpieć dla imienia mego” nie przez choroby, ale poprzez ucisk i prześladowanie. Potwierdza to również Paweł mówiąc, że Duch Św. przekonuje go o tym, że gdziekolwiek się uda, to będzie prześladowany. Podobnie każdemu chrześcijaninowi Boża łaska i miłosierdzie została dana by znieść prześladowania i pokuszenia, a nie po to by wziąźć na siebie swoje choroby i grzechy, które przecież Chrystus wziął na siebie, byśmy więcej tym nie byli obciążeni. Bóg powiedział nam, że ci co będą żyć pobożnie w tym świecie prześladowanie znosić będą. Nigdzie natomiast nie powiedział, ze pobożnie żyjący będą pozostawać chorzy! Paweł w swoich listach wymienia wiele ucisków, prześladowań, niebezpieczeństw, itp. nigdzie jednak nie wymienia choroby jako formy ucisku czy prześladowania (np. II Kor. 6/4-10, 11/23-27).

Przez ręce Pawła Bóg dokonywał wielkich cudów i znaków tak, że nawet chustki, których się dotknął były zanoszone do chorych, i byli oni uzdrawiani (Dz.Ap. 19/11-12). Gdyby Paweł był chorym człowiekiem, to te chustki raczej by roznosiły infekcje, niż uzdrawiały.

Niektórzy twierdzą, że Paweł częściowo zaniewidział oślepiony blaskiem w czasie spotkania z Jezusem w drodze do Damaszku i częściowo ta ślepota pozostała. Jak wobec tego wytłumaczyć, że połślepy człowiek mógł napisać własnoręcznie list 26 lat potem?

Podsumowanie faktów dotyczacych uzdrowienia:

- jedno z Bożych imion jest “Jahwe-Rafa” - Bóg uzdrowiciel,

- słowa, nauka, przykazania, obietnice i służba uzdrowienia Chrystusa, gdzie w pełni została objawiona wola Boga w stosunku do naszych ciał najlepiej świadczy o postawie Boga wobec choroby,

- ustanowienie daru uzdrawiania jako służby w Kościele Chrystusa,

- wiara, że Chrystus poniósł nasze choroby na krzyż, i że Jego sińce i rany uzdrowiły nas, prowadzi nas do uzdrowienia.

Opracował: Roman Ciereszko]]>
“Bym sięwięc z nadzwyczajności objawień zbytnio nie wynosіł wbity zostal cierń w ciało moje, jakby posłaniec szatana, by mnie policzkowł, abym się zbytnio nie wynosіł. W tej sprawie trzy razy prosiłem Pana, by on odstąpił ode mnie. Lecz Pan powiedział do mnie: dosyć masz, gdy masz łaske moją, albowiem pełnia mej mocy okazuje sie w słabości. Najchętniej więc chlubić się będę słabościami, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusowa” (II Kor. 12/7-9).

Poniższe rozważanie jest oparte na nauce wybitnego ewangelisty działajacego w I połowie XX wieku : J. Boswortha. Jednym z głównych argumentów przytaczanych przeciwko służbie uzdrawiania jest Pawłowy “cierń w ciele”. Niewątpliwie szeroko rozpowszechniona doktryna o tym, że Bóg jest autorem choroby i że Jego zamierzeniem jest, by Jego dzieci chorowały wywodzi się z nauki, że Paweł miał chorobę, z której Bóg odmówił mu uzdrowienia.

My jednak wierzymy, że żaden z tych, którzy poświęcili dużo czasu, by przeczytać wszystko, co Bóg mówi na temat uzdrowienia nie wyciągnie takiego wniosku. Wielu chrześcijan, którzy przyjęli, że czas cudów minął, albo nie ma rozróżnienia od kogo one pochodza omija wersety biblijne na temat uzdrowienia, ponieważ przyjmuje, że nie odnosi się to już do czasów dzisiejszych.

Jako przykład argumentów przemawiających za cierniem jako chorobą Pawła przytoczymy fragmenty kazania jednego z przedniejszych przedstawicieli duchowieństwa w Nowym Jorku (ponieważ nie walczymy z “ciałem i krwią” nie będziemy przytaczać nazwiska tej osoby): “... Paweł był jednym z najbardziej chorych ludzi. Miał jedną z najbardziej bolesnych i ciężkich chorób wschodnich - opthalmię (chorobę oczu). Widok jego chorych oczu był obrazem cierpienia i pożałowania do tego stopnia, że Galacjanie byli gotowi wyłupić swoje oczy i dać je Pawłowi! Poza wszelką wątpliwość pewnym jest, że Paweł był ciężko chorym człowiekiem. Nie dostał on tej choroby przez infekcję. To Jezus Chrystus mu ją dał. Paweł nie chciał być chorym. Prosił Pana aż 3 razy, żeby go uzdrowił, ale On mu powiedział: “Moja łaska wystarczy dla ciebie”, czyli lepiej, żeby został chorym, niż wyzdrowiał. I Paweł pogodził się z tym, i powiedział, że będzie chlubił się i radował ze swojej choroby” (koniec cytatów).

Odpowiadając na powyższe wywody musimy najpierw stwierdzić, że wyrażenie “cierń w ciele” ani razu nie jest użyty w Starym czy Nowym Testamencie w dosłownym znaczeniu, ale wyłącznie jako ilustracja! Ani razu to wyrażenie nie jest użyte w Biblii na oznaczenie choroby! Na przykład w IV Mojżeszowej 33/55 Mojżesz mówi do Izraela zanim wkroczyli do Kanaanu: “Ale jeśli nie wypędzicie przed sobą mieszkańców tej ziemi, to ci z nich, których pozostawicie, będą jak ciernie dla waszych oczu i jak kolce w waszych bokach. Będą was uciskać w ziemi, w której się osiedlicie”. Pismo w tym miejscu wyraźnie mówi, że “ciernie w oczach” i “kolce w bokach” to mieszkańcy Kanaanu, a nie choroba oczu, czy choroba ciała.

Niektórzy “nauczyciele” udowadniają, że Pawłowy “cierń” był w jego “ciele” a więc oznaczał fizyczną chorobę. Widzimy jednak, że w przypadku w/w Izraelitow Pismo mówi, że Kanaanejczycy są dla nich “cierniami dla ich oczu i kolcami w ich bokach” co nie oznacza, że Bóg dosłownie wetknie Kanaanejczyków w fizyczne oczy i boki Izraelitów i tylko buty będą im wystawać!

Bóg natomiast ukazuje, że tak jak cierń w fizycznym ciele jest uciążliwy, tak samo Kanaanici, jeżeli pozostaną będą uciskać Izraelitów na ich ziemi. 8 lat poźniej Jozue mówi, że Kanaanici staną się biczem na boki Izraelitów i cierniem dla ich oczu, jeżeli ich nie wypędzą - Jozuego 23/13. Również apostoł Paweł jednoznacznie stwierdza, co oznacza jego “cierń”. Mówi on, że jego cierniem jest “posłaniec (z grecka angelos) szatana”. W innych tłumaczeniach mówi się o “aniele diabelskim” i o “aniele szatana” Greckie słowo “angelos” pojawia sie 188 razy w Biblii i jest tłumaczone jako “anioł” 181 razy i jako “posłaniec” (albo wysłannik) 7 razy. We wszystkich 188 przypadkach jest mowa o osobie, a nie o rzeczy czy chorobie. Paweł nie tylko mówi nam, że jego “cierń” to anioł szatana, ale również mówi nam, w jakim celu ten anioł przybył: aby go policzkować.

Wkrótce po nawróceniu Pawła, Bóg powiedział do Annaniasza o Pawle: “pokażę mu ile musi wycierpieć dla imienia mego” nie przez choroby, ale poprzez ucisk i prześladowanie. Potwierdza to również Paweł mówiąc, że Duch Św. przekonuje go o tym, że gdziekolwiek się uda, to będzie prześladowany. Podobnie każdemu chrześcijaninowi Boża łaska i miłosierdzie została dana by znieść prześladowania i pokuszenia, a nie po to by wziąźć na siebie swoje choroby i grzechy, które przecież Chrystus wziął na siebie, byśmy więcej tym nie byli obciążeni. Bóg powiedział nam, że ci co będą żyć pobożnie w tym świecie prześladowanie znosić będą. Nigdzie natomiast nie powiedział, ze pobożnie żyjący będą pozostawać chorzy! Paweł w swoich listach wymienia wiele ucisków, prześladowań, niebezpieczeństw, itp. nigdzie jednak nie wymienia choroby jako formy ucisku czy prześladowania (np. II Kor. 6/4-10, 11/23-27).

Przez ręce Pawła Bóg dokonywał wielkich cudów i znaków tak, że nawet chustki, których się dotknął były zanoszone do chorych, i byli oni uzdrawiani (Dz.Ap. 19/11-12). Gdyby Paweł był chorym człowiekiem, to te chustki raczej by roznosiły infekcje, niż uzdrawiały.

Niektórzy twierdzą, że Paweł częściowo zaniewidział oślepiony blaskiem w czasie spotkania z Jezusem w drodze do Damaszku i częściowo ta ślepota pozostała. Jak wobec tego wytłumaczyć, że połślepy człowiek mógł napisać własnoręcznie list 26 lat potem?

Podsumowanie faktów dotyczacych uzdrowienia:

- jedno z Bożych imion jest “Jahwe-Rafa” - Bóg uzdrowiciel,

- słowa, nauka, przykazania, obietnice i służba uzdrowienia Chrystusa, gdzie w pełni została objawiona wola Boga w stosunku do naszych ciał najlepiej świadczy o postawie Boga wobec choroby,

- ustanowienie daru uzdrawiania jako służby w Kościele Chrystusa,

- wiara, że Chrystus poniósł nasze choroby na krzyż, i że Jego sińce i rany uzdrowiły nas, prowadzi nas do uzdrowienia.

Opracował: Roman Ciereszko]]> <![CDATA[Nowotestamentowa Obietnica Boża - Klucz Do Zwycięstwa]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=102 Thu, 09 Apr 2009 09:59:28 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=102
"Wiedząc to,żze nasz stary człowiek został wespół z Jezusem ukrzyżowany, aby grzeszne ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal nie służyli grzechowi"(Rzymian 6: 6).

"Z Chrystusem jestem ukrzyżowany, żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus, a życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, ktόry mnie umiłowal i wydał siebie samego za mnie" (Galacjan 2: 20).

W powyższych wersetach Bóg daje obietnice zwycięstwa jakiej nie mieli Żydzi Starotestamentowi, a mianowicie obietnice o możliwosci uśmiercenia naszego starego "ja" i narodzenia nowego stworzenia poprzez zamieszkanie w człowieku Ducha Boga Najwyższego. Bardzo ważne jest uświadomienie sobie, żeśmierć starego człowieka nie następuje tylko przez własne wysiłki człowieka, ale poprzez coraz bliższe poznawanie Boga, poprzez coraz większe napełnianie się Duchem Świętym, który daje nam moc do uśmiercania a jednocześnie do coraz większych objawów nowego życia.

Świadomość tego, że nasz stary człowiek został ukrzyżowany wraz z Chrystusem prowadzi do następujacych zwycięstw:

1. nad grzechem (Rzym.6/7),
2. nad śmiercią (Jana 5/24) - jeżeli stary człowiek nie umrze, lęk przed śmiercia nie ustąpi (Heb.2/14-15),
3. nad szatanem i siłami ciemności (Kol.2/15, Obj.12/11),
4. nad światem i jego ułudą ( I Jana 4/4, 5/4-5),
5. oraz daje wyzwolenie z niewoli zakonu i możliwość wejścia pod łaskę (Rzym.6/14).

Dzisiejsze rozważanie dotyczy ostatniego punktu - uwolnienia spod zakonu. Jest to bardzo obszerny temat, ktόry tylko częściowo bedzie omόwiony.

Uwolnienie od zakonu wiąże sięściśle z faktem ukrzyżowania i śmierci starego człowieka wraz z Chrystusem na krzyżu (Rzym.8/13).

Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić,żeśmierć może nastąpić tylko wraz z Jezusem. Jeżeli uśmiercenie starego człowieka następuje w jakikolwiek inny sposób, to prowadzi to albo do zakonu, albo z powrotem do świata (Kol.2/20).

Słowo Boże wyraźnie mówi,że jeżeli ktoś jest pod zakonem, to jest:

* - pod panowaniem grzechu (Rzym.6/14), - pod przekleństwem (Gal. 3/2-5 i 9-13)
* - odłączony od Chrystusa (Gal.5/4), - w niewoli (Gal. 4/21-26).

Zakon nadany przez Boga za pośrednictwem Mojżesza miał za zadanie 3 cele:

1. Aby okazać ogrom grzechu (Rzym.7/12-13),
2. Aby doprowadzić do Chrystusa (Rzym.3/23-25),
3. Aby zapewnić Izraelowi błogosławieństwo na ziemi (V Mojz. 11/88).

Są następujace rodzaje zakonu:

1. Zakon Boży, ktory dzieli sie na 2 zakony:
* - Zakon Mojżeszowy oparty na Starym Przymierzu,
* - Zakon Chrystusowy oparty na Nowym Przymierzu, nazywany też zakonem miłości (Gal.5/14), wolności (Jak.1/25). wiary (Rzym.3/27-28), kólewskim przykazaniem (Jak.2/8 i I Jana 3/23) i zakonem Ducha (Rzym.8/2);
2. Zakon ludzki (rownież religijny jak np. w Mat.15/2-3), ktόry może być pod wpływem Boga (I Piotra 2/13-15, Rzym.13/1-7, Tytusa 3/1), albo pod wpływem szatana (Gal. 5/7-8, Kol. 2/20-23, Tym. 4/1-5, Marka 7/13).
3. Zakon grzechu i śmierci (Rzym.8/2) - oznacza sytuację, w której człowiek mając do wyboru Stary i Nowy Zakon wybiera Stary (jak np. większośćŻydow za czasow Jezusa), albo będąc w Nowym, wraca do Starego, albo do jakiegokolwiek innego (listy do Galacjan i Kolosan). Wracając do jakiegokolwiek innego zakonu niż Chrystusowy, człowiek dostaje się pod panowanie grzechu (Rzym. 6/14) i śmierci (Rzym.7/11) i żyje wtedy w zakonie grzechu i śmierci najczęściej nie zdąjac sobie z tego sprawy. Życie w wierze (Gal.2/20) zostaje zastąpione uczynkami zakonu (Gal. 3/9-10) i resultatem tego jest przekleństwo, grzech, śmierć i poddanie się pod wpływ sił demonicznych (I Tym.4/1).

OZNAKI ZNAJDOWANIA SIĘ POD WPŁYWEM ZAKONU:

1. Zwalczanie przejawów działalności Ducha Świętego, np. poddawanie w wątpliwość chrztów w Duchu Św. wizji, czy uzdrowień i w skrajnych wypadkach nazywanie pracy Ducha Świętego pracą szatana.
2. Brak zwycięstwa nad grzechem wynikający najczęściej z niedowiarstwa w obietnice Boże i wypadnięcia spod łaski Bożej (Rzym.6/14).
3. Potępianie (Rzym.8/1, 8/34) i oskarżanie innych chrześcijan (Obj.12/11),
4. Znajdowanie usprawiedliwienia w zakonie a nie w Chrystusie (Fil.3/9-10),
5. Wspominanie przeszłych grzechów przebaczonych przez Boga (Hebr.10/17),
6. Dzielenie się wątpliwościami z innymi (jeżeli mam wątpliwości co do czyjejś nauki, to powinienem to zachowac dla siebie, a dzielić się ze słabszymi duchowo tym, co może ich zbudować i wzmocnić, a nie osłabić).

Temat opracowany na zebranie kosciola domowego przez Romana Ciereszko (Kwiecien 1996 roku).]]>
"Wiedząc to,żze nasz stary człowiek został wespół z Jezusem ukrzyżowany, aby grzeszne ciało zostało unicestwione, byśmy już nadal nie służyli grzechowi"(Rzymian 6: 6).

"Z Chrystusem jestem ukrzyżowany, żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus, a życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, ktόry mnie umiłowal i wydał siebie samego za mnie" (Galacjan 2: 20).

W powyższych wersetach Bóg daje obietnice zwycięstwa jakiej nie mieli Żydzi Starotestamentowi, a mianowicie obietnice o możliwosci uśmiercenia naszego starego "ja" i narodzenia nowego stworzenia poprzez zamieszkanie w człowieku Ducha Boga Najwyższego. Bardzo ważne jest uświadomienie sobie, żeśmierć starego człowieka nie następuje tylko przez własne wysiłki człowieka, ale poprzez coraz bliższe poznawanie Boga, poprzez coraz większe napełnianie się Duchem Świętym, który daje nam moc do uśmiercania a jednocześnie do coraz większych objawów nowego życia.

Świadomość tego, że nasz stary człowiek został ukrzyżowany wraz z Chrystusem prowadzi do następujacych zwycięstw:

1. nad grzechem (Rzym.6/7),
2. nad śmiercią (Jana 5/24) - jeżeli stary człowiek nie umrze, lęk przed śmiercia nie ustąpi (Heb.2/14-15),
3. nad szatanem i siłami ciemności (Kol.2/15, Obj.12/11),
4. nad światem i jego ułudą ( I Jana 4/4, 5/4-5),
5. oraz daje wyzwolenie z niewoli zakonu i możliwość wejścia pod łaskę (Rzym.6/14).

Dzisiejsze rozważanie dotyczy ostatniego punktu - uwolnienia spod zakonu. Jest to bardzo obszerny temat, ktόry tylko częściowo bedzie omόwiony.

Uwolnienie od zakonu wiąże sięściśle z faktem ukrzyżowania i śmierci starego człowieka wraz z Chrystusem na krzyżu (Rzym.8/13).

Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić,żeśmierć może nastąpić tylko wraz z Jezusem. Jeżeli uśmiercenie starego człowieka następuje w jakikolwiek inny sposób, to prowadzi to albo do zakonu, albo z powrotem do świata (Kol.2/20).

Słowo Boże wyraźnie mówi,że jeżeli ktoś jest pod zakonem, to jest:

* - pod panowaniem grzechu (Rzym.6/14), - pod przekleństwem (Gal. 3/2-5 i 9-13)
* - odłączony od Chrystusa (Gal.5/4), - w niewoli (Gal. 4/21-26).

Zakon nadany przez Boga za pośrednictwem Mojżesza miał za zadanie 3 cele:

1. Aby okazać ogrom grzechu (Rzym.7/12-13),
2. Aby doprowadzić do Chrystusa (Rzym.3/23-25),
3. Aby zapewnić Izraelowi błogosławieństwo na ziemi (V Mojz. 11/88).

Są następujace rodzaje zakonu:

1. Zakon Boży, ktory dzieli sie na 2 zakony:
* - Zakon Mojżeszowy oparty na Starym Przymierzu,
* - Zakon Chrystusowy oparty na Nowym Przymierzu, nazywany też zakonem miłości (Gal.5/14), wolności (Jak.1/25). wiary (Rzym.3/27-28), kólewskim przykazaniem (Jak.2/8 i I Jana 3/23) i zakonem Ducha (Rzym.8/2);
2. Zakon ludzki (rownież religijny jak np. w Mat.15/2-3), ktόry może być pod wpływem Boga (I Piotra 2/13-15, Rzym.13/1-7, Tytusa 3/1), albo pod wpływem szatana (Gal. 5/7-8, Kol. 2/20-23, Tym. 4/1-5, Marka 7/13).
3. Zakon grzechu i śmierci (Rzym.8/2) - oznacza sytuację, w której człowiek mając do wyboru Stary i Nowy Zakon wybiera Stary (jak np. większośćŻydow za czasow Jezusa), albo będąc w Nowym, wraca do Starego, albo do jakiegokolwiek innego (listy do Galacjan i Kolosan). Wracając do jakiegokolwiek innego zakonu niż Chrystusowy, człowiek dostaje się pod panowanie grzechu (Rzym. 6/14) i śmierci (Rzym.7/11) i żyje wtedy w zakonie grzechu i śmierci najczęściej nie zdąjac sobie z tego sprawy. Życie w wierze (Gal.2/20) zostaje zastąpione uczynkami zakonu (Gal. 3/9-10) i resultatem tego jest przekleństwo, grzech, śmierć i poddanie się pod wpływ sił demonicznych (I Tym.4/1).

OZNAKI ZNAJDOWANIA SIĘ POD WPŁYWEM ZAKONU:

1. Zwalczanie przejawów działalności Ducha Świętego, np. poddawanie w wątpliwość chrztów w Duchu Św. wizji, czy uzdrowień i w skrajnych wypadkach nazywanie pracy Ducha Świętego pracą szatana.
2. Brak zwycięstwa nad grzechem wynikający najczęściej z niedowiarstwa w obietnice Boże i wypadnięcia spod łaski Bożej (Rzym.6/14).
3. Potępianie (Rzym.8/1, 8/34) i oskarżanie innych chrześcijan (Obj.12/11),
4. Znajdowanie usprawiedliwienia w zakonie a nie w Chrystusie (Fil.3/9-10),
5. Wspominanie przeszłych grzechów przebaczonych przez Boga (Hebr.10/17),
6. Dzielenie się wątpliwościami z innymi (jeżeli mam wątpliwości co do czyjejś nauki, to powinienem to zachowac dla siebie, a dzielić się ze słabszymi duchowo tym, co może ich zbudować i wzmocnić, a nie osłabić).

Temat opracowany na zebranie kosciola domowego przez Romana Ciereszko (Kwiecien 1996 roku).]]> <![CDATA[Miejsce Pobytu Żywych I Umarłych]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=101 Thu, 09 Apr 2009 09:58:20 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=101
1. Przed zmartwychwstaniem Jezusa.

Do czasu zmartwychwstania Jezusa miejsce, gdzie udawali się ci, ktόrzy odchodzili z ziemi Biblia nazywa krainą umarłych (Szeol). Wyraz Szeol użyty jest w Starym Testamencie około 65 razy. Prorocy rozumieli Szeol jako miejsce milczenia, niepamięci, skażenia, grόb i śmierć. Mieli oni tylko częściowe poznanie w tym zakresie, ktόre zostało znacznie poszerzone poprzez wyjaśnienie Pana Jezusa dane w historii (nie przypowieści czy podobieństwie) o Łazarzu i bogaczu, jak rόwnież w innych wersetach Nowego Testamentu. Należy zaznaczyć, że historia o Łazarzu i bogaczu nie jest ani przypowieścią, ani podobieństwem, a faktycznym stanem, jaki istniał w zakresie opisanym przez Chrystusa. Pan Jezus zawsze wyraźnie stwierdza, kiedy naucza w podobieństwie, kiedy w przypowieści, a kiedy jest to rzeczywisty, faktyczny stan rzeczy. I właśnie w historii opisanej w Łuk.16/22-31 pokazany jest podział Szeolu na dwie odrębne części, przedzielone przepaścią:

1) miejsce, gdzie przebywał Abraham, oaza odpoczynku i spokoju dla wierzących mających wiarę Abrahama, gdzie doznawali oni pociechy po ziemskim życiu;

2) miejsce cierpienia i bόlu, ktόre Biblia określa słowem “grόb”, “groby” (Ezechiela 32/23), “miejsce męki” (Łuk.16/28), bądź piekło (Mat.5/30, 10/28). W tej części krainy umarłych (Szeolu) są obszary z rόżną skalą cierpień. Np. bogacz z historii Jezusa cierpi w części krainy umarłych zwanej piekłem męki z powodu płomienia, jaki go trawi i pragnienia, ktόrego nie może ugasić. Faraon ze swymi rycerzami w części krainy umarłych zwanej “groby” musi cierpieć hańbę i zniewagi ze strony tych, ktόrzy na ziemi zostali pokonani przez niego, a teraz drwią sobie ze zwycięskiego faraona, ktόry na ziemi siał postrach, a teraz leży w krainie umarłych razem z tymi, ktόrych pokonał i musi znosić ich zniewagi (Ezech.32/23-24).

Z przytoczonych wyżej wersetόw wynika, że umarli zarόwno w jednej, jak i w drugiej części Szeolu zachowują swoją osobowość, świadomość swego stanu, jak i wspomnienia z życia na ziemi. Reagują rόwnież na takie rzeczy jak bόl, pragnienie, zniewagi, pocieszenie i odpoczynek. A więc rozstanie się z ciałem nie oznacza utraty świadomości, czy stanu zapaści, w ktόrym człowiek nie reaguje na żadne bodźce i nic nie wie.

Dla Boga wszyscy żyją (Łuk.20/38) jedynie w rόżnych miejscach, bez względu na to czy są w ciele czy nie.

2. Po zmartwychwstaniu Jezusa.

Po zstąpieniu Chrystusa do Szeolu, przeniόsł On wszystkich, ktόrzy byli z Abrahamem do Nieba, gdzie odtąd przebywaja oni z Nim aż do czasu stworzenia nowej Ziemi i Nieba (jednocześnie Syn Boży odebrał szatanowi klucze od drugiej części krainy umarłych, tj. od śmierci i od piekła).

Podstawę tego stanowią wersety: Efez.4/8-9, Obj.Jana 1/18 i 21/1, Psalm 68/19.

Odtąd wszyscy ludzie zbawieni, ktόrzy odchodzą z tego świata nie zstępują do Szeolu, ale idą tam, gdzie jest ich Zbawca i Pan. Ap. Paweł to potwierdza, mόwiąc, że “wolelibyśmy wyjść z ciała i zamieszkać u Pana” (II Kor.5/6-8). W Nowym Testamencie pojawiło się na określenie stanu rozstania się z ciałem wyrażenie “zaśnięcie” (Dz.Ap.7/59). W momencie przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela i nowego narodzenia się (Ew.Jana 1/12-13), człowiek przechodzi ze śmierci do żywota (Ew.Jana 5/24) i nie umiera, a zasypia. Rozpada się tylko jego zewnętrzna powłoka, czyli fizyczne ciało, ktόre wraca tam, skąd zostało wzięte (do ziemi). Ap. Paweł nasze fizyczne ciało nazywa “ziemskim namiotem” (II Kor.5/1-4).

A więc osoba nowonarodzona z Ducha Świętego w momencie rozstania się z ciałem nie idzie już więcej do Szeolu, ale do części nieba przeznaczonej czasowo przez Boga dla świętych, nie umiera, a zasypia do czasu pierwszego zmartwychwstania w nowych, niebiańskich ciałach i wesela Baranka. Pozostałe dusze są nadal w krainie umarłych oczekując na drugie zmartwychwstanie i na sąd ostateczny. Należy podkreślić, że od czasu zmartwychwstania Jezusa wierzący, ktόrzy zasnęli nie idą do Szeolu a do Nieba. To przeniesienie do Nieba

odbywa się za pośrednictwem aniołόw (Łuk.16/22), ktόre jako duchy służebne posłane do pełnienia służby wobec tych, ktόrzy dziedziczą zbawienie (Heb.1/14) z radością przenoszą nas do naszego Krόla i Zbawiciela.

P ytanie: Czy w Biblii są tylko dwa miejsca, w ktόrych przebywają żywi i umarli, czy jest ich więcej?

Z tego, co wyżej napisano wynika, że miejscem przebywania osόb z pierwszego zmartwychwstania jest Niebo.

Obj. Jana 20/13 wymienia następujące miejsca pobytu osόb z drugiego zmartwychwstania (na sąd ostateczny):

a) Morze – przebywają w nim wszyscy ludzie, ktόrzy się w morzu potopili (a więc wszyscy oprόcz 8 osόb z potopu za czasόw Noego, z powodzi, zatonięć, itp.), jak rόwnież duchy nieczyste (np.utonięcie świń opanowanych przez demony-Ew.Marka 5/13).

A więc woda wiąże w jakimś sensie zarόwno dusze ludzkie, jak i duchy nieczyste, ktόre nie mogą się stamtąd wydostać do czasu sądu ostatecznego. Na szczegόlne znaczenie wody wskazują wersety biblijne mόwiące o tym, że duchy nieczyste chodzą po miejscach bezwodnych (Mat.12/43), że szatan kusił Jezusa na pustyni, a nie przy jakiejkolwiek wodzie i że chrzest wiary w wodzie jest obrazem śmierci naszego starego człowieka, ktόry jest topiony i zostawiany w wodzie. Woda stanowi istotny element przy stwarzaniu świata (I Mojż.1/2, 6-7,9),

przy wymierzaniu kary za grzech (potop), przy ratowaniu ludu Bożego (II Mojż.14) i przy chrzcie wodnym.

b) Śmierć i piekło są razem wymienione, bo znajdują się razem, tyle że w rόżnych częściach krainy umarłych. Biblia mόwi nam, że śmierć i piekło wspόłpracują i uzupełniają się wzajemnie (Obj.6/8), co i tak im nie pomoże, bo ostatecznie razem znajdą się wspόlnie w wiecznym miejscu męki zwanym jeziorem ognistym (Obj.20/14). Do tego czasu najcięższym miejscem męki w krainie umarłych jest piekło. Są tam następujące cierpienia: nieugaszony ogień i pragnienie, płacz i zgrzytanie zębόw (Mat.13/42), robaki, ktόre nie giną, ciemność. Piekło miało być przeznaczone dla szatana i jego aniołόw, ale wskutek upadku człowieka znaleźli sie w nim rόwnież zabόjcy, wszetecznicy, czarownicy (rόwnież religijni), bałwochwalcy.

Z kolei część krainy umarłych nazwana śmiercią (chodzi o miejsce przebywania umarłych a nie o osobę) nie ma takiej skali cierpień jak piekło, ale rόwnież tam panuje beznadziejność, ciemność, i oczekiwanie na sąd. Po sądzie ostatecznym osoby, nie zapisane w księdze żywota, śmierć (jako miejsce i jako osoba), piekło i szatańska trόjca zostaną wrzucone do jeziora ognistego – to będzie druga śmierć i ostateczne miejsce pobytu wszystkich umarłych.

c) Ziemia jest trzecim miejscem pobytu ludzi umarłych po Szeolu i morzu. Ludzie nie narodzeni na nowo z Ducha Świętego żyją w śmierci i są martwi dla Boga – Ef.2/1, Mat.8/22, Rzym.6/13. Rόżnica z pozostałymi kategoriami umarłych polega na tym, że ci na ziemi przebywają ciągle w ciałach ziemskich,a pozostali to są dusze.

Pytanie: Czy istnieje taka możliwość, że możemy się kontaktować z osobami, ktόre odeszły do wieczności?

Jest kilka takich przypadkόw opisanych w Biblii i wyraźnie tu trzeba oddzielić Stary od Nowego Testamentu.

W Starym Test. opisany jest jeden przykład kontaktu człowieka żyjącego z osobą z Szeolu (I Sam.28/11-20),

ktόry pokazuje nam tragiczne następstwa takiego kroku. Saul i kobieta doskonale wiedzieli, że grzeszyli p-ko Bogu i byli Mu nieposłuszni.W okresie, kiedy Saul był wierny Bogu “tępił wywołujących duchy i jasnowidzόw

i postępował zgodnie z zakonem Mojżeszowym”. Teraz, kiedy odstąpił od Boga popełnił ten sam grzech, za ktόry kiedyś karał. To Saul był inicjatorem wywołania ducha Samuela i konsekwencje tego poniόsł nie tylko on

sam, ale rόwnież jego rodzina ((I Kronik 10/13-14). Ilekroć Pismo Święte wspomina o okultyźmie i spirytyźmie, mόwi o śmierci i niebezpieczeństwie.

W Nowym Testamencie mamy podane cztery przykłady kontaktόw między osobami żyjącymi na ziemi i osobami, ktόre odeszły z tej ziemi (zasnęły). W dwόch przypadkach spotkania te odbyły się na ziemi, w dwόch w Niebie. Na ziemi Jezus w obecności trzech apostołόw spotkał się na gόrze przemienienia z Mojżeszem i Eliaszem. Uczniowie mogli to widzieć i słyszeć rozmowę między nimi. W drugim przypadku Mateusz przekazuje nam relację ze spotkania wielu ludzi żyjących na ziemi z wieloma świętymi, ktόrzy zasnęli: “I groby

się otworzyły, i wiele ciał świętych, ktόrzy zasnęli, zostało wzbudzonych. I wyszli z grobόw po Jego zmartwychwstaniu, i weszli do świętego miasta i ukazali się wielu” (Mat. 27/52-53). Widzimy tu właśnie przełomową zmianę w miejscu pobytu świętych nie żyjących już na ziemi po zmartwychwstaniu Jezusa.

Są oni przeniesieni z części Szeolu przeznaczonej do tej pory dla nich, do Nieba, aby być już zawsze z Bogiem. Przedtem jednak zanim to nastąpi, ukazują się wielu ludziom na ziemi, aby dać dowόd wielkiej mocy Boga.

Następne dwa spotkania odbyły się w Niebie. Ponieważ ap.Paweł nie opisał nam tego z kim się spotkał w Niebie, ap. Jan otrzymał od Pana Jezusa polecenie “napisz, co widziałeś…” (Obj. Jana 1/19), dzięki czemu mamy zapisaną rozmowę Jana ze świętymi, ktόrzy zasnęli (Starcy w Obj.5/5 i 7/13).

Poza tym można jeszcze przytoczyć dwa przykłady wezwania przez Jezusa ducha zmarłego Łazarza i zmarłej

dziewczynki (Łuk.8/54-55).

Widzimy więc, że wszystkie te spotkania opisane w Nowym Testamencie odbyły się nie z inicjatywy człowieka

a z inicjatywy Boga i jeżeli Pismo Święte nie potępia takich spotkań, to rόwnież i my nie powinniśmy tego robić. Chrystus jest wczoraj, dziś i na wieki taki sam i jeżeli dzisiaj uzna, że jest taka potrzeba, aby Jego sługa żyjący na ziemi spotkał się ze świętymi, ktόrzy przebywają w Niebie, to należy uznać, że takie spotkanie jest możliwe w świetle Słowa Bożego. Jeżeli przesłanie płynące z takiego spotkania jest Chrystocentryczne, dla zbudowania i wzmocnienia Jego Kościoła i nie jest sprzeczne z Pismem Świętym, należy je uznać i przyjąć za rόwnorzędne z objawieniem i proroctwem wymienionym w liście do Koryntian (I Kor.14/3 i 14/30).

A więc kontakty z osobami, ktόre zasnęły i odeszły do Chrystusa są możliwe i potwierdzone w Piśmie Świętym poprzez 4 przykłady wyżej wymienione. Jednocześnie należy podkreślić, że kontakty ze zmarłymi, zainicjowane przez człowieka są spirytyzmem i oznaczają wejście w obszar duchόw nieczystych i śmierci.

3. Miejsce przebywania żywych i umarłych po sądzie ostatecznym

Jak wyżej nadmieniono na sądzie ostatecznym wszystkie osoby nie zapisane w księdze żywota zostaną wrzucone do jeziora ognistego (Obj. Jana 20/14-15)gdzie spotkają się ze śmiercią, szatanem, antychrystem i fałszywym prorokiem, ktόrzy utworzą komitet powitalny dla tych, ktόrzy na ziemi należeli do nich – to jest druga śmierć, czyli jezioro płonące ogniem i siarką (Obj.Jana 21/8): “a dym ich męki unosi się w gόrę na wieki wiekόw i nie mają wytchnienia we dnie i w nocy…” (Obj. Jana 14/11).

Nie będzie już kilku miejsc przebywania umarłych – druga śmierć w postaci jeziora ognistego wiecznej męki wspόlnie połączy razem wszystkich wrogόw Boga.

Rόwnież wszyscy żywi należący do Boga zostaną przeniesieni z tymczasowego miejsca dotychczasowego pobytu do nowej ziemi, wiecznego miejsca stałego pobytu, aczkolwiek na nowej ziemi będą dwa miejsca zamieszkania ludu Bożego:

- nowa Jerozolima dla zbawionych z pierwszego zmartwychwstania (Oblubienicy i żony Chrystusa, przyjaciόł Oblubieńca, ludzi z wielkiego ucisku, i wszystkich, ktόrzy wytrwali w Jego Słowie i Duchu i przynieśli Bogu owoc stokrotny, sześćdziesiętnokrotny i trzydziestokrotny (Mat. 13/8);

- nowa ziemia dla osόb z drugiego zmartwychwstania, zapisanych w księdze żywota odczytanej na sądzie ostatecznym. Będą to przede wszystkim poganie, ktόrzy nie mieli sposobności by słyszeć Ewangelię jednak zakon mieli wypisany w sercu – Rzym.2/13-16, jak rόwnież duża liczba chrześcijan, ktόrzy zbawienie wprawdzie uzyskali za darmo, z łaski, ale nie wydali owocu, do ktόrego powołał ich Bόg (Mat.13/22), albo nie mieli oliwy Ducha Świętego (Mat.25/3), i będą mieli prawo tylko chodzić na nowej ziemi w światłości jaką będzie jaśniała z nowej Jerozolimy.

Dlatego bądźmy tymi, ktόrzy zanim zaczną wyszukiwać błędy u innych, najpierw osądzą samych siebie (I Kor.11/31) i wyjmą belki ze swoich oczu, a potem będziemy wyjmować źdźbła z oczu naszych bliźnich. Unikniemy w ten sposόb marnowania czasu na rzeczy, ktόre nie przyniosą żadnego owocu dla Boga i ryzyka,że w zacietrzewieniu religijnym (litera zabija!) możemy walczyć przeciw samemu Bogu.

Stawka jest ogromna – udział w pierwszym albo w drugim zmartwychwstaniu. Tutaj na ziemi decydujemy o tym, gdzie będziemy w wieczności. Znajomość nawet doskonała litery Pisma Świętego nie przyniesie nam żadnego pożytku, jeżeli nie będzie nas prowadzić do coraz bliższego poznanawania Boga i Zbawiciela naszego i do owocόw Ducha Świętego, czego sobie i wszystkim z całego serca życzę.

Opracował Roman Ciereszko (27/12/1995 – uzupełnione 18 Grudzienia 2000)]]>
1. Przed zmartwychwstaniem Jezusa.

Do czasu zmartwychwstania Jezusa miejsce, gdzie udawali się ci, ktόrzy odchodzili z ziemi Biblia nazywa krainą umarłych (Szeol). Wyraz Szeol użyty jest w Starym Testamencie około 65 razy. Prorocy rozumieli Szeol jako miejsce milczenia, niepamięci, skażenia, grόb i śmierć. Mieli oni tylko częściowe poznanie w tym zakresie, ktόre zostało znacznie poszerzone poprzez wyjaśnienie Pana Jezusa dane w historii (nie przypowieści czy podobieństwie) o Łazarzu i bogaczu, jak rόwnież w innych wersetach Nowego Testamentu. Należy zaznaczyć, że historia o Łazarzu i bogaczu nie jest ani przypowieścią, ani podobieństwem, a faktycznym stanem, jaki istniał w zakresie opisanym przez Chrystusa. Pan Jezus zawsze wyraźnie stwierdza, kiedy naucza w podobieństwie, kiedy w przypowieści, a kiedy jest to rzeczywisty, faktyczny stan rzeczy. I właśnie w historii opisanej w Łuk.16/22-31 pokazany jest podział Szeolu na dwie odrębne części, przedzielone przepaścią:

1) miejsce, gdzie przebywał Abraham, oaza odpoczynku i spokoju dla wierzących mających wiarę Abrahama, gdzie doznawali oni pociechy po ziemskim życiu;

2) miejsce cierpienia i bόlu, ktόre Biblia określa słowem “grόb”, “groby” (Ezechiela 32/23), “miejsce męki” (Łuk.16/28), bądź piekło (Mat.5/30, 10/28). W tej części krainy umarłych (Szeolu) są obszary z rόżną skalą cierpień. Np. bogacz z historii Jezusa cierpi w części krainy umarłych zwanej piekłem męki z powodu płomienia, jaki go trawi i pragnienia, ktόrego nie może ugasić. Faraon ze swymi rycerzami w części krainy umarłych zwanej “groby” musi cierpieć hańbę i zniewagi ze strony tych, ktόrzy na ziemi zostali pokonani przez niego, a teraz drwią sobie ze zwycięskiego faraona, ktόry na ziemi siał postrach, a teraz leży w krainie umarłych razem z tymi, ktόrych pokonał i musi znosić ich zniewagi (Ezech.32/23-24).

Z przytoczonych wyżej wersetόw wynika, że umarli zarόwno w jednej, jak i w drugiej części Szeolu zachowują swoją osobowość, świadomość swego stanu, jak i wspomnienia z życia na ziemi. Reagują rόwnież na takie rzeczy jak bόl, pragnienie, zniewagi, pocieszenie i odpoczynek. A więc rozstanie się z ciałem nie oznacza utraty świadomości, czy stanu zapaści, w ktόrym człowiek nie reaguje na żadne bodźce i nic nie wie.

Dla Boga wszyscy żyją (Łuk.20/38) jedynie w rόżnych miejscach, bez względu na to czy są w ciele czy nie.

2. Po zmartwychwstaniu Jezusa.

Po zstąpieniu Chrystusa do Szeolu, przeniόsł On wszystkich, ktόrzy byli z Abrahamem do Nieba, gdzie odtąd przebywaja oni z Nim aż do czasu stworzenia nowej Ziemi i Nieba (jednocześnie Syn Boży odebrał szatanowi klucze od drugiej części krainy umarłych, tj. od śmierci i od piekła).

Podstawę tego stanowią wersety: Efez.4/8-9, Obj.Jana 1/18 i 21/1, Psalm 68/19.

Odtąd wszyscy ludzie zbawieni, ktόrzy odchodzą z tego świata nie zstępują do Szeolu, ale idą tam, gdzie jest ich Zbawca i Pan. Ap. Paweł to potwierdza, mόwiąc, że “wolelibyśmy wyjść z ciała i zamieszkać u Pana” (II Kor.5/6-8). W Nowym Testamencie pojawiło się na określenie stanu rozstania się z ciałem wyrażenie “zaśnięcie” (Dz.Ap.7/59). W momencie przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela i nowego narodzenia się (Ew.Jana 1/12-13), człowiek przechodzi ze śmierci do żywota (Ew.Jana 5/24) i nie umiera, a zasypia. Rozpada się tylko jego zewnętrzna powłoka, czyli fizyczne ciało, ktόre wraca tam, skąd zostało wzięte (do ziemi). Ap. Paweł nasze fizyczne ciało nazywa “ziemskim namiotem” (II Kor.5/1-4).

A więc osoba nowonarodzona z Ducha Świętego w momencie rozstania się z ciałem nie idzie już więcej do Szeolu, ale do części nieba przeznaczonej czasowo przez Boga dla świętych, nie umiera, a zasypia do czasu pierwszego zmartwychwstania w nowych, niebiańskich ciałach i wesela Baranka. Pozostałe dusze są nadal w krainie umarłych oczekując na drugie zmartwychwstanie i na sąd ostateczny. Należy podkreślić, że od czasu zmartwychwstania Jezusa wierzący, ktόrzy zasnęli nie idą do Szeolu a do Nieba. To przeniesienie do Nieba

odbywa się za pośrednictwem aniołόw (Łuk.16/22), ktόre jako duchy służebne posłane do pełnienia służby wobec tych, ktόrzy dziedziczą zbawienie (Heb.1/14) z radością przenoszą nas do naszego Krόla i Zbawiciela.

P ytanie: Czy w Biblii są tylko dwa miejsca, w ktόrych przebywają żywi i umarli, czy jest ich więcej?

Z tego, co wyżej napisano wynika, że miejscem przebywania osόb z pierwszego zmartwychwstania jest Niebo.

Obj. Jana 20/13 wymienia następujące miejsca pobytu osόb z drugiego zmartwychwstania (na sąd ostateczny):

a) Morze – przebywają w nim wszyscy ludzie, ktόrzy się w morzu potopili (a więc wszyscy oprόcz 8 osόb z potopu za czasόw Noego, z powodzi, zatonięć, itp.), jak rόwnież duchy nieczyste (np.utonięcie świń opanowanych przez demony-Ew.Marka 5/13).

A więc woda wiąże w jakimś sensie zarόwno dusze ludzkie, jak i duchy nieczyste, ktόre nie mogą się stamtąd wydostać do czasu sądu ostatecznego. Na szczegόlne znaczenie wody wskazują wersety biblijne mόwiące o tym, że duchy nieczyste chodzą po miejscach bezwodnych (Mat.12/43), że szatan kusił Jezusa na pustyni, a nie przy jakiejkolwiek wodzie i że chrzest wiary w wodzie jest obrazem śmierci naszego starego człowieka, ktόry jest topiony i zostawiany w wodzie. Woda stanowi istotny element przy stwarzaniu świata (I Mojż.1/2, 6-7,9),

przy wymierzaniu kary za grzech (potop), przy ratowaniu ludu Bożego (II Mojż.14) i przy chrzcie wodnym.

b) Śmierć i piekło są razem wymienione, bo znajdują się razem, tyle że w rόżnych częściach krainy umarłych. Biblia mόwi nam, że śmierć i piekło wspόłpracują i uzupełniają się wzajemnie (Obj.6/8), co i tak im nie pomoże, bo ostatecznie razem znajdą się wspόlnie w wiecznym miejscu męki zwanym jeziorem ognistym (Obj.20/14). Do tego czasu najcięższym miejscem męki w krainie umarłych jest piekło. Są tam następujące cierpienia: nieugaszony ogień i pragnienie, płacz i zgrzytanie zębόw (Mat.13/42), robaki, ktόre nie giną, ciemność. Piekło miało być przeznaczone dla szatana i jego aniołόw, ale wskutek upadku człowieka znaleźli sie w nim rόwnież zabόjcy, wszetecznicy, czarownicy (rόwnież religijni), bałwochwalcy.

Z kolei część krainy umarłych nazwana śmiercią (chodzi o miejsce przebywania umarłych a nie o osobę) nie ma takiej skali cierpień jak piekło, ale rόwnież tam panuje beznadziejność, ciemność, i oczekiwanie na sąd. Po sądzie ostatecznym osoby, nie zapisane w księdze żywota, śmierć (jako miejsce i jako osoba), piekło i szatańska trόjca zostaną wrzucone do jeziora ognistego – to będzie druga śmierć i ostateczne miejsce pobytu wszystkich umarłych.

c) Ziemia jest trzecim miejscem pobytu ludzi umarłych po Szeolu i morzu. Ludzie nie narodzeni na nowo z Ducha Świętego żyją w śmierci i są martwi dla Boga – Ef.2/1, Mat.8/22, Rzym.6/13. Rόżnica z pozostałymi kategoriami umarłych polega na tym, że ci na ziemi przebywają ciągle w ciałach ziemskich,a pozostali to są dusze.

Pytanie: Czy istnieje taka możliwość, że możemy się kontaktować z osobami, ktόre odeszły do wieczności?

Jest kilka takich przypadkόw opisanych w Biblii i wyraźnie tu trzeba oddzielić Stary od Nowego Testamentu.

W Starym Test. opisany jest jeden przykład kontaktu człowieka żyjącego z osobą z Szeolu (I Sam.28/11-20),

ktόry pokazuje nam tragiczne następstwa takiego kroku. Saul i kobieta doskonale wiedzieli, że grzeszyli p-ko Bogu i byli Mu nieposłuszni.W okresie, kiedy Saul był wierny Bogu “tępił wywołujących duchy i jasnowidzόw

i postępował zgodnie z zakonem Mojżeszowym”. Teraz, kiedy odstąpił od Boga popełnił ten sam grzech, za ktόry kiedyś karał. To Saul był inicjatorem wywołania ducha Samuela i konsekwencje tego poniόsł nie tylko on

sam, ale rόwnież jego rodzina ((I Kronik 10/13-14). Ilekroć Pismo Święte wspomina o okultyźmie i spirytyźmie, mόwi o śmierci i niebezpieczeństwie.

W Nowym Testamencie mamy podane cztery przykłady kontaktόw między osobami żyjącymi na ziemi i osobami, ktόre odeszły z tej ziemi (zasnęły). W dwόch przypadkach spotkania te odbyły się na ziemi, w dwόch w Niebie. Na ziemi Jezus w obecności trzech apostołόw spotkał się na gόrze przemienienia z Mojżeszem i Eliaszem. Uczniowie mogli to widzieć i słyszeć rozmowę między nimi. W drugim przypadku Mateusz przekazuje nam relację ze spotkania wielu ludzi żyjących na ziemi z wieloma świętymi, ktόrzy zasnęli: “I groby

się otworzyły, i wiele ciał świętych, ktόrzy zasnęli, zostało wzbudzonych. I wyszli z grobόw po Jego zmartwychwstaniu, i weszli do świętego miasta i ukazali się wielu” (Mat. 27/52-53). Widzimy tu właśnie przełomową zmianę w miejscu pobytu świętych nie żyjących już na ziemi po zmartwychwstaniu Jezusa.

Są oni przeniesieni z części Szeolu przeznaczonej do tej pory dla nich, do Nieba, aby być już zawsze z Bogiem. Przedtem jednak zanim to nastąpi, ukazują się wielu ludziom na ziemi, aby dać dowόd wielkiej mocy Boga.

Następne dwa spotkania odbyły się w Niebie. Ponieważ ap.Paweł nie opisał nam tego z kim się spotkał w Niebie, ap. Jan otrzymał od Pana Jezusa polecenie “napisz, co widziałeś…” (Obj. Jana 1/19), dzięki czemu mamy zapisaną rozmowę Jana ze świętymi, ktόrzy zasnęli (Starcy w Obj.5/5 i 7/13).

Poza tym można jeszcze przytoczyć dwa przykłady wezwania przez Jezusa ducha zmarłego Łazarza i zmarłej

dziewczynki (Łuk.8/54-55).

Widzimy więc, że wszystkie te spotkania opisane w Nowym Testamencie odbyły się nie z inicjatywy człowieka

a z inicjatywy Boga i jeżeli Pismo Święte nie potępia takich spotkań, to rόwnież i my nie powinniśmy tego robić. Chrystus jest wczoraj, dziś i na wieki taki sam i jeżeli dzisiaj uzna, że jest taka potrzeba, aby Jego sługa żyjący na ziemi spotkał się ze świętymi, ktόrzy przebywają w Niebie, to należy uznać, że takie spotkanie jest możliwe w świetle Słowa Bożego. Jeżeli przesłanie płynące z takiego spotkania jest Chrystocentryczne, dla zbudowania i wzmocnienia Jego Kościoła i nie jest sprzeczne z Pismem Świętym, należy je uznać i przyjąć za rόwnorzędne z objawieniem i proroctwem wymienionym w liście do Koryntian (I Kor.14/3 i 14/30).

A więc kontakty z osobami, ktόre zasnęły i odeszły do Chrystusa są możliwe i potwierdzone w Piśmie Świętym poprzez 4 przykłady wyżej wymienione. Jednocześnie należy podkreślić, że kontakty ze zmarłymi, zainicjowane przez człowieka są spirytyzmem i oznaczają wejście w obszar duchόw nieczystych i śmierci.

3. Miejsce przebywania żywych i umarłych po sądzie ostatecznym

Jak wyżej nadmieniono na sądzie ostatecznym wszystkie osoby nie zapisane w księdze żywota zostaną wrzucone do jeziora ognistego (Obj. Jana 20/14-15)gdzie spotkają się ze śmiercią, szatanem, antychrystem i fałszywym prorokiem, ktόrzy utworzą komitet powitalny dla tych, ktόrzy na ziemi należeli do nich – to jest druga śmierć, czyli jezioro płonące ogniem i siarką (Obj.Jana 21/8): “a dym ich męki unosi się w gόrę na wieki wiekόw i nie mają wytchnienia we dnie i w nocy…” (Obj. Jana 14/11).

Nie będzie już kilku miejsc przebywania umarłych – druga śmierć w postaci jeziora ognistego wiecznej męki wspόlnie połączy razem wszystkich wrogόw Boga.

Rόwnież wszyscy żywi należący do Boga zostaną przeniesieni z tymczasowego miejsca dotychczasowego pobytu do nowej ziemi, wiecznego miejsca stałego pobytu, aczkolwiek na nowej ziemi będą dwa miejsca zamieszkania ludu Bożego:

- nowa Jerozolima dla zbawionych z pierwszego zmartwychwstania (Oblubienicy i żony Chrystusa, przyjaciόł Oblubieńca, ludzi z wielkiego ucisku, i wszystkich, ktόrzy wytrwali w Jego Słowie i Duchu i przynieśli Bogu owoc stokrotny, sześćdziesiętnokrotny i trzydziestokrotny (Mat. 13/8);

- nowa ziemia dla osόb z drugiego zmartwychwstania, zapisanych w księdze żywota odczytanej na sądzie ostatecznym. Będą to przede wszystkim poganie, ktόrzy nie mieli sposobności by słyszeć Ewangelię jednak zakon mieli wypisany w sercu – Rzym.2/13-16, jak rόwnież duża liczba chrześcijan, ktόrzy zbawienie wprawdzie uzyskali za darmo, z łaski, ale nie wydali owocu, do ktόrego powołał ich Bόg (Mat.13/22), albo nie mieli oliwy Ducha Świętego (Mat.25/3), i będą mieli prawo tylko chodzić na nowej ziemi w światłości jaką będzie jaśniała z nowej Jerozolimy.

Dlatego bądźmy tymi, ktόrzy zanim zaczną wyszukiwać błędy u innych, najpierw osądzą samych siebie (I Kor.11/31) i wyjmą belki ze swoich oczu, a potem będziemy wyjmować źdźbła z oczu naszych bliźnich. Unikniemy w ten sposόb marnowania czasu na rzeczy, ktόre nie przyniosą żadnego owocu dla Boga i ryzyka,że w zacietrzewieniu religijnym (litera zabija!) możemy walczyć przeciw samemu Bogu.

Stawka jest ogromna – udział w pierwszym albo w drugim zmartwychwstaniu. Tutaj na ziemi decydujemy o tym, gdzie będziemy w wieczności. Znajomość nawet doskonała litery Pisma Świętego nie przyniesie nam żadnego pożytku, jeżeli nie będzie nas prowadzić do coraz bliższego poznanawania Boga i Zbawiciela naszego i do owocόw Ducha Świętego, czego sobie i wszystkim z całego serca życzę.

Opracował Roman Ciereszko (27/12/1995 – uzupełnione 18 Grudzienia 2000)]]> <![CDATA[Kładzenie Rąk Na Tle Obietnic Bożych]]> http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=100 Thu, 09 Apr 2009 09:57:21 -0400 Peter http://www.forum.polsong.org/showthread.php?tid=100
W różnych kręgach chrześcijańskich spotkać można różnorodne pojęcia na temat kładzenia rąk. Często są to utarte pojęcia przyjęte bez zbadania Pisma Świętego і nie mające pokrycia w Biblii. Pojęcia te czynią wiele szkody w ciele Jezusa Chrystusa.

Omówieniem tego zagadnienia zajmniemy się w oparciu o całość nauki Pana Jezusa і apostołów. Warto przypomnieć, że nauka ta zawarta jest w Nowym Testamencie, który jest DOBRĄ NOWINĄ. Nauka o kładzeniu rąk jest czwartą z podstawowych nauk chrześcijańskich, które zostały wymienione w Liście do Hebrajczyków 6/1-2.

Większość błędnych pojęć wynika z błędnej interpretacji jednego zdania z Pisma Świętego tj: 1 List do Tymoteusza 5/22;

Rąk na nikogo pochopnie nie wkładaj, nie bądź też uczestnikiem cudzych grzechów; siebie samego czystym zachowaj.

Wnikając w polską budowę tego zdania, widać trzy odrębne myśli skupione w jednym zdaniu, a oddzielone tylko przecinkiem. Te trzy myśli to:

1. rąk na nikogo nie wkładaj.
2. nie bądź też uczestnikiem cudzych grzechów.
3. siebie czystym zachowaj.

Te trzy myśli nie mają na siebie bezpośredniego wpływu, bo gdyby miały, to byłaby budowa zdania złożonego połączona spójnikami, wskazującymi wyraźnie zależność jednego od drugiego,np:

Rąk na nikogo pochopnie nie wkładaj by nie być uczestnikiem cudzych grzechów, aby siebie samego czystym zachować.

Skoro nie ma w zdaniu złożonym spójników łączących myśli, wynika, że są to myśli niezależne, mające ze sobą zależność pośrednią.

1.KŁADZENIE RĄK W STARYM TESTAMENCIE.

1. Powoływanie na stanowisko np: powołanie Jozuego na wodza (4 Ks. Moj. 27/18-23).

2. Duchowe zespolenie, gdy Mojżesz położył ręce na Jozuego (4 Ks. Moj. 27/20 і 5 Ks. Moj.34/9).

3. Obrazowe przeniesienia grzechów ludzi na niewinną ofiarę. Kapłan kładł ręce na głowę zwierzęcia przeznaczonego na ofiarę (3 Ks.Moj. 1/4; 3/2; 4/15 і 16/21). Przedstawiało to przeniesienie grzechów ludzi na niewinną ofiarę, którą w przyszłości miał być sam Jezus Chrystus jako Baranek Boży (Hebrajczyków 10/11 і 12).

2.KŁADZENIE RĄK W NOWYM TESTAMENCIE.

Analiza działalności Jezusa z uwzględnieniem wkładania przez Niego rąk.

Po najdłuższym kazaniu Jezusa na górze, przyszedł do niego trędowaty by go oczyścił. Jezus wówczas uzdrowił go dotykając go ręką, (Ewg.Mat.8/3)

I wyciągnąwszy rękę, dotknął się go, mówiąc: Chcę, bądź oczyszczony!

Przy uzdrowieniu teściowej Piotra również posłużył się Jezus rękoma. Ewg. Mat.8/15 і Ewg. Marka.1/31 :

I dotknął się ręki jej і ustąpiła gorączka; ona zaś wstała i posługiwała mu.

Pewnego dnia gdy Jezus był pośród ludzi przyszedł do niego przełożony synagogi prosząc go by użył swych rąk do wskrzeszenia jego córki. Interesującym jest fakt iż religijna osoba, jaką był przełożony synagogi, wierzył w swej desperacji, że przez położenie rąk, Jezus może wzbudzić nawet z umarłych. Ewg. Mat.9/18:

Gdy to do nich mówił, oto pewien przełożony przyszedł, złożył mu pokłon і rzekł: Córka moja dopiero co skonała, lecz pójdź, połóż na nią swą rękę, a ożyje.

Podczas procesu zmartwychwstania córki Jaira przełożonego synagogi, Jezus posłużył się rękoma. Ewg.Mat.9/24; Ewg. Marka 5/23 і 5/40-41:

Odejdźcie, bo nie umarła dziewczynka, lecz śpi. I naśmiewali się z niego.

A gdy wygnano tłum, wszedł і ujął ją za rękę, i wstała dziewczynka.

Gdy Jezus błogosławił dzieciom to wkładał na nich swoje ręce. Ewg.Mat.19/13-15 Mar.10/13-16 і Łuk.18/15-17:

Wtedy mu przyniesiono dzieci, aby włożył na nie ręce і modlił się; ale uczniowie gromili ich. Lecz Jezus rzekł: Zostawcie dzieci w spokoju і nie zabraniajcie im przychodzić do mnie; albowiem do takich należy Królestwo Niebios. I włożył na nie ręce, po czym odszedł stamtąd.

Jezus również w swoich rodzinnych stronach wkładał na chorych ręce і uzdrawiał Ewg.Marka 6/2: A gdy nastał sabat,zaczął nauczać w synagodze, a wielu słuchaczy zdumiewało się і mówiło: Skądże to ma? I co to za mądrość, która jest mu dana? I te cuda, których dokonują jego ręce?

Ewg.Marka 6/5: I nie mógł tam dokonać żadnego cudu,tylko niektórych chorych uzdrowił, wkładając na nich ręce.

Interesujący jest proces uzdrowienia ślepego przez Jezusa w którym to Jezus nie tylko używa rąk, ale pluje mu w oczy, a czyni to na osobności. Ewg.Mar.8/22-25:

I przyprowadzili do niego ślepego, і prosili go, aby się go dotknął. A on wziął ślepego za rękę, wyprowadził go poza wieś, plunął w jego oczy, włożył nań ręce і zapytał go: Czy widzisz coś? A ten, przejrzawszy,rzekł: Spostrzegam ludzi, a gdy chodzą wyglądają mi jak drzewa. A potem znowu położył ręce na jego oczy, a on przejrzał і został uzdrowiony; і widział wszystko wyraźnie.

Jezus stosował nakładanie rąk przy uzdrawianiu, gdy komuś błogosławił, gdy modlił się.

Wkładanie rąk przez Apostołów.

Po wniebowstąpieniu Jezusa, jego miejsce na ziemi zajmuje Duch Święty. W początkowej fazie przejawów Ducha Świętego apostołowie określają to jako: wyciągnięta ręka Boża. Dz.Ap.4/30: Gdy Ty wyciągasz rękę, aby uzdrawiać і aby się działy znaki і cuda przez imię świętego Syna twego, Jezusa. A gdy skończyli modlitwę, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, і napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, і głosili z odwagą Słowo Boże.

Po początkowej fazie pracy Duch Świętego, zauważyć można że i sami apostołowie nakładają ręce we współpracy z Duchem. Nastąpiło to dopiero po napełnieniu ich Duchem Świętym. Dzieje Apostolskie 5/12: A przez ręce apostołów działo się wśród ludu wiele znaków і cudów. I zgromadzali się wszyscy jednomyślnie w przedsionku Salomonowym.

Apostołowie powołując diakonów do służby w kościele, modląc się za nich wkładają na nich ręce. Dz. Ap.6/6: Tych stawili przed apostołami, którzy pomodlili się і włożyli na nich ręce.

Wielu wierzących, którzy byli ochrzczeni w wodzie, otrzymywało dopiero chrzest w Duchu Świętym, gdy apostołowie wkładali na nich ręce.Tak działo się w Samarii, gdzie Piotr і Jan wkładali na nich ręce і w Efezie, gdy ręce wkładał Paweł Dz.Ap.8/17-19: Wtedy wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego. A gdy Szymon spostrzegł, że Duch bywa udzielany przez wkładanie rąk apostołów, przyniósł im pieniądze і powiedział: Dajcie і mni tę moc, aby ten, na kogo ręce włożę, otrzymał Ducha Świętego.

Dz.Ap.19/6: A gdy Paweł włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Święty і mówili językami, і prorokowali.

W początkach budowy kościoła, Jezus bezpośrednio ingerował nakazując kłaść ręce. Taki rozkaz w widzeniu otrzymał Ananiasz, by włożył ręce na Saula (Pawła), by został uleczony, przejrzał і aby był napełniony Duchem Świętym. Dz.Ap.9/17: I poszedł Ananiasz, і włożył na niego ręce і rzekł: Bracie Saulu, Pan Jezus, który ci się ukazał w drodze, jaką szedłeś, posłał mnie, abyś przejrzał і został napełniony Duchem Świętym.

Gdy Saul, wkrótce po spotkaniu się z Panem przebywał w Damaszku, otrzymał on widzenie od Pana iż przyjdzie Ananiasz і włoży na niego ręce. Dz.Ap.9/12: I ujrzał w widzeniu męża, imieniem Ananiasz, jak wszedł і ręce na niego włożył, aby przejrzał.

Gdy Pan nakazał poprzez Ducha, w zborze w Antiochii, by Barnaba і Saul poszli wykonać nowe zadanie, pozostali wyprawili ich і w duchowym zespoleniu nakładając na nich ręce. Dz.Ap.13/1: W Antiochii, w tamtejszym zborze byli prorokami і nauczycielami: Barnaba і Symeon, Lucjusz,Manaen і Saul. A gdy oni odprawiali służbę Pańską і pościli, rzekł Duch Święty: odłączcie mi Barbabę i Saula do tego dzieła, do którego ich powołałem. Wtedy, po odprawieniu postów і modlitw, nałożyli na nich ręce і wyprawili ich.

W dalszej działalności Pawła widać wyraźnie, jak Duch Św. współdziałał z Pawłem przy nakładaniu rąk. Dz.Ap.19/6: A gdy Paweł włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Św.і mówili językami і prorokowali.

Dz.Ap.19/11: Niezwykłe też cuda czynił Bóg przez ręce Pawła,

Dz.Ap.28/8: I zdarzyło się, że ojciec Publiusza leżał w gorączce і chorował na czerwonkę; Paweł przyszedł do niego і modlił się, a włożywszy na niego ręce, uzdrowił go.

Z listu Pawła do Tymoteusza dowiadujemy się, że Tymoteusz otrzymał dar Ducha Św. poprzez włożenie rąk. Tym.4/14: Nie zaniedbuj daru łaski, który masz, a który został ci udzielony na podstawie prorockiego orzeczenia przez włożenie rąk starszych.

2Tym.1/6: Z tego powodu przypominam ci, abyś rozniecił na nowo dar łaski Bożej, którego udzieliłem ci przez włożenie rąk moich.

3.KŁADZENIE RĄK W ŚWIETLE OBIETNIC BOŻYCH.

Niektóre obietnice Boże odgrywają istotna rolę w odniesieniu do sytuacji kładzenia rąk. Musimy dobrze się umocnić w słowach prawdy, że jesteśmy dziećmi obietnicy: Gal.3/29 і 4/28, і że wszystkie obietnice Boże należą do nas, którzy jesteśmy w Chrystusie: Gal.3/22, 2Kor.1/20, Rzym.8/1-2,Ef.3/6.

Jezus w Ewg. Łuk.10/19-20 powiedział:

Oto dałem wam moc, abyście deptali po wężach і skorpionach і po wszelkiej potędze nieprzyjacielskiej ,a nic wam nie zaszkodzi. Wszakże nie z tego się radujcie, iż duchy są wam podległe, radujcie się raczej z tego, iż imiona wasze w niebie są zapisane.

Duch Święty góruje nad wszelkimi duchami і podległe są mu wszystkie duchy. Gdy Jezus wyganiał z ludzi demony czynił to poprzez Ducha Świętego. Ewg. Mat.12/28:Jeśli ja wyganiam demony Duchem Bożym, tedy nadeszło do was Królestwo Boże.

Ewg. Mk.1/27 I zdumiewali się wszyscy, tak iż pytali się nawzajem: Co to jest? Nowa nauka głoszona z mocą! Nawet duchom rozkazuje і są mu posłuszne.

Jezus wyganiając z ludzi demony, duchy nieczyste, nie przejawiał strachu, gdyż mocno osadzony był w Duch Św., który nie jest bojaźliwy, ale zwycięski. W rezultacie demony drżały przed nim. Takie same obietnice w jakich chodził Jezus pozostawił On dla nas, gdy powiedział:

Ewg.Jana 14/11- Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we mnie, ten także dokonywać będzie uczynków, które ja czynię і większe nad te czynić będzie; bo ja idę do Ojca. I o cokolwiek prosić będziecie w imieniu moim, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu

Na skutek nie przebywania zawsze w Duchu Św., powstaje w nas brak supernaturalnej miłości Bożej, która by umocniła nas w wierze і w mocy Królestwa Niebieskiego. Dlatego dobrze jest nauczyć się nawet na pamięć, co przekazali nam apostołowie wiary: Paweł і Jan:

2 Tym.1/7: Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, lecz mocy і miłości, і powściągliwości.

1Jan 4/4: Wy z Boga jesteście, dzieci, i wy ich zwyciężyliście swiat, gdyż Ten, który jest w was, większy jest niż ten, który jest na świecie.

Skutkiem braku znajomości powyższego Słowa Bożego,wielu chrześcijan obawia się nakładać ręce, ponieważ boją się, iż demony mogą wejść w nich, lub ich poranić.Taka skrajna sytuacja może zaistnieć tylko wtedy, gdy ktoś nie jest nowonarodzonym chrześcijaninem albo nie ma społeczności z Chrystusem Panem. My natomiast rozważamy sytuację chrześcijanina, który jest zbawiony і chodzi w tym zbawieniu.Często z braku małej dojrzałości chrześcijańskiej cytuje się miejsca z Pisma Św. z użyciem niewłaściwej interpretacji. W wyniku tego wprowadza się elementy strachu zamiast wiary. Takim powszechnie przytaczanym cytatem jest Ewg.Mat.7/22:

W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w іmieniu twoim і nie wypędzaliśmy demonów, і w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: NIGDYwas nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie.

Istotnym jest pamiętać o tym, że w tym przypadku Jezus w słowach “…nigdy was nie znałem” mówi o tych, którzy nigdy nie byli nowonarodzonymi chrześcijaninami і nie mieli społeczności z nim oraz czynili bezprawie.

3.PRZYKAZANIE PAŃSKIE,KTÓRE JEST ROZKAZEM.

Zanim Jezus został zabrany do nieba і zniknął sprzed oczu uczniów, zostawił im następujące słowa, które były dla nich і są dla nas rozkazem: Ewg. Marka 16/15-18: I rzekł im: Idąc na cały świat, głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy і ochrzczony zostanie, będzie zbawiony ale kto nie uwierzy, będzie potępiony A takie znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzyli. W imieniu moim demony wyganiac beda, nowymi językami mówić będą, węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi. Na chorych ręce kłaść będą,a ci wyzdrowieją.

Są to jedne z ostatnich słów jakie Jezus wypowiedział, będąc jeszcze na ziemi. Słowa te są po dziś dzień dla nas rozkazem, określając nam co mamy czynić.

MAMY:

1. IŚĆ GŁOSIĆ EWANGIELIĘ,
2. WYGANIAĆ DEMONY,
3. MÓWIĆ NOWYMI JĘZYKAMI,
4. KłAŚĆ RĘCE NA CHORYCH.

Wszystkie te polecenia przyjęli apostołowie і gdy tylko Duch Św. im to ożywił zaraz też zaczeli tak postępować. Wiedzieli, że należy kłaść ręce, bo pamiętali że taki nakaz pozostawił im Pan. Przed nami dzisiaj położone zostają te same słowa, z których wynika że mamy rozkaz kłaść ręce na chorych. Naszym zadaniem jest być posłusznym do Slowu poszli і głosili ewangelię, a Pan potwierdzał ich słowa znakami.Ewg.Marka.16/20:

Oni zaś poszli і wszędzie kazali і głosili ewangelię, a Pan im pomagał і potwierdzał ich słowa znakami, które im towarzyszyły.

4.PODSTAWY WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

Pismo Św. uczy nas, iż nakładanie rąk jest elementem podstawowej nauki chrześcijańskiej. W liście Pawła do Hebrajczyków 6/1-2 są one wymienione:

Dlatego pominąwszy początki nauki o Chrystusie, zwróćmy się ku rzeczom

wyższym, nie powracając ponownie do podstaw nauki o odwróceniu się od

martwych uczynków і o wierze w Boga, nauki o obmywaniach(chrztach),

o wkładaniu rąk, o zmartwychwstaniu і o sądzie wiecznym.

Angielska Biblia Króla Jakuba, nazywa te zasady nauką podstawową, fundamentalną, a 6 jej elementów, nazywa doktrynami o:

1. odwróceniu się od martwych uczynków.
2. wierze w Boga.
3. chrztach (o obmywaniach).

1. nakładaniu rąk.
2. zmartwychwstaniu.
3. sądzie wiecznym.

Jak widać nauka o nakładaniu rąk, jest jedną z podstawowych doktryn nauki o Chrystusie. Uświadomnienie sobie tego, jest bardzo ważne ponieważ nakładanie rąk przejawia się poprzez całą naukę Jezusa і apostołów tj.poprzez 4 ewangelie, dzieje і listy apostolskie.W rezultacie, nie można być naśladowcą Jezusa jeśli pomija się nakładanie rąk, jak rόwnież koliduje to z wolą Ojca, ktόra obiawiła się nam w postawie і czynach Jego Syna.

Efezjan 5/17-Dlatego nie bądźcie nierozsądni, ale rozumiejcie, jaka jest wola Pańska.

Wola Pańska została określona w tym samym liście do Efezjan 4/12-15:

Aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała

Chrystusowego. Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary і dorośniemy do

wymiarów pełni Chrystusowej, Abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi і

unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie і przez podstęp

prowadzący na bezdroża błędu. Lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości,

wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa.]]>
W różnych kręgach chrześcijańskich spotkać można różnorodne pojęcia na temat kładzenia rąk. Często są to utarte pojęcia przyjęte bez zbadania Pisma Świętego і nie mające pokrycia w Biblii. Pojęcia te czynią wiele szkody w ciele Jezusa Chrystusa.

Omówieniem tego zagadnienia zajmniemy się w oparciu o całość nauki Pana Jezusa і apostołów. Warto przypomnieć, że nauka ta zawarta jest w Nowym Testamencie, który jest DOBRĄ NOWINĄ. Nauka o kładzeniu rąk jest czwartą z podstawowych nauk chrześcijańskich, które zostały wymienione w Liście do Hebrajczyków 6/1-2.

Większość błędnych pojęć wynika z błędnej interpretacji jednego zdania z Pisma Świętego tj: 1 List do Tymoteusza 5/22;

Rąk na nikogo pochopnie nie wkładaj, nie bądź też uczestnikiem cudzych grzechów; siebie samego czystym zachowaj.

Wnikając w polską budowę tego zdania, widać trzy odrębne myśli skupione w jednym zdaniu, a oddzielone tylko przecinkiem. Te trzy myśli to:

1. rąk na nikogo nie wkładaj.
2. nie bądź też uczestnikiem cudzych grzechów.
3. siebie czystym zachowaj.

Te trzy myśli nie mają na siebie bezpośredniego wpływu, bo gdyby miały, to byłaby budowa zdania złożonego połączona spójnikami, wskazującymi wyraźnie zależność jednego od drugiego,np:

Rąk na nikogo pochopnie nie wkładaj by nie być uczestnikiem cudzych grzechów, aby siebie samego czystym zachować.

Skoro nie ma w zdaniu złożonym spójników łączących myśli, wynika, że są to myśli niezależne, mające ze sobą zależność pośrednią.

1.KŁADZENIE RĄK W STARYM TESTAMENCIE.

1. Powoływanie na stanowisko np: powołanie Jozuego na wodza (4 Ks. Moj. 27/18-23).

2. Duchowe zespolenie, gdy Mojżesz położył ręce na Jozuego (4 Ks. Moj. 27/20 і 5 Ks. Moj.34/9).

3. Obrazowe przeniesienia grzechów ludzi na niewinną ofiarę. Kapłan kładł ręce na głowę zwierzęcia przeznaczonego na ofiarę (3 Ks.Moj. 1/4; 3/2; 4/15 і 16/21). Przedstawiało to przeniesienie grzechów ludzi na niewinną ofiarę, którą w przyszłości miał być sam Jezus Chrystus jako Baranek Boży (Hebrajczyków 10/11 і 12).

2.KŁADZENIE RĄK W NOWYM TESTAMENCIE.

Analiza działalności Jezusa z uwzględnieniem wkładania przez Niego rąk.

Po najdłuższym kazaniu Jezusa na górze, przyszedł do niego trędowaty by go oczyścił. Jezus wówczas uzdrowił go dotykając go ręką, (Ewg.Mat.8/3)

I wyciągnąwszy rękę, dotknął się go, mówiąc: Chcę, bądź oczyszczony!

Przy uzdrowieniu teściowej Piotra również posłużył się Jezus rękoma. Ewg. Mat.8/15 і Ewg. Marka.1/31 :

I dotknął się ręki jej і ustąpiła gorączka; ona zaś wstała i posługiwała mu.

Pewnego dnia gdy Jezus był pośród ludzi przyszedł do niego przełożony synagogi prosząc go by użył swych rąk do wskrzeszenia jego córki. Interesującym jest fakt iż religijna osoba, jaką był przełożony synagogi, wierzył w swej desperacji, że przez położenie rąk, Jezus może wzbudzić nawet z umarłych. Ewg. Mat.9/18:

Gdy to do nich mówił, oto pewien przełożony przyszedł, złożył mu pokłon і rzekł: Córka moja dopiero co skonała, lecz pójdź, połóż na nią swą rękę, a ożyje.

Podczas procesu zmartwychwstania córki Jaira przełożonego synagogi, Jezus posłużył się rękoma. Ewg.Mat.9/24; Ewg. Marka 5/23 і 5/40-41:

Odejdźcie, bo nie umarła dziewczynka, lecz śpi. I naśmiewali się z niego.

A gdy wygnano tłum, wszedł і ujął ją za rękę, i wstała dziewczynka.

Gdy Jezus błogosławił dzieciom to wkładał na nich swoje ręce. Ewg.Mat.19/13-15 Mar.10/13-16 і Łuk.18/15-17:

Wtedy mu przyniesiono dzieci, aby włożył na nie ręce і modlił się; ale uczniowie gromili ich. Lecz Jezus rzekł: Zostawcie dzieci w spokoju і nie zabraniajcie im przychodzić do mnie; albowiem do takich należy Królestwo Niebios. I włożył na nie ręce, po czym odszedł stamtąd.

Jezus również w swoich rodzinnych stronach wkładał na chorych ręce і uzdrawiał Ewg.Marka 6/2: A gdy nastał sabat,zaczął nauczać w synagodze, a wielu słuchaczy zdumiewało się і mówiło: Skądże to ma? I co to za mądrość, która jest mu dana? I te cuda, których dokonują jego ręce?

Ewg.Marka 6/5: I nie mógł tam dokonać żadnego cudu,tylko niektórych chorych uzdrowił, wkładając na nich ręce.

Interesujący jest proces uzdrowienia ślepego przez Jezusa w którym to Jezus nie tylko używa rąk, ale pluje mu w oczy, a czyni to na osobności. Ewg.Mar.8/22-25:

I przyprowadzili do niego ślepego, і prosili go, aby się go dotknął. A on wziął ślepego za rękę, wyprowadził go poza wieś, plunął w jego oczy, włożył nań ręce і zapytał go: Czy widzisz coś? A ten, przejrzawszy,rzekł: Spostrzegam ludzi, a gdy chodzą wyglądają mi jak drzewa. A potem znowu położył ręce na jego oczy, a on przejrzał і został uzdrowiony; і widział wszystko wyraźnie.

Jezus stosował nakładanie rąk przy uzdrawianiu, gdy komuś błogosławił, gdy modlił się.

Wkładanie rąk przez Apostołów.

Po wniebowstąpieniu Jezusa, jego miejsce na ziemi zajmuje Duch Święty. W początkowej fazie przejawów Ducha Świętego apostołowie określają to jako: wyciągnięta ręka Boża. Dz.Ap.4/30: Gdy Ty wyciągasz rękę, aby uzdrawiać і aby się działy znaki і cuda przez imię świętego Syna twego, Jezusa. A gdy skończyli modlitwę, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, і napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, і głosili z odwagą Słowo Boże.

Po początkowej fazie pracy Duch Świętego, zauważyć można że i sami apostołowie nakładają ręce we współpracy z Duchem. Nastąpiło to dopiero po napełnieniu ich Duchem Świętym. Dzieje Apostolskie 5/12: A przez ręce apostołów działo się wśród ludu wiele znaków і cudów. I zgromadzali się wszyscy jednomyślnie w przedsionku Salomonowym.

Apostołowie powołując diakonów do służby w kościele, modląc się za nich wkładają na nich ręce. Dz. Ap.6/6: Tych stawili przed apostołami, którzy pomodlili się і włożyli na nich ręce.

Wielu wierzących, którzy byli ochrzczeni w wodzie, otrzymywało dopiero chrzest w Duchu Świętym, gdy apostołowie wkładali na nich ręce.Tak działo się w Samarii, gdzie Piotr і Jan wkładali na nich ręce і w Efezie, gdy ręce wkładał Paweł Dz.Ap.8/17-19: Wtedy wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego. A gdy Szymon spostrzegł, że Duch bywa udzielany przez wkładanie rąk apostołów, przyniósł im pieniądze і powiedział: Dajcie і mni tę moc, aby ten, na kogo ręce włożę, otrzymał Ducha Świętego.

Dz.Ap.19/6: A gdy Paweł włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Święty і mówili językami, і prorokowali.

W początkach budowy kościoła, Jezus bezpośrednio ingerował nakazując kłaść ręce. Taki rozkaz w widzeniu otrzymał Ananiasz, by włożył ręce na Saula (Pawła), by został uleczony, przejrzał і aby był napełniony Duchem Świętym. Dz.Ap.9/17: I poszedł Ananiasz, і włożył na niego ręce і rzekł: Bracie Saulu, Pan Jezus, który ci się ukazał w drodze, jaką szedłeś, posłał mnie, abyś przejrzał і został napełniony Duchem Świętym.

Gdy Saul, wkrótce po spotkaniu się z Panem przebywał w Damaszku, otrzymał on widzenie od Pana iż przyjdzie Ananiasz і włoży na niego ręce. Dz.Ap.9/12: I ujrzał w widzeniu męża, imieniem Ananiasz, jak wszedł і ręce na niego włożył, aby przejrzał.

Gdy Pan nakazał poprzez Ducha, w zborze w Antiochii, by Barnaba і Saul poszli wykonać nowe zadanie, pozostali wyprawili ich і w duchowym zespoleniu nakładając na nich ręce. Dz.Ap.13/1: W Antiochii, w tamtejszym zborze byli prorokami і nauczycielami: Barnaba і Symeon, Lucjusz,Manaen і Saul. A gdy oni odprawiali służbę Pańską і pościli, rzekł Duch Święty: odłączcie mi Barbabę i Saula do tego dzieła, do którego ich powołałem. Wtedy, po odprawieniu postów і modlitw, nałożyli na nich ręce і wyprawili ich.

W dalszej działalności Pawła widać wyraźnie, jak Duch Św. współdziałał z Pawłem przy nakładaniu rąk. Dz.Ap.19/6: A gdy Paweł włożył na nich ręce, zstąpił na nich Duch Św.і mówili językami і prorokowali.

Dz.Ap.19/11: Niezwykłe też cuda czynił Bóg przez ręce Pawła,

Dz.Ap.28/8: I zdarzyło się, że ojciec Publiusza leżał w gorączce і chorował na czerwonkę; Paweł przyszedł do niego і modlił się, a włożywszy na niego ręce, uzdrowił go.

Z listu Pawła do Tymoteusza dowiadujemy się, że Tymoteusz otrzymał dar Ducha Św. poprzez włożenie rąk. Tym.4/14: Nie zaniedbuj daru łaski, który masz, a który został ci udzielony na podstawie prorockiego orzeczenia przez włożenie rąk starszych.

2Tym.1/6: Z tego powodu przypominam ci, abyś rozniecił na nowo dar łaski Bożej, którego udzieliłem ci przez włożenie rąk moich.

3.KŁADZENIE RĄK W ŚWIETLE OBIETNIC BOŻYCH.

Niektóre obietnice Boże odgrywają istotna rolę w odniesieniu do sytuacji kładzenia rąk. Musimy dobrze się umocnić w słowach prawdy, że jesteśmy dziećmi obietnicy: Gal.3/29 і 4/28, і że wszystkie obietnice Boże należą do nas, którzy jesteśmy w Chrystusie: Gal.3/22, 2Kor.1/20, Rzym.8/1-2,Ef.3/6.

Jezus w Ewg. Łuk.10/19-20 powiedział:

Oto dałem wam moc, abyście deptali po wężach і skorpionach і po wszelkiej potędze nieprzyjacielskiej ,a nic wam nie zaszkodzi. Wszakże nie z tego się radujcie, iż duchy są wam podległe, radujcie się raczej z tego, iż imiona wasze w niebie są zapisane.

Duch Święty góruje nad wszelkimi duchami і podległe są mu wszystkie duchy. Gdy Jezus wyganiał z ludzi demony czynił to poprzez Ducha Świętego. Ewg. Mat.12/28:Jeśli ja wyganiam demony Duchem Bożym, tedy nadeszło do was Królestwo Boże.

Ewg. Mk.1/27 I zdumiewali się wszyscy, tak iż pytali się nawzajem: Co to jest? Nowa nauka głoszona z mocą! Nawet duchom rozkazuje і są mu posłuszne.

Jezus wyganiając z ludzi demony, duchy nieczyste, nie przejawiał strachu, gdyż mocno osadzony był w Duch Św., który nie jest bojaźliwy, ale zwycięski. W rezultacie demony drżały przed nim. Takie same obietnice w jakich chodził Jezus pozostawił On dla nas, gdy powiedział:

Ewg.Jana 14/11- Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto wierzy we mnie, ten także dokonywać będzie uczynków, które ja czynię і większe nad te czynić będzie; bo ja idę do Ojca. I o cokolwiek prosić będziecie w imieniu moim, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu

Na skutek nie przebywania zawsze w Duchu Św., powstaje w nas brak supernaturalnej miłości Bożej, która by umocniła nas w wierze і w mocy Królestwa Niebieskiego. Dlatego dobrze jest nauczyć się nawet na pamięć, co przekazali nam apostołowie wiary: Paweł і Jan:

2 Tym.1/7: Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, lecz mocy і miłości, і powściągliwości.

1Jan 4/4: Wy z Boga jesteście, dzieci, i wy ich zwyciężyliście swiat, gdyż Ten, który jest w was, większy jest niż ten, który jest na świecie.

Skutkiem braku znajomości powyższego Słowa Bożego,wielu chrześcijan obawia się nakładać ręce, ponieważ boją się, iż demony mogą wejść w nich, lub ich poranić.Taka skrajna sytuacja może zaistnieć tylko wtedy, gdy ktoś nie jest nowonarodzonym chrześcijaninem albo nie ma społeczności z Chrystusem Panem. My natomiast rozważamy sytuację chrześcijanina, który jest zbawiony і chodzi w tym zbawieniu.Często z braku małej dojrzałości chrześcijańskiej cytuje się miejsca z Pisma Św. z użyciem niewłaściwej interpretacji. W wyniku tego wprowadza się elementy strachu zamiast wiary. Takim powszechnie przytaczanym cytatem jest Ewg.Mat.7/22:

W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w іmieniu twoim і nie wypędzaliśmy demonów, і w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im powiem: NIGDYwas nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie.

Istotnym jest pamiętać o tym, że w tym przypadku Jezus w słowach “…nigdy was nie znałem” mówi o tych, którzy nigdy nie byli nowonarodzonymi chrześcijaninami і nie mieli społeczności z nim oraz czynili bezprawie.

3.PRZYKAZANIE PAŃSKIE,KTÓRE JEST ROZKAZEM.

Zanim Jezus został zabrany do nieba і zniknął sprzed oczu uczniów, zostawił im następujące słowa, które były dla nich і są dla nas rozkazem: Ewg. Marka 16/15-18: I rzekł im: Idąc na cały świat, głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy і ochrzczony zostanie, będzie zbawiony ale kto nie uwierzy, będzie potępiony A takie znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzyli. W imieniu moim demony wyganiac beda, nowymi językami mówić będą, węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi. Na chorych ręce kłaść będą,a ci wyzdrowieją.

Są to jedne z ostatnich słów jakie Jezus wypowiedział, będąc jeszcze na ziemi. Słowa te są po dziś dzień dla nas rozkazem, określając nam co mamy czynić.

MAMY:

1. IŚĆ GŁOSIĆ EWANGIELIĘ,
2. WYGANIAĆ DEMONY,
3. MÓWIĆ NOWYMI JĘZYKAMI,
4. KłAŚĆ RĘCE NA CHORYCH.

Wszystkie te polecenia przyjęli apostołowie і gdy tylko Duch Św. im to ożywił zaraz też zaczeli tak postępować. Wiedzieli, że należy kłaść ręce, bo pamiętali że taki nakaz pozostawił im Pan. Przed nami dzisiaj położone zostają te same słowa, z których wynika że mamy rozkaz kłaść ręce na chorych. Naszym zadaniem jest być posłusznym do Slowu poszli і głosili ewangelię, a Pan potwierdzał ich słowa znakami.Ewg.Marka.16/20:

Oni zaś poszli і wszędzie kazali і głosili ewangelię, a Pan im pomagał і potwierdzał ich słowa znakami, które im towarzyszyły.

4.PODSTAWY WIARY CHRZEŚCIJAŃSKIEJ

Pismo Św. uczy nas, iż nakładanie rąk jest elementem podstawowej nauki chrześcijańskiej. W liście Pawła do Hebrajczyków 6/1-2 są one wymienione:

Dlatego pominąwszy początki nauki o Chrystusie, zwróćmy się ku rzeczom

wyższym, nie powracając ponownie do podstaw nauki o odwróceniu się od

martwych uczynków і o wierze w Boga, nauki o obmywaniach(chrztach),

o wkładaniu rąk, o zmartwychwstaniu і o sądzie wiecznym.

Angielska Biblia Króla Jakuba, nazywa te zasady nauką podstawową, fundamentalną, a 6 jej elementów, nazywa doktrynami o:

1. odwróceniu się od martwych uczynków.
2. wierze w Boga.
3. chrztach (o obmywaniach).

1. nakładaniu rąk.
2. zmartwychwstaniu.
3. sądzie wiecznym.

Jak widać nauka o nakładaniu rąk, jest jedną z podstawowych doktryn nauki o Chrystusie. Uświadomnienie sobie tego, jest bardzo ważne ponieważ nakładanie rąk przejawia się poprzez całą naukę Jezusa і apostołów tj.poprzez 4 ewangelie, dzieje і listy apostolskie.W rezultacie, nie można być naśladowcą Jezusa jeśli pomija się nakładanie rąk, jak rόwnież koliduje to z wolą Ojca, ktόra obiawiła się nam w postawie і czynach Jego Syna.

Efezjan 5/17-Dlatego nie bądźcie nierozsądni, ale rozumiejcie, jaka jest wola Pańska.

Wola Pańska została określona w tym samym liście do Efezjan 4/12-15:

Aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała

Chrystusowego. Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary і dorośniemy do

wymiarów pełni Chrystusowej, Abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi і

unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie і przez podstęp

prowadzący na bezdroża błędu. Lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości,

wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa.]]>